Politie Antwerpen. Mijn vriend?

‘Belachelijk wijf! Gij gaat mijn probleem oplossen!’

Toen ik een dikke week geleden op een vrijdag om 23u mijn werk wilde verlaten, stond daar een meneer met veel vuile praat in zijn mond, en teveel alcohol in zijn bloed. Ik stond nog redelijk veilig op de oprit achter het hek en was aanvankelijk niet geweldig geïntimideerd.
Deze meneer had – naar eigen zeggen – al maandenlang last van het lawaai van één van onze afdelingen. Hij was nog nooit eerder komen klagen, maar vond wel het nu welletjes en ik moest zijn probleem nu oplossen.
Op dat moment heerste er een totale stilte in het hele gebouw, want in een strikt gestructureerde ontwenningskliniek moeten de verslaafden altijd op een deftig uur gaan slapen. Maar de dronken man vond dat ik niet naar huis mocht. Hij wou het voor ééns en voor altijd uit de voeten hebben. Hij uitte zich in liefelijke termen zoals ‘onnozel mens’ en ‘pokkewijf’ en hij trok – toen ik toch wilde buitengaan – het hek met een klap weer dicht. ‘Gij blijft hier!’
Er zat uiteindelijk niks anders op dan de politie te bellen. Voor woorden en uitleg leek de man een alcoholische ongevoeligheid te hebben. En ik ging mij niet kungfu-gewijs de vrijheid toe-eigenen. Ik voelde mij ondertussen al behoorlijk opgesloten. Het hek was een beveiliging, maar even goed een kooi.
De politie kwam na een dik half uur.
Nadat de agenten de meneer opzij hadden gezet, probeerden ze bij mij begrip te zoeken voor zijn frustratie. Want geluidsoverlast, da’s erg. Niet dat ze zijn gedrag goedkeurden, maar toch.
Geluidsoverlast is erg, maar een willekeurige werknemer er meer dan een uur voor vasthouden op een oprit leek mij toch niet helemaal een te verdedigen oplossing.
Enfin. Ik naar huis. Na den twaalven thuis. Met een verhaal van ‘moet ge nu wat weten…’

Maandag werd ik door mijn directrice bij haar geroepen. Dat deze man toch over een serieuze grens was gegaan. Het was een vorm van geweld, door mij als het ware een uurtje te gijzelen met zijn slecht humeur. Dat ik maar een klacht moest gaan neerleggen. Gewoon als signaal. Dat zoiets niet kan. Liefst had ze gewoon een brief gestuurd naar de man met een uitnodiging voor een gesprek, maar omdat het een onbekende was kon dat niet.
Ik heb even gebeld met slachtofferzorg. Ze luisterden naar mijn verhaal. En een klacht, dat kon in eender welk kantoor.

Ik ben diezelfde dag nog naar het kantoor gegaan.
Aan de balie kreeg ik al snel te horen dat ‘meneer geen strafbare feiten gepleegd heeft,’ en dat een klacht waarschijnlijk niet zou gaan. Tenzij – heel misschien – tegen onbekenden. Want ik ken de man niet. En of dat eigenlijk wel een goed idee was. Want een klacht dat kan nog meer agressie uitlokken…
Nu mocht dat allemaal wel waar zijn, maar ik vond het toch al wat vreemd. Moeten slachtoffers van ernstigere feiten dan ook maar geen klacht neerleggen uit vrees voor nog meer agressie? Kunnen mensen dit dan zomaar doen? Iemand een tijdje vasthouden omdat ze slecht gezind zijn?
De vrouw achter de balie zei me dat de man in kwestie op het moment zelf al berispt geweest was en dat ze meer niet konden doen. Een berisping in beschonken toestand, hoe diep zou dat doorgedrongen zijn?
En bovendien: ik kende deze man inderdaad niet, maar de politie wist wel heel goed wie de man was. Ik hoefde de man zijn identiteit niet per se te kennen, maar ik wilde wel weten of ik – of mijn werkgever – toch nog iets kon ondernemen om deze situatie wat recht te trekken.
Ik mocht – als ik echt echt wilde – nog wel een hoofdinspecteur zien. Maar dan moest ik wel wachten.
Allemaal erg ontradend.

Na drie kwartier wachten in de wachtzaal mocht ik bij de hoofdinspecteur komen.
Ik had verwacht dat deze man op z’n minst enig begrip voor mijn situatie zou opbrengen, maar niets was minder waar. Het zat er na vijf minuten al direct bovenhands op. Het werd eigenlijk gewoon een banale ruzie.
Meneer dronkenlap had vrijdag geen strafbare feiten gepleegd. Hij had me immers niet geslagen, en hij had geen als… dan… constructies gebruikt (‘Als ge nu buitenstapt dan sla ik u’, bijvoorbeeld.).
Dat ik de man dreigend had gevonden, en dat hij me toch had laten verstaan dat ik het niet moest riskeren om buiten te stappen, was blijkbaar niet genoeg voor de hoofdinspecteur. En ik moest er niks bij verzinnen, he…
Ik wilde gewoon weten wat we dan wel konden doen, want ik vond dat de dronkenlap wel iets had gedaan dat echt niet oké was. Maar het bleef eigenlijk een banale discussie over het feit of ik me al dan niet terecht bedreigd had gevoeld of niet, en of het nu erg was wat hij gedaan had of niet.
Na vijf minuten stond hij met zijn wetboek te zwaaien: ‘de wet is de wet!’
En of ik vond dat hij zijn werk misschien niet goed deed!?
Als ik wilde zou hij nu naar de procureur bellen om te horen of ze zou meegaan in mijn verhaaltje van wederrechtelijke vrijheidsberoving. Ik vond dat hij dit zeer neerbuigend en venijnig naar mij bracht. Hij gaf mij niet het vertrouwen dat hij dit op een neutrale manier zou brengen naar een procureur, of eender wie.
De tranen stonden mij toen al in de ogen. Het was bijna alsof ik beschuldigd werd van iets. Alsof ik mij moest verantwoorden voor mijn slachtofferschap.
Ik heb gezegd dat ik weg wilde gaan. “Nee, laat maar. Ik wil weg. Ge moet niet bellen.” Vooral omdat ik voelde dat ik in huilen zou uitbarsten.
Ik trok mijn identiteitskaart uiteindelijk wenend uit de handen van de hoofdinspecteur (hij ging namelijk mijn naam nog eens noteren). Ik ben door de eerste de beste deur naar buiten gelopen.

Ik zal ongetwijfeld een heel ‘belachelijk hysterisch wijf’ geweest zijn. Ik moet mij waarschijnlijk heel erg grensoverschrijdend en agressief hebben opgesteld…
Het hele verhaal heeft in ieder geval een grotere impact gehad dan ik had verwacht.
Er zijn heel wat mensen die ergere dingen meemaken. Mijn ervaringen zijn niet wereldschokkend en ik behoef geen genoegdoening of wraak. Maar het is een principeskwestie.
Ik hoop gewoon vurig dat dit niet de norm is in Antwerpen. Ik hoop dat mensen die iets ernstigs hebben meegemaakt niet zo behandeld worden.
Momenteel ligt er een klacht bij de klantendienst van de politie.
Ik heb al een dossiernummer.
Ik ben eens benieuwd.

toevoeging: het moet wel gezegd worden dat de mensen van slachtofferzorg een serieuze pluim verdienen. Zij toonden zeker wel het begrip en de nodige zorg.

IMG_5396-35

Café Le Tour

Elk excuus is goed voor een feestje.
Een paar vrienden besloten dat de grens met het Zuiden van Frankrijk ergens ten Noorden van Antwerpen ligt, en dat een feestje van drie weken perfect moet kunnen. Met een paar planken, een goed humeur en een treurwilg creëerde Thierry zijn eigen paradijsje aan het Noordkasteel. Ge kunt er den Tour volgen. Iedere dag. Tot dat die gedaan is. Met geoliede benen kunt ge er naartoe. Uw fiets in het gras deponeren. En dan uitblazen met een croissant en een koffie. Tussen 11u en 20u.
En zelfs al kan den Tour u gestolen worden, dan nog zijt ge welkom.
Vergeet al die afgelikte etablissementen, bezoek eens iets dat leeft.

http://www.facebook.com/cafeLeTour

IMG_2516

IMG_2536

IMG_2575

IMG_2821

IMG_2865

IMG_2883

IMG_2930

Blote voeten op zoete grond

Leven in het huis van een ander. Een ietwat bevreemdende ervaring was het.
Ik leefde in feite eventjes het leven van een ander. Ik kookte in andere potten, roerde erin met m’n andere hand en aan een andere snelheid. Op het toilet las ik over onbekende jarigen op de kalender. Het was een ander ochtendlicht dat door de slaapkamer gleed als ik wakker werd. Ik keerde schors en zand van een terras weg terwijl ik in de tuin keek. Het is waar: boterhammen smaken anders op andere borden.
Waar anderen hun dagelijks leven leiden, daar hadden wij even vakantie. Ik kon even voelen hoe het was om op ‘den buiten’ te wonen.
En ook al waren het niet onze buren, niet onze messen en vorken, toch was het een beetje als een thuis…

Het was een beetje verrassend, dat wildvreemde mensen hun huis aan ons schonken voor drie dagen. Zo in vol vertrouwen en zonder meer.
Maar het was een zoet cadeau. Niet alleen omdat het een heerlijk weekend was, maar vooral omdat het een tegenwicht was voor de cynische bitterheid in de wereld.
Onder de grijze wolken, in een gewelddadige wereld, nemen mensen blijkbaar nog steeds onbaatzuchtige beslissingen en risico’s. Een gift aan een vreemde. Of eenvoudig plezier dat uitgedeeld wordt. Zoals uitgestelde koffie of postcrossing;
En waarschijnlijk kwam het daardoor dat dat weekend de zon begon te schijnen. Tegen alle weersvoorspellingen in. Zo verrassend dat meneer Deboosere waarschijnlijk daardoor even het spoor bijster was en zijn arm brak.

Hoeselt bleek alleszins een ideale uitvalsbasis voor heel wat avonturen voor ons kleine gezinnetje.
De hit van het weekend was ongetwijfeld het blotevoetenpad. Modder tussen onze tenen, samen de kiezelstenen oversteken, in de warme zon met onze voeten in het koude water. Het was reuzeplezant. Een aanrader met kinderen!

Verder zagen we Maastricht, Tongeren, Alden Biesen en zelfs het eurovisiesongfestival! (Wij kabelaansluitinglozen…)
Hier en daar een Sinksenkermis, het vele speelgoed dat aanwezig was in het huis, de trampoline en de fijne tuin maakten dat de kinderen het zich nog lang zullen herinneren, dat weekendje Limburg.

Maar het gekste van al is: we hebben de bewoners van het huis niet gezien. Geen idee of we elkaar echt zouden liggen. Of we vrienden zouden zijn moesten we naast elkaar wonen.
Maar dat is nu net zo leuk. Je hoeft geen vrienden te zijn om elkaar iets te gunnen. Die behoefte om gewoon goed te doen. Ietwat anoniem. De rijkdom die we hebben delen. Een schattige solidariteit. Je koopt er je hemel niet mee, maar dat is ook niet de bedoeling. Misschien is die hemel immers al hier…

Ik vind deze tijden eigenlijk niet zo heel donker of somber. Ik vind het vaak ontroerend en licht, en de grond onder mijn voeten is soms zoeter dan honing.
Dank u wel Veerle voor dit fijne cadeau…

Beetje beeld bij het verhaal:
Stukje binnenkant:
IMG_0204

Stukje buitenkant:
IMG_0205

Blij kindje:
IMG_0229

Kermis in Maastricht:
IMG_0279

IMG_0295

Picknicken:
IMG_0333

IMG_0351

Blotevoetenpad:
IMG_0384

IMG_0436

Een zeldzame foto van mezelf erbij. Ik zeg altijd tegen Sventikov dat hij moet letten op het kader als hij foto’s maakt. Deze keer vielen er een paar tenen af. Da’s al beter dan hele voeten…
IMG_0402-2

De tuin en de trampoline. Altijd leuk voor foto’s, vind ik.
IMG_0463

IMG_0502

IMG_0569

IMG_0639

IMG_0647

IMG_0686

IMG_0759

IMG_0815

IMG_0870

IMG_0762

En dan nog wat wandelen, tekenen, eten, praten. Mij hoor je niet klagen. Mijn leven is zo goed dat ik jullie gewoon kan lastigvallen met mijn weekendinvulling. Ik heb geluk

IMG_0950

IMG_0629

IMG_0598

IMG_0624

Coole wtf’s en swag…

Sommigen onder jullie weten het misschien nog, anderen niet, maar momenteel wordt er hier weer hard gezwoegd aan boek nummer twee. Na goLisa ben ik nu bezig aan goLotte. Voor een groot stuk op de golisa-facebookpagina, en op een blogje. Ik zou daar weer heel wat verhalen over kunnen brengen. Boeiende verhalen, mooie verhalen, maar het ontbreekt me een beetje aan tijd. En daarom gewoon een paar grepen uit de jongerentaal waar ik de afgelopen dagen mee te maken kreeg.

– Veel Engels dat te pas en te onpas in zinnen gebruikt wordt. Bijvoorbeeld: “But ja mannen zijn moeilijk met aandacht True jep.”
– “Dan worden ze boos like dafuq.”
– “Me daddy is wel cool.”
– Dan zijn er ook de omgedraaide smileys (:
– En zelfs kleine omgekeerde smileys c:
– Het woord ‘swag’. Ondertussen heb ik de betekenis gevonden, maar ben ik nog niet zeker genoeg om het ook ‘correct’ in de jongerentaal te gebruiken (:
(Swag volgens The urban Dictionary = The way in which you carry yourself. Swag is made up of your overall confidence, style, and demeanor. ”I’m digging that tie dude, I like your swag”)
– De omg’s, wtf’s en rofl’s vliegen mij weer rond de oren
– Ik communiceer met meisjes die zich pakweg ‘disaster97’ noemen. Of ‘xx-maFKees-xx’. Of <3-zuremelk12.
– Ik ben blijkbaar voor sommigen een noob (nobody). Dat blijft zo. Dat was vorig jaar ook al zo.
– Twilight, JB, 1D. Ik ben er weer helemaal in thuis…

Enfin. Nadat ze mij hadden uitgekozen om de cyberpesten (grappig als je net een boek schrijft over cyberpesten), had ik in ieder geval wel weer even mijn introductie in de leefwereld van de jongeren. Dat is toch supervet.

En naast al dat geschrijf draait dat huishouden ook maar door, hoppen die twee energiebommetjes hier rond, heb ik ook nog een aantal nieuwe hobby's waar te weinig tijd voor is (later meer), en zijn er nog tal van andere besognes. Slapen bijvoorbeeld. En och ja, 't is waar: ik heb ook nog een job!

Ik zou er zot van draaien. Omdat daar geen beeldmateriaal van is, krijgt u een draaiende Tadeusz. Veel verder geraakte ik vandaag niet qua fotografie. Excuus.

IMG_8738

IMG_8740

IMG_8759

Fenna

Al een tijdje ben ik jaloers op Fenna. Zij maakt tekeningen met kleuren die vonken van vrolijkheid in je gezicht laten spatten.
Ik ben jaloers op haar techniek en ervaring, zwierige lijnen, en pure kleurtjes. Ze heeft gelukkig ook een blog waar ik regelmatig wat zonnigheid ga tanken.
drawing

img_2251

ca09015c961811e2bf5322000a9f38c3_7
Ze stuurt haar tekeningen op naar ieder die het fijn vindt om post te krijgen. Zo’n heerlijk idee. Die mailart en dat postcrossing.

Ik ben ook jaloers op de tijd die ze vindt/maakt om te tekenen. Ik herinner mij van de tijd dat ik nog beeldende kunst studeerde, dat de daad van het tekenen voor mij een soort meditatief proces was. Toen ik vorige week bij haar was, mocht ik eventjes spelen in haar miniatelier. Oostindische inkt. Ecoline. In een fractie van een seconde reisde is door de tijd, naar ergens in 1996 of zo. Het krassen van het pennetje op het papier is een geluid van innerlijke kalmte.

Ik kocht mij diezelfde dag nog een stevige portie ecoline en wat oostindische inkt. Mijn eerste tekeningetjes waren 1,5cm op 3cm. Miniatuurtjes dus. Dat vond ik vroeger ook altijd zo leuk…

ce026f1a966211e2bb6122000a1f9d92_7

foto321

Nog een hobby bij, dat kon ik eigenlijk wel missen, maar ja… 😉
Merci ze Fenna!

Bombastische schilderijtjes

Een mens zou bijna gaan denken dat ik op de school werk, of er toch logeer of zo. Drie postjes over het schoolgebeuren van mijn oudste, het is misschien wat teveel van het goede. Maar niet alleen voor u, ook voor mij is het even veel geweest. De schoolse betrokkenheid zal een tikje minder mogen. Zeker nu het tweede boek in de go-reeks (goLotte, denk ik) van start gegaan is er het vermoedelijk binnen twee maand al af moet zijn (aaargh)… Ik ga serieus in mijn pen zitten, de komende weken.

Maar nog eentje voor het af te leren. Eentje van op het schooltje:
De kostuums waren er (4). En een stoeltje. En of ik geen Rembrandtiaanse of Rubensiaanse portretjes wilde komen schieten. Of toch iets dat er op lijkt. Ik kreeg een uurtje voor de meerdantwintig kleuters. We zochten nog koortsachtig naar hoeden, ceintuurs en veiligheidsspelden. En ik had het warm na afloop.

Ik bokste zelf een ministudiootje ineen. Nog nooit eerder gedaan. Ik heb met kunstlicht gewerkt. Nog nooit eerder gedaan. Toch niet zo. Het moest gelukkig niet allemaal perfect.
maar met die bende kinders ging het eigenlijk bijna vanzelf.

IMG_1227

IMG_1296

IMG_1382

IMG_1527

IMG_1471

IMG_1398

IMG_1324

Een dwaalrups in een Zilverlinde

Vierentwintig kleuters.
Een wandeling van een kilometer of zo.

Of ik de klas mee wilde begeleiden naar het atelier van Zilverlinde.
De mama van M. heeft , achter onze hoek, een hoogstcharmant winkeltje waar ze haar zilvermaaksels ontwerpt, produceert en verkoopt. Iets met zilver en iets met hout. Voor de kunstweek op school was het een kans om eens naar het atelier te hobbelen. Ikke dus mee.

Man man man. Zo’n bende kleuters dat is toch iets aparts. Handjes geven en in de rij. Kan niet misgaan, denk je. Maar tweedekleuterklassers zijn geen derdekleuterklassers, dat is duidelijk. Het was een soort dronken dwaalrups…
Van zodra die een hand geven volgen ze de hand. Als het de hand van een andere kleuter is, dan gaan die dus alle kanten op. Ik zag er eentje tegen een paal lopen, en eentje tegen een vuilbak. Twee dwaalden steeds af naar de straat. Er was er altijd wel eentje die ‘kijk kaka!’ riep, wat dan resulteerde in een opstopping en uit de hand gelopen hilariteit. Met zo’n klasje wordt een doodgewone stoep even avontuurlijk als een bergpad in Tibet.

Bij het atelier van Caroline stonden ze in het gangetje, met hun fluohesjes, te drummen. Ze wilden het allemaal gezien hebben. Ik hoorde hun hoofdjes kraken toen er verteld werd dat zilver – een metaal – gesmolten zou worden. Want ijzer in vuur wordt toch zwart? En of die zilverkleurige bolletjes om op te eten waren?
Terwijl Caroline haar best deed om het juweelmaakproces zo duidelijk mogelijk uit te leggen aan die bende vier- à vijfjarigen kreeg ze vragen als: ‘Waar staat jullie tv?’ en ‘Waarom staat dat stoeltje daar?’ ‘Is dat moeilijk?’
’s Avonds vertelde een kindje tegen zijn ouders dat de mama van M. ‘blauw vuur in een doosje’ had gedaan. Het was pas toen ze de foto’s zagen dat ze doorhadden wat het kind had meegemaakt op school…

En Caroline, die maakt behalve prachtige juweeltjes en kleertjes ook nog eens een toffe blog!

IMG_0864

IMG_0868

IMG_0878

IMG_0888

IMG_0901

Nog eens op een rijtje:
http://www.zilver-linde.be
https://www.facebook.com/zilver.linde.9
http://cinnamon-cinnamonjewels.blogspot.be/

En het schoolgedoe is nog niet voorbij… Donderdag ga ik ook nog foto’s van de kindjes maken op school!