Zilver-Linde

Trots op mijn vriendin Zilver-Linde, die schoon dingen maakt en die haar juwelen fijntjes weet te draperen rond de nieuwe voorzitster van Groen.
Ik had de eer om vorige week wat fotootjes te maken van dit mooie multifunctionele juweel. Heerlijk zo van die multiple combineerbare pareltjes…
En wat droeg de de verse voorzitster Meyrem de dag nadien bij de Zevende Dag?
Ze maakt geweldige dingen, die Carolinski!

IMG_3487

IMG_3493-2

IMG_3522

IMG_3629-2

IMG_3637

IMG_3466-2

Ik krijg het niet in een filmpje op de blog, maar je kan wel doorklikken naar het fragment van de Zevende Dag…
http://deredactie.be/permalink/2.36488?video=1.2149682

Advertenties

Tijdsbeeldje

Soms moet men eens dwalen in de moerassige velden van de herinnering. Er tot aan de enkels in wegzakken.
Een oude klasfoto op facebook zetten opent vergeten deuren van het verleden. Wat oude klasgenootjes zich nog herinneren dat ik vergeten was. Namen komen terug, gezichten en anektodes komen weer tot leven. Een beetje vertoeven in vervlogen dagen is soms erg aangenaam. Er is namelijk geen pijn, de frustraties zijn van hun gewicht ontdaan, en het is mogelijk om terug te kijken met meer kennis van zaken. Dingen waarvan ik toen nog niet besefte hoe cool ze waren. Of stom. Zoals witte sportsokken. Of kuiven.
Alleszins:
– De jaren zeventig en tachtig waren geweldig. Ik hoop dat mijn kinderen hetzelfde gevoel gaan hebben over hun jeugd als ze foto’s terug zien van de jaren tien.

– Roze was zeker geen overheersende kleur in meisjeskleding. Ik herinner me dat ik ooit een fuchsiabroek zag in de winkel en dat ik die graag wilde hebben. Maar niet kreeg.
Ysabel Roos

– Mijn ouders waren de coolste mensen ever. In de foto hieronder bevinden ze zich zelfs in de perfecte compositie/kleurencombinatie/situatie. De vrouw met de salopette, da’s mijn moeder. Ik zit daar nog ergens achter die salopette, ongeboren te zijn. De man met het geweer, da’s mijn vader. In augustus is hij een jaar dood. Op deze foto leeft hij eeuwig. Hij heeft de tijd met zijn geweerschot laten stilstaan op dit perfecte moment.

IMG

Het Noordkasteel, dat was een avonturenparadijs. Antwerpen was in die tijd nog vergeven van groen. Ze zouden Bart eens moeten terug katapulteren naar die tijd. Hij zou evengoed wenen voor al die heerlijkheid die nu verloren is.
Noordkasteel

– Er waren wel de eerste My Little Pony’s toen ik pakweg acht was. Maar die kreeg ik ook niet. Playmobil had ik blijkbaar wel al. En polaroid was top of the bill toen. Ik herinner mij nog glashelder het polaroidgeluidje…
IMG_0001

– Coole auto’s had het latere lief van mijn moeder ook. Ik wil niet weten hoeveel naft die dronk. Ik lig daar by the way op de achterbank te slapen. Op een andere foto sta ik namelijk rechtop met mijn kop door het open dak. 🙂
IMG_0005

Ik ben benieuwd hoe het voor mijn kinderen zal zijn om die duizenden foto’s van hun jeugd terug te zien. Ik moet dat nu beseffen: de foto’s die ik vandaag maak, zijn niet louter kiekjes. Het is evenzeer een tijdsbeeld als de foto’s van mijn jeugd dat zijn. Kleding, gebruiksvoorwerpen, relaties, het zit er allemaal in. En wat nog? De liefde van mijn ouders voor hun kind. Hopelijk lezen mijn kinderen dat ook uit de foto’s van hun jeugd…

#kindjes 2

Ze willen de konijnenwei in Antwerpen tot een idyllische parking omtoveren. Antwerpen op zijn best.
De afgelopen dagen heb ik mij al een paar keer geschaamd. Antwerpen is steeds minder een stad waar ik trots op ben. Ik ben er al heel mijn leven thuis. Maar het verliest wel veel van zijn charme de laatste tijd.

Ik ga zwijgen over het bam-tracé (hadden we dat niet weggestemd?), de gas-boetes, het scholentekort. En nu de konijnenwei… Een parking voor de buurtbewoners? Ik zie die buurtbewoners al met hun boodschappen het terrein overstappen en de singel oversteken. Van het beloofde park is nog maar weinig sprake.

Voor mij is de konijnenwei een stukje grond met veel herinneringen. En wat ook is: er is vaak geweldig licht. Geen idee hoe het komt, maar ik vind het licht er vaak magisch…
Ik maakte er afgelopen weekend onderstaande foto. Ik kan niet kiezen. Zwart-wit of kleur? Wat vinden jullie?
Ja, ik geloof ook dat Boris (het kindje links in beeld) er misschien beter niet had opgestaan.

IMG_2780

IMG_2780-2

Zomer van dieren

Het bleek – onverwacht – ook een zomer te zijn waarin dieren een belangrijke rol bleken te spelen.
Omdat onze oudste de fuzz about animals niet echt begrijpt, hebben we lang geen Zoo-abbonement gehad. Maar Boris bracht daar verandering in.
Boris, bijna drie jaar, is een dierenman. In de Zoo is hij gelukkig. Daar kent zijn energie geen grenzen en taant zijn enthousiasme nimmer. Huppelend gaat hij van kooi naar kooi. Hij voert even serieuze gesprekken met een fuut als met de giraffen. Hij is even blij met een slak als met een zeeleeuw. Dit wonderbaarlijk kind trekt de dierenwereld dicht naar ons toe, doordat hij er zelf zo intens naar kijkt. Nog zo klein, maar hij heeft de hele familie mee op sleeptouw.

Mijn lief is wel allergisch tegen alles wat haar of pluimen heeft, maar de Zoo ontlokt geen enkele waterige nies van hem. Toch bevreemdend, dat wij mensen allergisch kunnen zijn voor dieren. Alsof we onze eigen dierlijke kant verloochenen en de natuur waarin wij ooit leefden nu afstoten.

Dieren bleven een hele zomer een rol spelen.
Wat mij bijblijft:
– Ik zag voor het eerst een insect met een motortje. Ik dacht eerst dat het een kolibri was. Het bleek een kolibrivlinder.
– Struisvogels hebben hersenen zo groot als een walnoot. Kleiner dan hun oog. Er zijn boerderijen in de Ardennen.
– Koekoeken leggen hun eieren niet alleen in nesten van andere vogels. Ze zijn blijkbaar ook nog in staat om hun jongen er precies hetzelfde te laten uitzien als de jongen van het gastgezin. Van zoiets kraakt mijn verstand even als een walnoot. Ik vind dat straf.

f459447a0f6811e3aaa822000a1fb0dd_7-1

– De Zoo is een geweldige plek. Tegenwoordig zien de jongens hier documentaires in plaats van dwaze Dora. En Boris kent zijn dieren.
– Tadeusz kan als een rups in een hangmat hangen.
– Luizen zijn ook dieren, maar ik had ze toch graag zien uitsterven.
– Er woont een hele grote spin in La Roche Rigault in Frankrijk.

IMG_5456

IMG_5196

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Zomer van licht

De zomer. Deze zomer. Deze intense zomer. Die zo diep in mijn hart gesneden heeft. Die van 2013. Mijn leven scharniert op deze zomer.

Mijn vader stierf. Dat bepaalt de kleur al sowieso. Maar er gebeurden ook zoveel andere dingen in deze zomer. De dagen duurden zalig lang, de zon scheen in mijn ogen, ik verbrandde in de zon, at gebakken tofu op een scheepsdek. Mijn kinderen groeiden. Er verscheen een boek. Ik deed nieuwe dingen. Ik ging weg en kwam terug. Ik lachte en ik weende. Deze zomer lijkt gebakken in steen, met gevlamde emoties als patroon en afgebrokkelde randjes. Een heel opvallende tegel in de keukenvloer van het leven.

Ik weet eigenlijk niet waar te beginnen, wat te vertellen. Ik heb weinig geblogd en zoveel te vertellen. Misschien krijg ik het allemaal niet verteld, want, zoals het leven dat doet, blijven nieuwe gebeurtenissen over een mens heenspoelen, als golven van een diepe zee. Wat baat het om te vertellen over de voorgaande golven als er weer al een nieuwe aan komt rollen?

Maar het is zoals ik hierboven al zei: mijn leven scharniert op deze zomer. Over sommige stormen worden nog lang vele verhalen verteld. En niet alleen slechte verhalen. Ik denk dat ik nog een tijdje flarden van dit vreemde seizoen in dit vreemde jaar zal delen.
Het was een zomer van licht.
Het was een zomer van kinderen.
Het was een zomer van dieren.
Het was een zomer van dood.
Het was een zomer van lachen.
Alles gaat voorbij.

Misschien moet ik beginnen met het licht. Het licht heeft me zo vaak ontroerd en beroerd. Hopelijk onthou ik ook dat, en niet alleen het verdriet.

IMG_6043

IMG_4692

IMG_6060

IMG_5920

IMG_6073

IMG_6035

IMG_4341

IMG_6428

Kris kras door elkaar. Niet chronologisch. Het schijnsel van de dagen. In de laatste is, in het zwart onderaan, het silhouet van Tadeusz te zien, die met heel zijn wezen de berg opfietst, en, uiteindelijk, de berg overwint.

Tuin zonder huis

Een tuin dat hebben wij dus niet.
Terwijl de meeste van onze vrienden een huis kopen met een tuin, hebben wij een appartement gehuurd. We vonden ons huis namelijk niet. En dus, na een zoektocht van een paar jaar, belandden we in een boeiend appartement zonder tuin. Met twee jongens. Die op een leeftijd zijn dat ze rondspringen als kangoeroes op springveren en ‘MAAMAAA’ brullen als ik vlak naast hen sta. Qua geluidsoverlast mogen we blij zijn dat er geen leefruimte onder ons ligt…
Onze keuze maakt dat we aangewezen zijn op de groene gebieden in en rond Antwerpen om onze springbonen uit te laten.

Park Spoor Noord (PSN) is niet zo mijn ding. Het lìjkt relax, maar met kleine kinderen is het voor mij vooral stress. Die kinders beginnen daar te rennen en in de drukte ben ik hen onmiddellijk kwijt. Tadeusz vind zijn weg wel al terug, maar Boris moet maar twintig meter rechtdoor lopen en die weet al niet meer waar hij is. Ik voer in PSN altijd maar halve gesprekken, met mijn oog altijd gericht op een rondrennend stukje T-shirt in de verte. In PSN heb ik al twee keer koortsachtig rondgelopen op zoek naar kinderen, overtuigd dat ze gestolen waren, paniek onderdrukkend en mensen aanklampend. En ik heb er ook al eens aan den toog gestaan om er eentje af te laten roepen.
Nee, voor mij dus niet, dat overigens verder prachtige park.

Wij moeten het hebben van grote open ruimtes en kleine wandelingen. Iets waar je in groep vooruit stapt en af en toe stopt in dun bevolkte gebieden. Of duidelijk omheinde plekken. Met maar één ingang. Hopelijk gaat dat binnenkort beter, als Boris zich wat kan oriënteren. En als hij snapt dat als er stoom uit moeders oren komt, dat hij dan misschien eens even moet luisteren.

De Kalmthoutse heide blijft toch echt een hit.
Een beetje tak, een beetje water, zand en bomen om in te klimmen. Niet voor iedere week, maar soms toch heerlijk. Daar hoor ik het gestamp van hun voeten niet. Daar kunnen ze hun klep eens openzetten zonder dat mijn oren eraf vallen. Het kan wel zijn dat er een paar broedvogels vierkante eiers gelegd hebben van het verschieten, maar goed.

We bouwden alleszins een huis, want zo’n tuin zonder huis, dat is het ook niet hé. Een huis dus. Voor de ‘helibeestjes’ (lieveheersbeestjes) en de ‘nonijntjes’ (konijnen). Een huis bouwen is goed. Constructief… De vorige keer hadden we dat ook gedaan. Toen had het een omheinde tuin. Deze keer dus niet…

IMG_9395

Mama moet het spoor volgen:
IMG_9405

Mama mag niet door! Moet cent betalen!
IMG_9406

Mama is stout. Ik ga niet meer stappen.
IMG_9412

Oerkreet voor het huis.
IMG_9430

IMG_9437

En, voor er mensen zijn die het vragen: de medailles die de kinderen dragen… Tadeusz kreeg er eentje omdat ie al een paar dagen geen ‘stoute mama’ meer had gezegd. Ik probeer ‘m dat af te leren aan de hand van beloningen. Het werkt alleszins beter dan straffen. Maar het is toch met wisselend succes. Boris moest er natuurlijk ook eentje hebben. Ook al blijft die van tijd toch gewoon ‘Toute mama’ roepen. *zucht*

Bombastische schilderijtjes

Een mens zou bijna gaan denken dat ik op de school werk, of er toch logeer of zo. Drie postjes over het schoolgebeuren van mijn oudste, het is misschien wat teveel van het goede. Maar niet alleen voor u, ook voor mij is het even veel geweest. De schoolse betrokkenheid zal een tikje minder mogen. Zeker nu het tweede boek in de go-reeks (goLotte, denk ik) van start gegaan is er het vermoedelijk binnen twee maand al af moet zijn (aaargh)… Ik ga serieus in mijn pen zitten, de komende weken.

Maar nog eentje voor het af te leren. Eentje van op het schooltje:
De kostuums waren er (4). En een stoeltje. En of ik geen Rembrandtiaanse of Rubensiaanse portretjes wilde komen schieten. Of toch iets dat er op lijkt. Ik kreeg een uurtje voor de meerdantwintig kleuters. We zochten nog koortsachtig naar hoeden, ceintuurs en veiligheidsspelden. En ik had het warm na afloop.

Ik bokste zelf een ministudiootje ineen. Nog nooit eerder gedaan. Ik heb met kunstlicht gewerkt. Nog nooit eerder gedaan. Toch niet zo. Het moest gelukkig niet allemaal perfect.
maar met die bende kinders ging het eigenlijk bijna vanzelf.

IMG_1227

IMG_1296

IMG_1382

IMG_1527

IMG_1471

IMG_1398

IMG_1324