Extra punten voor de bonuskaart

‘JA LAAT MIJ DAN MAAR ACHTER! IK GA AL NIET MEER MEE!’
Het gepiep van de kassascanners stokte even. Het werd eventjes, heel eventjes, wat stiller rondom me.
Ik zuchtte.
Albert Hein, drukste moment, na een dag rondhossen en stressen, nog snel langs de Albert Hein met de jongens, ter plaatse effe snel een menu bedenken. Snel. Snel dus.
‘IK GA WEG! IK GA NU DUS ECHT WEG!’
Mijn zevenjarige beende weer weg. Langs de youghurtrayon en de boter. Uit het zicht.
De vierjarige zegt: ‘Ik ben heel braaf hé mama!’
Grauw probeer ik hem toe te lachen.
Terwijl ik de ajuinen zoek heb ik spijt van mijn loze opmerkingen. Ik had gezegd dat ik zijn wegloopgedrag zo beu was dat ik hem de volgende keer wel zou achterlaten. Het resultaat staat hierboven. Dwaze, niet verwezenlijkbare dreigementen. Op het moment dat ik dat soort uitspraken doe weet ik al hoe fout ze zijn. Maar snel en ad rem deftige dreigementen op crisismomenten bedenken blijkt niet bij mijn topkwaliteit. Nerveus, hormonaal, gehaast, moe. Een cocktail van omstandigheden die niet bijdragen tot geduldig boeddhistisch moederschap. Allee, bij mij toch niet…
Ik zie opeens een kans om de zevenjarige aan zijn T-shirt vast te grabbelen terwijl hij mij voorbijwandelt.
‘En nu is het écht gedaan. Jij mag even daar gaan staan, aan het onthaal! Daar! Bij die blauwe madam!’
Ik duw hem naar het onthaal, terwijl ik hem stevig vasthoud aan zijn arm. ‘Auw!’ roept hij dramatisch.
Mijn toekomstige zenuwinzinking nadert met rasse schreden.
Ik probeer mijn gezicht vervolgens weer in een iet of wat vriendelijke plooi te trekken want ik moet de kassierster nog trotseren. Niet mijn favoriete maskertje vandaag.
’t Is aan ons. ‘Goedendag mevrouw. Bonuskaartje?’
‘Nee, geen kaart…’ groene glimlach.
PIEWIEWIEWIEWIEW!
Een alarmpje… Iedereen kijkt op. Ik ook. Zoonlief van zeven hangt met één been aan een toegangspoortje en laat daardoor het alarmpje afgaan.
De zenuwinzinking is nu gearriveerd. Vollenbak.
Maar de Albert Hein is nog niet weg. Alles is er nog. Drukte, kassiersters, een te betalen rekening, een vierjarige die wortels staat te aaien en een zevenjarige die bevrijd wordt door een securityman uit een hekje met een alarm erin…

Nu zijn we twee weken verder. Nù mag ermee gelachen worden…
Het was een hoogtepunt. Meestal laten we de ambiance achterwege als we naar de supermarkt gaan.
Ik hou me dan maar vast aan ‘Andere moeders doen ook maar wat…’ en de wetenschap dat het na een paar dagen meestal betert.

En ondertussen zorgen die twee wel voor leven in de brouwerij…

IMG_6039

Advertenties

De afspraak

Dat we minder boos gaan zijn op elkaar.
Da’s de afspraak.
Heel vaak glijd ik af naar een soort continue staat van kwaadheid. Dan staat mijn voorhoofd in een standaardfrons, en knor ik meer dan ik praat.
Alsof ik al zit te wachten tot ze weer stoute dingen gaan doen. En ik ga er bij voorbaat al van uit dat ze me toch niet horen.
Los van het feit dat ze inderdaad toch nooit naar mij luisteren, en dat ze liefst dingen doen die ik hen verbied, wil ik niet heel hun jeugd een kwaai moeder zijn.
We zijn nu weer twee dagen in de afspraak. Momenteel lukt het me nog. 🙂
De oudste zoon daarentegen vond het daarstraks ongehoord dat ik hem zo boos maakte… (Ik vroeg om zijn sokken aan te doen…)

Als ik ze zo op foto zie dan vraag ik me af waarom ik er toch vaak zo boos op ben.
Maar vergis u niet, deze twee schavuiten lijden aan een ernstige selectieve doofheid, doen over het algemeen hun zin, en er komt de grootste onzin uit. De oudste is verder ook nog totaal niet in staat om zijn eigen aandeel te zien en krijgt snel woedeuitbarstingetjes waarbij hij met een heel hoog stemmetje begint te praten. De andere lult en mompelt maar door, trekt zich eigenlijk van niks iets aan.
Ik ben gelukkig niet de enige die er soms moeite mee heeft. Want anders zou ik serieus aan mezelf beginnen twijfelen.

Oh wacht, dat doe ik ook. Eeuwig twijfelen…

IMG_7367

IMG_7362

IMG_7363

IMG_7364

IMG_7365

IMG_7366

IMG_7368

De Sint kwam met het vliegtuig.

‘Wij zijn de mannen.
Wij wachten op de Sint.

Ze houden mij niet meer voor de zot. Ik weet alles al.
Van dat paard, de snoep, de brieven. Ik weet het allemaal…
Ik heb het helemaal uitgedokterd hoe hij binnenkomen zal.
En dat zal ik bewijzen ook. Ik blijf gewoon wakker dan.’
IMG_3759

In Berchem kwam hij aan met het vliegtuig.
Hij zei dat er geen stoute kinderen waren.
Ze wachtten geduldig in de regen. Ik kreeg een snoepje in mijn oog. Tadeusz verzamelde een kilo snoep. Boris at een appel…

Ik hoorde van een kleutertje, dat een drumstel wilde van de Sint. Hij was zo slim om alleen maar dat op zijn lijstje te zetten…
Nu vraagt zijn moeder een tuinhuisje aan de Kerstman…

’t Is misschien wel laat om nog over de Sint te spreken, maar ik loop wat achter met mijn posts…

De voordelen van een hoekstoep

Sinds kort hebben wij een hoek. Een hoekhuis met een stukje hoekstoep, zeg maar.
Bij gebrek aan tuin is het een beetje onze ‘buiten’. Als we nu naar ‘buiten’ willen, kan dat dus gewoon op den dorpel.

Om het beeld dat mijn kinderen van hun moeder hebben een beetje bij te sturen heb ik ze vandaag aan het werk gezet op onze dorpel. Nu moet ik een paar feiten over mezelf bekennen: ik ben
a) nogal chaotisch van aard,
b) in feite niet zo handig,
c) regelmatig te laat, of nipt op tijd en
d) helemaal niet zo’n geduldig type.
Omdat mijn kinderen dat dus niet per se nu al allemaal moeten weten, leek het mij een prachtig moment om al te beginnen aan onze kerstboom. Alleeja, onze ‘maakboom‘.
Ruim op tijd, het geeft blijk van organisatie en planning en ik kan nadien met de pluimen gaan lopen van het prachtige werk dat zij geleverd hebben. We hebben bovendien een goedkope ecologische boom voor december. Ze zijn weer een halve dag bezig. Zij hebben een mooi – doch niet helemaal correct – beeld van hun moeder, dat mogelijks nog wel een paar jaar standhoud. Kortom: Win win voor iedereen!

Het beeld dat ik van de activiteit had klopte alleen niet zo met de werkelijkheid… Die zaten dus niet stil en braaf te schilderen terwijl ik andere dingen kon doen. Nee, ze vochten voor plankjes, schilderden hun schoenen parelmoer zilver, eisten voortdurend verf bij, gooiden het water om, rolden door de verf en smeerden de verf op de auto. Het idee dat ze een geduldige moeder hebben zal helaas niet zo lang standhouden, vrees ik.
En wat het eindresultaat zal worden, dat is nog even af te wachten, maar de jongens hebben alleszins een mooie aanzet gegeven…

IMG_3406

IMG_3408

IMG_3414

IMG_3415

Om de zenuwinzinking te counteren die het knutselwerk met zich mee dreigde te brengen heb ik mij in de mate van het mogelijke beziggehouden met het van de hand doen van het naaitafeltje dat hier in de kelder achtergelaten was door de vorige eigenaars. Niet dat het op tweedehands.be veel zal opbrengen, maar het blijft iets geweldigs…
En het leidde me toch even af van de twee schavuiten die tegen dan met verf in hun haar met stokken door de straat liepen brullen…

IMG_3431

IMG_3421

IMG_3429

IMG_3433

IMG_3419

IMG_3425

IMG_3436

Voor altijd de laatste

‘Allebei enig kind?! Ah, egoïstjes dus…’
Het was een grapje dat zowel bij Sventikov als bij mij even bezinktijd nodig had. We lachten. Maar vooral omdat het de waarheid was.

We hadden nog geen kinderen. We stonden in Simferopol in Oekraïne, en ik had twee uur voordien met mijn wagen een soort van openbaar vervoerbus geramd. De chauffeur van de bus bleek toch de kwaadste niet toen hij die blonde griet zag staan bleiten aan haar autowrak. We werden uiteindelijk vrienden. Vova en wij.

Sven en ik gingen misschien wel kinderen kopen, maar toen was het allemaal nog ver van ons bed.
Los van alle verhalen die aan die Oekraïense historie nog vasthangen was Vova’s grapje over egoïsten een bepalende factor. Boris werd geboren in 2010, maar de beslissing viel dus al in 2005. In Simferopol.

We wilden van onze eerstgeborene, Tadeusz, een kind maken dat buiten zichzelf kon denken. Weten wat het is om te delen, om samen te zijn, om een unieke relatie te hebben met een broer of een zus. Er is niks mis met enige kinderen, vind ik, maar we wilden graag ons persoonlijke egoïsme doorbreken. Het zinnetje van Vova was blijven hangen. Bovendien leek het ons ook wel handig. Dat ze samen konden spelen, elkaar bezighouden.

Tegenwoordig ben ik vaak bezig met de impact voor Boris. Ik dacht vroeger altijd na over het effect op mijn eerstgeborene. Het is pas bij de komst van Boris dat ik me in zijn positie kon verplaatsen. Het kleinebroerzijn heeft een fundamentele impact op zijn karakter.
– Hij zegt dingen die zijn broer zegt, ook al begrijpt ie er de ballen van. Hoeveel verhalen ik hoor die zijn broer dertien seconden ervoor ook heeft verteld, dat wil je niet weten. En kwaad zijn als je dan niet goed luistert…
– Hij doet zich stoerder, sterker, en franker voor als zijn broer in de buurt is. Zijn eigenlijke zachtaardige karakter wordt helemaal verdrukt door de competitie met zijn grote broer. Zoveel flauwekul dat daar uitkomt. En kwaad zijn als je dan niet serieus luistert.
– Hij leert veel dingen sneller (tellen, letters, spelletjes), maar ook veel dingen veel trager (de afstandsbediening van de tv bijvoobeeld. Dat doet zijn broer altijd, de noodzaak om het zelf te kunnen valt weg.).
– Naar het schijnt hebben tweede kinderen niet de stress om van de eerste positie verstoten te worden en gaan ze daarom wat zorgelozer en creatiever om met de regels. Zo voelt het voor mij althans ook!
En ik moet nog vaak denken aan dat wedstrijdje op de trap, een half jaar geleden, waarbij Boris voorbij gestoken wordt door zijn grote broer. Hij begon te wenen, liet zijn schoudertjes hangen, en zei tegen zichzelf: ‘ik zal altijd de laatste zijn…’

Gelijk opvoeden is onmogelijk.
En toen ik Boris vroeg wat hij van zijn grote broer vond antwoordde hij: ‘Leuk. Hij speelt een spelletje met mij.’
Misschien denk ik er gewoon teveel over na. Hij heeft iemand die een spelletje speelt met hem. en is dat eigenlijk niet hetgeen we allemaal willen?

IMG_3142

#100dagenblij – the terugblick

Die honderd #happydays was op zich niet zo moeilijk, ware het niet dat ik bijna iedere dag de tel kwijt was en daardoor ruim over de honderd foto’s zit, maar met mijn telling nog altijd niet aan honderd ben geraakt.

100 dagen lang wilde ik iedere dag iets instagrammen waar ik blij van werd.
Bleek dat meestal net datgene te zijn waar ik minstens ook wel iedere dag eens boos op was; de kinderen… Kleine nageltjes aan mijn doodskist, kersen op mijn taart, mijn lach en mijn vloek. Hoe vaak ik ook mijn t-shirt zou kunnen opeten van frustratie, ze maken mijn leven toch veel specialer dan het ooit ervoor geweest is…

Tadeusz maakte zijn eigen voetbalboek voor het WK. Een schriftje vol. En hij was zo trots. Niet in het minst jaloers op andere jongens met officiële boeken. Hij lijkt al te beseffen dat ‘eigenheid’ en ‘originaliteit’ na te streven waarden zijn. *♥*
928303_275069189347819_1859544054_n

Van het weer werd ik de laatste weken ook wel behoorlijk blij.
10467771_927359093957518_1809535282_n

Bijna drie kwartier. In de gietende regen. We kregen er niet genoeg van. Zwaaien naar het verkeer vanop de brug maakt van mij even weer een klein kind. Het besef dat je invloed hebt op die schijnbaar doodse stroom van verkeer. De toeters en bellen die er op vrachtwagens staan! Je daardoor laten verrassen, telkens weer. Speciaal voor ons. Omdat wij wat staan te zwaaien. Heerlijk. Beter dan de Sinksenfoor.
10507859_351045598383499_1128095425_n-1

Wij voeden soms heel wat monden aan tafel. Al goed dat we kleine bordjes hebben voor al die pluchen vrienden…
10518035_699371160111493_1098435088_n

Hier Boris in de bib; luttele momenten voor hij met àl zijn energie ‘in het bos daar staat een huisje’ begon te brullen. Gênant soms. Een beetje maar…
10520258_299998263514064_1805440232_n

Van vandaag: een kogeldistel. Makes me happy! Geeft bijna echt licht…
10536882_698053020244183_388150596_n

’s Ochtends wakker worden en dit bij op je bed vinden. En je vervolgens direct zorgen maken over de stiften in je bed. En of je die strepen er nog gaat uitkrijgen in de was…
10538002_265654580291249_874498488_n

En dat zijn dan alleen nog maar de kleine dingen waar ik blij van word. Ik heb dan ook nog een heleboel grote dingen om blij van te worden…

Als je de andere 93 (of wat meer) foto’s wil zien verwijs ik je door naar mijn instagramaccountje. Zoeken naar ysabje.

100happydays

Krokodillentranen

‘Het zal zweten zijn, ja. Weinig slapen, vuile luiers, veel frustratie.’
Ik maakte mij – toen nog kinderloos – wel voorstellingen van hoe het zou zijn. Ik probeerde de toekomstige liefde voor een nog onbestaand wezen al een beetje te voelen. Wat natuurlijk niet ging. Ik probeerde mij de discussies aan tafel in te beelden. De slapeloze nachten. Het ging een heel klein beetje, maar eigenlijk ook niet.
Ook toen het eerste kind zich nog aan de binnenkant van mijn buik bevond was het allemaal zo abstract, zo onduidelijk en spannend.
En toen was het daar. Samen met mijn eerstgeboren zoon opende zich een nieuw palet aan gevoelens, gedachten en angsten. Het kind maakte de wand van mijn hart zacht, en maakte me extern kwetsbaar. Dat was een vreemde ervaring. Ik kon opeens pijn en vreugde voelen via een ander lichaam. Dat van mijn kind.
Wat een sensatie, zo’n boreling. Ik wilde er gelijk nog eentje, zo speciaal vond ik dat.
We maakten er nog eentje. Zonder al teveel na te denken. En toen had ik er twee. Dubbel kwetsbaar zeg maar.

Mijn jongens gaan van school veranderen. Tadeusz gaat nu naar het eerste leerjaar en dat vraagt een nieuwe school. Boris verhuist mee. Op de laatste schooldag kwam dat besef even knalhard binnen. Deze fase in hun leven sluit zich hier af. Dit komt nooit meer terug. Tadeusz had een speciale meester, eentje uit de duizend. Hij beseft dat niet, maar ik besef dat des te meer.
Op de laatste dag van dit schooljaar wist meester Gerd van de Krokodil nog half Vlaanderen te ontroeren met zijn rappende kleuters. Hopelijk straalde er toch iets van zijn coolness op Tadeusz af…

Het opgroeien van mijn kinderen is mooi, en afscheid nemen hoort er bij.
Maar de groeipijnen zitten niet alleen in hun benen. Ze zitten ook in mijn hart.

(Trouwens: Tadeusz is die met zijn groen angrybear t-shirt. In het begin en op het einde wat aan het suffen links in beeld…)