Pljoesjkin stelt tentoon!

Onze winkel is open vanaf april. We hadden een fijne, maar stille start. Een officieel openingsfeest is er nog niet geweest.

Maar ondertussen is er bij Pljoesjkin wel al veel gebeurd en zijn er veel nieuwe ideeën, contacten en plannen gekomen. Behalve mooie spullen verkopen willen we ook dat ons winkeltje een creatief draaischijfje kan worden voor de buurt. We willen kruisbestuiving tussen alle inspirerende mensen rondom ons.

Daarom hebben we besloten dat we komend weekend een blitz-expo organiseren! We halen onze winkel leeg en exposeren werk van twee geweldige kunstenaars uit de buurt. We veranderen voor een weekend in een galerij.
vernissage2kleiner
De inspirerende mensen die Pljoesjkin komen opluisteren zijn:
Beatrijs Lombaerts, papierkunstenares met een prachtig oeuvre, en
Caroline De Ryck van Zilver-Linde, juweelontwerpster en creatieve duizendpoot.

Nu vrijdag 25 september is de vernissage, om 20u.
Zaterdag en zondagmiddag zijn de werken nog te bezichtigen van 13u tot 17u.
Maar daarna zijn de kansen verkeken om alle werken samen te zien bij Pljoesjkin.

Vanaf dan kan je gewoon weer terecht op onze vaste openingsuren (di do za 13u – 17u) of op afspraak.
IMG_9571

Kom dus gerust af vrijdag!

Pljoesjkin
Boomgaardstraat 260
2600 Berchem
03/345 21 75
0498/72 06 60
http://www.pljoesjkin.be
http://www.facebook.com/pljoesjkin

Pljoesjkin

De voornaamste reden van mijn zwijgen hier is dat ik mij het afgelopen jaar heb bezig gehouden met het openen van een zaak.
Sinds 2 april is het dan ook een feit:
Pljoesjkin is er!
Veel stof, veel gerommel, kopzorgen. Maar we zijn er wel geraakt.

De naam Pljoesjkin komt uit het boek Dode Zielen van Gogol. Daarin is Pljoesjkin een personage dat dwangmatig en verwoed verzamelt. Ik heb dat jaren gedaan. Schoon dingen verzameld. Ben blij dat er nu weer wat schot in de zaak komt. Wat ademruimte…

Ik ben zot van schoon dingen. Authentieke dingen. En dat is dan ook wat wij willen verkopen. Spullen die een leven hebben. Spullen met een ‘hoek af’. Zo heb ik het graag. Tegenwoordig moet alles altijd zo glad, zo perfect zijn. Ik vind dat vaak wat griezelig. Ik ben niet perfect. Ik wil dat niet zijn. Van mij is ook een hoek af… En zo wil ik mijn spullen ook.
Onze spullen zijn een soort reizigers. Ze reizen door de tijd en ruimte. Wij zijn maar een rangeerstation, en het is een eer dat ze bij ons even willen stoppen…

Nu maar hopen dat de winkel wat blijft draaien!

Winkel3

IMG_6443

IMG_6454

IMG_6382
Pljoesjkin

Boomgaardstraat 260

2600 Berchem 

0498720660

Zilver-Linde

Trots op mijn vriendin Zilver-Linde, die schoon dingen maakt en die haar juwelen fijntjes weet te draperen rond de nieuwe voorzitster van Groen.
Ik had de eer om vorige week wat fotootjes te maken van dit mooie multifunctionele juweel. Heerlijk zo van die multiple combineerbare pareltjes…
En wat droeg de de verse voorzitster Meyrem de dag nadien bij de Zevende Dag?
Ze maakt geweldige dingen, die Carolinski!

IMG_3487

IMG_3493-2

IMG_3522

IMG_3629-2

IMG_3637

IMG_3466-2

Ik krijg het niet in een filmpje op de blog, maar je kan wel doorklikken naar het fragment van de Zevende Dag…
http://deredactie.be/permalink/2.36488?video=1.2149682

Succes

Ik geloof dat ik in de supermarkt stond. Met een pak boter in mijn handen. Opeens was het daar. Het besef.
En het maakte me geeneens moedeloos of triest. Integendeel.

Ik zou een succesvol leven leiden, had de kuisvrouw van mijn bomma ooit beweerd. Ze had het in de dras gelezen van mijn Turkse koffie, die ik trouwens heel vies vond. In Turkije. Mijn zestienjarige ik geloofde dat. Ik wist dat het waar was. Succes en geluk. Want koffiedik is voor echt.
Er waren er meer. Niet alleen waarzeggende kuisvrouwen, maar ook gewone mensen. Passanten. Liefjes. Hier en daar een handlezer. Ik werd wel wat cynischer, minder naïef en relativerender. Maar ik hoorde het wel vaker: ‘succes, lang leven, die komt er wel.’
Ik kon een beetje schrijven. Ik had veel fantasie. Ik was niet dom. Ik had doorzettingsvermogen. Enzovoort.

Eigenlijk loop ik al heel mijn leven die voorspelling achterna. Dat succes dat komt, de vraag is alleen wanneer…
Af en toe raakt dat ‘succes’ me vluchtig aan. Een spettertje licht op mijn arm. Een jeugdboek gepubliceerd. Een compliment van een bloglezer, een steengoed idee voor een roman die een bestseller moet worden.
Maar helemaal in de zon kom ik nooit. Ik heb best al hard gewerkt voor dat succes, maar de resultaten bleven altijd uit.

De twee jeugdboeken die ik schreef staan daar nu in de kast. Twee van de vele andere duizenden.
Mijn blog verliest iedere dag evenveel lezers als er bij komen.
Mijn steengoed idee ligt daar te verstikken onder bergen van twijfel.
Tijdschriften waar ik één keer iets voor deed en later weer helemaal niks.
’t Is niet dat ik mijn kansen mis. Ik gebruik ze alleen niet.

Ik dacht van mezelf altijd dat ik dat kon loslaten. Maar om eerlijk te zijn begon het me de laatste jaren wel wat te frustreren. Zeker in deze wereld waar succes van anderen zo duidelijk lijkt. En de tijd die maar doortikt. Het was alsof mijn succes steeds uitgesteld werd. En ik begon stilaan te vrezen voor een afstel. Al goed dat ik niet jaloers ben van aard. Ik kan echt blij zijn voor andermans succes. Ik ben niet bitter of giftig. Maar er was wel wat stress. Waar blijft dat warme felle schijnsel van het succes toch?

En toen stond ik dus in de supermarkt.
Opeens besefte ik: Het zou er gewoon niet komen.
Ik voelde me zo bevrijd! Ik kon stoppen met die vage schim van succes na te jagen. Als ik nu eens beslis om mijn voeten te vegen aan al die voorspellingen, die verwachtingen, die zelfopgelegde verplichting om het ‘te maken’, dan hoef ik me tenminste niet meer te frustreren als ik iets maak/schrijf/fotografeer/teken dat maar rommel is. Ik ben niet hip, ik creëer geen trends, ik vind niks uit, ik kan niks buitengewoons. En dat is helemaal oké!

Misschien is mijn beeld van succes gewoon helemaal mis.
Ik geef anderen vaak een voorzet. Ik kan inspireren, doorgeven, meewerken.
Ik maakte al twee kinderen. Gezonde kinderen. Gelukkige kinderen.
De meeste dingen die ik doe, doe ik graag. Ik amuseer mij met fotograferen, schrijven, werken, spelen. Dat zoiets kan is in feite al een succes op zich.

Sinds dat pak boter in de supermarkt is er niet zoveel veranderd. Ik maak nog altijd foto’s die soms leuk zijn maar zeker niet meer dan dat. Ik schrijf nog altijd wat prulletjes, die nooit wereldliteratuur zullen worden. Maar het frustreert me niet meer. Ik zie nu weer beter wat ik probeer te zeggen en wat er eigenlijk echt op de foto staat…

IMG_1065-2

IMG_1627

IMG_1790

IMG_2268

IMG_2390

IMG_2668

IMG_2535

IMG_2571

Foto’s zijn een greep uit de afgelopen weken. Zo weinig tijd gehad om ze te bewerken/bekijken. Maar het blijkt wel dat ik ze graag zie, die jongens. Zelfs al vervloek ik ze meermaals per dag 😉

Raadsels op Chinese vazen

In het kader van onze glansrijke toekomst probeert mijn lief lief Sventikov zich om te scholen tot kenner van antiquiteiten, designdingskes, schilderijtechnieken enzovoort. Dit maakt dat onze kinders soms meegesleurd worden naar kijkdagen van veilingen, musea…
Zij zuchten vaak.
Zij spelen angry birds op de iPhone.
Zij mogen nergens aankomen.
Zij willen koekjes en liggen op de grond.
De kleine opdrachtjes die ik hen geef nemen ze meestal gelukkig ter harte:
Zoek eens een vaas die je mooi vindt. Bepaal wat je er precies mooi aan vindt. Teken ze nadien na.
Zoek twee schilderijen met bootjes op.
Kijk eens rond en weet eens te zeggen wat papa mooi zal vinden.
Maar meestal liggen ze op de grond. Of spelen ze tikkertje rond de meest breekbare vaas.
En nadien staan ze in de hoek bij één of ander bronzen beeld.
Of smeert Boris zijn snot en tranen aan mijn broek af…

In Gent was het – overigens prachtige – designmuseum gelukkig wat voorzien op dat springboongeweld.
Ze hebben daar een kinderopdracht die in goede aarde viel. Iets met playmobilmannetjes. Dat werkt meestal wel.
En nu zou het fijn zijn als ik ze nog zelf een vaas kon laten beschilderen. Maar ik denk dat er vooral angry birds op getekend zullen worden…

Hier is er nog heel wat aandacht voor de zotte kunstvoorwerpen:
IMG_3261

Maar de lokroep van de angry birds is sterker dan de bombastische voorwerpen:
IMG_3267

Toch blijkt de nabijgelegen vaas interessante, maar moeilijk te begrijpen taferelen te bevatten:
IMG_3271

Echter niet van dien aard dat het de vogels overstemt. Het raadsel dient niet noodzakelijk opgelost te worden:
IMG_3273

Water is ook schoon:
IMG_3276

In het designmuseum was het eerst even duidelijk maken: nergens in gaan zitten!
IMG_3281

De playmobilopdracht was een ernstige zaak:
IMG_3297

IMG_3303

En na het harde werk moest er uitgerust worden. Ook bompa moest rusten, want die had al die playmobilmannetjes moeten vinden.
IMG_3320

Designmuseum met kinderen: een aanrader. Vooral voor kinderen vanaf vijf, denk ik…

Ons eigen Museum op Schaal

Je zou bijna gaan denken dat ik zo’n knutselmama ben. Wat ik eigenlijk niet ben. Of toch maar soms. En maar een beetje ook.

Tadeusz en Boris zijn vaak gemotiveerder als ik ze ‘taakjes‘ geef. Als ze in de hoek de sokken uit de was moeten halen. Of als ze in de supermarkt eigenhandig de doos cornflakes moeten gaan zoeken. Daarom bedenk ik soms kleine opdrachtjes. Het leidt ze even af van stout zijn. 🙂

Toen we naar Brussel gingen, naar het Museum op Schaal, kregen ze als opdracht: ‘goed kijken, bepalen wat je mooi vindt, onthouden en je laten inspireren. Want thuis krijg je ook een museumkamer om in te richten.’

Sinds ik kinderen heb, heb ik altijd een tekort aan schoendozen. Nu dus ook. Ze werden bijna gek toen ze doorhadden dat ik thuis nog schoendozen moest zoeken. En ze draaiden bijna dol toen ik de dozen gevonden had, maar dan voorstellen voor de invulling begon te doen. Tadeusz had nauwelijks geduld om te luisteren. Hij kon niet wachten!

Knutselen met kinderen is – wat mij betreft – veel aanbieden, voorstellen en hen dan hier en daar wat laten kiezen en dingen laten opfokken. Scheef plakken, krom knippen, losrukken wat net vastzit, ze kunnen er wat van.

– Ik heb hier van die staalboeken van behangpapier. Ik heb ze daar allebei bekleding voor de binnenkanten uit laten kiezen. En zelf laten knippen en plakken.
– Onze plaasteren beschilderde sterren kregen gelijk ook een bestemming
– Ook de kerstballen van onze maakboom konden gerecupereerd worden
– En de lelijkste dieren uit de dierendoos werden ook nog in de strijd gegooid.
– de staalkaarten van mijn bureaustoelbekleding kon als verrassingsgordijn gebruikt.

Niet dat ze zelf geen goeie ideeën hadden (Tadeusz recupereerde ook nog de gesneuvelde piek van de kerstboom bijvoorbeeld), maar het aanbieden van opties en hen daarin laten kiezen; hen verder begeleiden bij het uitvoeren van de deeltaken en veel ‘Oooooh, da’s mooi! Wat heb je dat leuk gekozen,’ maakt dat ze een resultaat krijgen waar ze trots op zijn. En ze hebben het gevoel dat ze het heeeelemaal zelf gemaakt hebben.
De snippers in mijn haar, mijn getergde zenuwen en de lijmvlekken op de tafel, zijn dingen die zij niet zien.

Ik vind de resultaten in ieder geval nog goed meevallen. We hebben in ieder geval al goed aan recuperatie gedaan. En Tadeusz is helemaal zot van zijn gordijntje. Dat vindt ie reuzespannend.

IMG_2110

IMG_2116

IMG_2119

Wie maakt er ook nog een museum op schaal?

En de hoofdact was….

Wat was ik blij dat de vakantie voorbij was.
In ons ongestructureerd leven, met onregelmatig werk en chaotische geesten, geeft de school een aantal voordelen. Die er in de vakanties dus niet zijn. Tijdens de schoolweken kan ik rustig naar de supermarkt. Zonder dat mijn kar omver getrokken wordt door twee vikingen in een veldslag. Dan kan er ’s morgens een kop koffie gedronken worden zonder dat mijn oren eraf vallen.
En als het dan weekend is, dan ben ik een betere moeder.
We plannen dingen, voeren die uit, en kunnen tijd aan elkaar besteden. In vakanties zitten we gewoon vaak teveel op elkaars lip.

Gisteren gingen we met de trein naar Brussel.
De treinreis was de uitstap. De hoofdact van de dag. Waar we naartoe gingen dat was eigenlijk wat bijkomstig.
Het Museum to Scale in het Museum voor Schone Kunsten bleek echter nog een toppie keuze te zijn. (Nog tot februari)

Kunstenaars die museumkamers op schaal vrij mogen vullen, dat gaf een overzichtelijk aangenaam resultaat. De kinderen konden veel zien op korte tijd en moesten niet teveel
afstand afleggen. En we hebben nu ook weer een knutselplan: met vier schoendozen gaan we alle vier onze eigen versie proberen te maken. Een projectje voor als het volgend weekend regent!

———————————–

Hier was meneer Tadeusz al een beetje moe, en hij had geen zin in oude schilderijen. Ik heb geprobeerd hem het verschil tussen oude en moderne kunst uit te leggen. Ik denk dat hij vooral heeft onthouden dat er rond oude kunst altijd gouden kadertjes hangen en dat er vaak mensen opstaan.
IMG_2050

Ze vonden het wel een goed huis, dat museum. Ze vonden dat we het maar moesten kopen om in te gaan wonen.
IMG_2040

Content kind.
IMG_2023

Museum to Scale. Allemaal doosjes op schaal 1 op 7.
IMG_2037

IMG_2035

IMG_2029

Maar de treinreis was toch nog het leukst:
Van bij het vertrek:
IMG_2008

Tot op de terugweg. Alhoewel dat daar even een klein dipje was.
IMG_2090

Maar niet getreurd, met Boris is het altijd plezant. Zeker als hij er al wat dronken uit begint te zien van vermoeidheid:
IMG_2093

En het bleef fun, die trein… Een tikje luidruchtig soms, maar met het oog op maandag, kon ik dat nog aan…
IMG_2102

IMG_2105

IMG_2107

Ik wil me trouwens nog even verontschuldigen. Ik ben maar weinig in blogland, en ik steek minder tijd in de blogstukjes. Normaal gezien zou dat binnenkort weer wat moeten beteren. Als er een paar zorgen uit de weg geruimd zijn. Dat zou toch niet te lang meer mogen duren…