Bos

‘Mama, ik verveeeeel mij…’
‘Wat gaan we vandaag doen, papa?’
‘Ah, we gaan vandaag een hele dag op een stoel zitten!’
Vader kijkt vrolijk.
‘Hoooo, echt heel de dag of wat?! Op een stoel?!’
We maken er soms grapjes over. Dat ze zich nog zo slecht kunnen vervelen. Kinderen worden soms echt overspoeld door prikkels, Wii’s, workshops en speeltuinen. Ouders die ieder ogenblik van het weekend vullen met ‘quality time.’
Ik ben zelf ook een voorstander van ‘iets doen met de kinderen.’ Niet omdat ik er niet tegenkan dat ze zich vervelen, maar ik laat hun energie graag eenmaal daags buitenshuis los, omdat mijn zenuwen niet zo bestand zijn tegen binnenshuis jongensgeweld.

Maar – een kleine bekentenis – ik HAAT binnenspeeltuinen. Ze noemen het vaak ‘kinderparadijzen,’ maar het is voor mij een ‘ouderhel’. Lawaai! Drukte, duur, lelijk, en kinderen worden er vaak helemaal kierewiet. Ze worden wat agressiever, opgejaagder, competetiever en hebberiger. Ze willen snoep. Ze maken ruzie. Ze dringen voor.

Als ouder zit je dan aan een plastieken tafel, in een oorverdovend gekrijs, met zes bekertjes fristie, een berg truien en schoenen te bewaken. Omringd door alleen maar basiskleuren: fel groen, fel rood, fel geel en fel blauw. Af en toe moet je zwaaien, ooh roepen of er eentje gaan redden uit een net waarin ie verstrikt geraakte. In het slechtste geval belandt je zelf ergens in een smalle doorgang waar je alleen maar uit kan ontsnappen door de dwaze glijbaan te nemen waardoor je rok naar boven schuift en je je vinger ook nog pijn doet. Om de drie minuten worden er aankondigingen gedaan: ‘de kindjes van het feestje van Thomas mogen nu naar de tafel gaan, want de pannenkoeken zijn er!’
Bij het woord pannenkoek beginnen er al een paar te krijsen. Want zij willen er ook eentje en ze kennen Thomas niet.
Vertrekken is ook altijd heerlijk. De worsteling om de schoenen terug aan te krijgen. Toch eentje die zijn t-shirt heeft uitgedaan in het ballenbad en die daar vervolgens vergeten is. Er zijn er altijd een paar die niet mee naar huis willen. Snot en tranen.
Ik kom er soms voor het werk, maar ik kom er in feite nooit met mijn kinderen. Ik probeer hen dat te besparen.

De laatste maanden zijn onze uitstapjes heel sec. En ik hoor de kinderen nooit klagen.
We gaan op zoek naar bos.
Alles wat op een redelijke afstand ligt rond Antwerpen of vaak zelfs nog in Antwerpen.
Kinderen in een bos, dat is een waar genot.
Ze wandelen, ontdekken, klimmen in bomen, plukken bloempjes, prikken in paddenstoelen, verzamelen stokken. Zelden zijn ze lastig. Huilbuien komen voort uit een prik van een brandnetel of een voet in het slijk. Maar dat zijn andere tranen. Dat zijn natuurtranen. Louterend en lief.
We zagen de laatste weken al prachtige stukjes groen:
– Klein Willebroek, domein den Bocht. Vogelspothuisjes. Wild. En nauwelijks volk.
– Het Mechels Broek.
– Sint Anna Bos. Zo dicht bij de stad.
– Noordkasteel. Jeugdsentiment. Een drop groen en water in de oksel van de Schelde. Avontuurtjes als je wil.
– De fortengordel rond Antwerpen. Kleine lieftallige wandelingen rond het water.
– Zoerselbos, aan het boshuisje.
– Het Rivierenhof, meer bos dan je zou denken.
– Het Middelheim, maar dan wegblijven van de speeltuin. De boskant.
– Hobokense Polder
Enzovoort.
Het land van Saaftinge staat nog op het lijstje.

‘Waar gaan wij naartoe, mama?’
‘Wij dachten vandaag eens naar het bos te gaan…’
‘Jeeeeuj!
‘Mamaaaa, kijk kijk! Daar zijn bomen, daar is het bos!’

Noordkasteel:
IMG_0477

Zoersel:
IMG_0600

Klein Willebroek:
IMG_9909

Middelheim:
IMG_0120

Sint Anneke: (Met vriendinnetje K. in een put.)
IMG_0183

Mechels Broek:
IMG_1120

Advertenties

Tijdsbeeldje

Soms moet men eens dwalen in de moerassige velden van de herinnering. Er tot aan de enkels in wegzakken.
Een oude klasfoto op facebook zetten opent vergeten deuren van het verleden. Wat oude klasgenootjes zich nog herinneren dat ik vergeten was. Namen komen terug, gezichten en anektodes komen weer tot leven. Een beetje vertoeven in vervlogen dagen is soms erg aangenaam. Er is namelijk geen pijn, de frustraties zijn van hun gewicht ontdaan, en het is mogelijk om terug te kijken met meer kennis van zaken. Dingen waarvan ik toen nog niet besefte hoe cool ze waren. Of stom. Zoals witte sportsokken. Of kuiven.
Alleszins:
– De jaren zeventig en tachtig waren geweldig. Ik hoop dat mijn kinderen hetzelfde gevoel gaan hebben over hun jeugd als ze foto’s terug zien van de jaren tien.

– Roze was zeker geen overheersende kleur in meisjeskleding. Ik herinner me dat ik ooit een fuchsiabroek zag in de winkel en dat ik die graag wilde hebben. Maar niet kreeg.
Ysabel Roos

– Mijn ouders waren de coolste mensen ever. In de foto hieronder bevinden ze zich zelfs in de perfecte compositie/kleurencombinatie/situatie. De vrouw met de salopette, da’s mijn moeder. Ik zit daar nog ergens achter die salopette, ongeboren te zijn. De man met het geweer, da’s mijn vader. In augustus is hij een jaar dood. Op deze foto leeft hij eeuwig. Hij heeft de tijd met zijn geweerschot laten stilstaan op dit perfecte moment.

IMG

Het Noordkasteel, dat was een avonturenparadijs. Antwerpen was in die tijd nog vergeven van groen. Ze zouden Bart eens moeten terug katapulteren naar die tijd. Hij zou evengoed wenen voor al die heerlijkheid die nu verloren is.
Noordkasteel

– Er waren wel de eerste My Little Pony’s toen ik pakweg acht was. Maar die kreeg ik ook niet. Playmobil had ik blijkbaar wel al. En polaroid was top of the bill toen. Ik herinner mij nog glashelder het polaroidgeluidje…
IMG_0001

– Coole auto’s had het latere lief van mijn moeder ook. Ik wil niet weten hoeveel naft die dronk. Ik lig daar by the way op de achterbank te slapen. Op een andere foto sta ik namelijk rechtop met mijn kop door het open dak. 🙂
IMG_0005

Ik ben benieuwd hoe het voor mijn kinderen zal zijn om die duizenden foto’s van hun jeugd terug te zien. Ik moet dat nu beseffen: de foto’s die ik vandaag maak, zijn niet louter kiekjes. Het is evenzeer een tijdsbeeld als de foto’s van mijn jeugd dat zijn. Kleding, gebruiksvoorwerpen, relaties, het zit er allemaal in. En wat nog? De liefde van mijn ouders voor hun kind. Hopelijk lezen mijn kinderen dat ook uit de foto’s van hun jeugd…

Wat zand met jongens doet

Zand en zee maakt hen tot schuppers, bouwers, vikingen, pootjebaders, grachtengravers. Ze praten met de zee. Als volwassenen ondereen. Zij begrijpen elkaar.
Het zand roept hen. Ze kunnen niet van elkaar afblijven. Er was zelfs een fase waarin Boris het zand opat.
Wat zeker is: aan het strand worden het allemaal helden. En ze spreken een universele tijdloze taal daar…

IMG_0305

IMG_0318

 

IMG_0369

IMG_0384

IMG_0425

De foto’s zijn van de paasvakantie. Het was verdorie koud toen. Maar de lokroep van zand tussen de tenen bleek sterker…

Raadsels op Chinese vazen

In het kader van onze glansrijke toekomst probeert mijn lief lief Sventikov zich om te scholen tot kenner van antiquiteiten, designdingskes, schilderijtechnieken enzovoort. Dit maakt dat onze kinders soms meegesleurd worden naar kijkdagen van veilingen, musea…
Zij zuchten vaak.
Zij spelen angry birds op de iPhone.
Zij mogen nergens aankomen.
Zij willen koekjes en liggen op de grond.
De kleine opdrachtjes die ik hen geef nemen ze meestal gelukkig ter harte:
Zoek eens een vaas die je mooi vindt. Bepaal wat je er precies mooi aan vindt. Teken ze nadien na.
Zoek twee schilderijen met bootjes op.
Kijk eens rond en weet eens te zeggen wat papa mooi zal vinden.
Maar meestal liggen ze op de grond. Of spelen ze tikkertje rond de meest breekbare vaas.
En nadien staan ze in de hoek bij één of ander bronzen beeld.
Of smeert Boris zijn snot en tranen aan mijn broek af…

In Gent was het – overigens prachtige – designmuseum gelukkig wat voorzien op dat springboongeweld.
Ze hebben daar een kinderopdracht die in goede aarde viel. Iets met playmobilmannetjes. Dat werkt meestal wel.
En nu zou het fijn zijn als ik ze nog zelf een vaas kon laten beschilderen. Maar ik denk dat er vooral angry birds op getekend zullen worden…

Hier is er nog heel wat aandacht voor de zotte kunstvoorwerpen:
IMG_3261

Maar de lokroep van de angry birds is sterker dan de bombastische voorwerpen:
IMG_3267

Toch blijkt de nabijgelegen vaas interessante, maar moeilijk te begrijpen taferelen te bevatten:
IMG_3271

Echter niet van dien aard dat het de vogels overstemt. Het raadsel dient niet noodzakelijk opgelost te worden:
IMG_3273

Water is ook schoon:
IMG_3276

In het designmuseum was het eerst even duidelijk maken: nergens in gaan zitten!
IMG_3281

De playmobilopdracht was een ernstige zaak:
IMG_3297

IMG_3303

En na het harde werk moest er uitgerust worden. Ook bompa moest rusten, want die had al die playmobilmannetjes moeten vinden.
IMG_3320

Designmuseum met kinderen: een aanrader. Vooral voor kinderen vanaf vijf, denk ik…

En de hoofdact was….

Wat was ik blij dat de vakantie voorbij was.
In ons ongestructureerd leven, met onregelmatig werk en chaotische geesten, geeft de school een aantal voordelen. Die er in de vakanties dus niet zijn. Tijdens de schoolweken kan ik rustig naar de supermarkt. Zonder dat mijn kar omver getrokken wordt door twee vikingen in een veldslag. Dan kan er ’s morgens een kop koffie gedronken worden zonder dat mijn oren eraf vallen.
En als het dan weekend is, dan ben ik een betere moeder.
We plannen dingen, voeren die uit, en kunnen tijd aan elkaar besteden. In vakanties zitten we gewoon vaak teveel op elkaars lip.

Gisteren gingen we met de trein naar Brussel.
De treinreis was de uitstap. De hoofdact van de dag. Waar we naartoe gingen dat was eigenlijk wat bijkomstig.
Het Museum to Scale in het Museum voor Schone Kunsten bleek echter nog een toppie keuze te zijn. (Nog tot februari)

Kunstenaars die museumkamers op schaal vrij mogen vullen, dat gaf een overzichtelijk aangenaam resultaat. De kinderen konden veel zien op korte tijd en moesten niet teveel
afstand afleggen. En we hebben nu ook weer een knutselplan: met vier schoendozen gaan we alle vier onze eigen versie proberen te maken. Een projectje voor als het volgend weekend regent!

———————————–

Hier was meneer Tadeusz al een beetje moe, en hij had geen zin in oude schilderijen. Ik heb geprobeerd hem het verschil tussen oude en moderne kunst uit te leggen. Ik denk dat hij vooral heeft onthouden dat er rond oude kunst altijd gouden kadertjes hangen en dat er vaak mensen opstaan.
IMG_2050

Ze vonden het wel een goed huis, dat museum. Ze vonden dat we het maar moesten kopen om in te gaan wonen.
IMG_2040

Content kind.
IMG_2023

Museum to Scale. Allemaal doosjes op schaal 1 op 7.
IMG_2037

IMG_2035

IMG_2029

Maar de treinreis was toch nog het leukst:
Van bij het vertrek:
IMG_2008

Tot op de terugweg. Alhoewel dat daar even een klein dipje was.
IMG_2090

Maar niet getreurd, met Boris is het altijd plezant. Zeker als hij er al wat dronken uit begint te zien van vermoeidheid:
IMG_2093

En het bleef fun, die trein… Een tikje luidruchtig soms, maar met het oog op maandag, kon ik dat nog aan…
IMG_2102

IMG_2105

IMG_2107

Ik wil me trouwens nog even verontschuldigen. Ik ben maar weinig in blogland, en ik steek minder tijd in de blogstukjes. Normaal gezien zou dat binnenkort weer wat moeten beteren. Als er een paar zorgen uit de weg geruimd zijn. Dat zou toch niet te lang meer mogen duren…

Kinderachtig

Kinderen zijn kinderachtig.
Dat valt me nu al een tijdje op.
Het is alsof ik er nooit bij had stilgestaan dat dat het geval kon zijn.
‘Doe niet zo kinderachtig…’ Ik zeg dat soms tegen hen. Het voelt altijd een beetje belachelijk.
Alsof je een timmerman verwijt dat ie met een hamer klopt.
Typisch kindergedrag. Veel dingen zijn super. Hilarisch. Tof. Ontroerend. Maar soms…
Ik herinner mij de dingen waar mijn moeder zich indertijd ook aan ergerde.

‘Mama, luister nu naar mij! Je moet luisteren! Ik ga je dat spelletje uitleggen. Eerst moet je zo gaan zitten. Zo met je voeten onder je benen. In een kringetje. En dan! Als iedereen zit, als iedereen met z’n voeten onder z’n benen zit, daaahaaaan moet iemand tikjes geven. Kleine tikjes. Op de rug. En niemand mag dat zien hé! Want je moet niet alleen met je voeten onder je benen zitten, maar ook nog je ogen dichtdoen… En dan krijg je dus tikjes op je rug. Keigenlijk.’ (hij blijft keigenlijk zeggen…)
‘Wie geeft dan tikjes?’
‘Ja iemand he!’
‘Ah oké…’
‘Maar je moet wel in een kringetje zitten…’
‘Ja dat had je al gezegd.’
‘Ja, moet ik het nu uitleggen of niet?!’
‘Jaja, vertel maar verder.’
‘En dan die tikjes… die kleine tikjes… dat moeten er één twee of drie zijn!’
‘En wat betekenen die tikjes dan?’
‘Ja, dat je de moordenaar bent. Of de politie. Of een gewone mens. Maar Boris die is nog te klein voor drie tikjes, dus daar moet je altijd een gewone mens van maken…’
‘Oké. Maar duurt je uitleg nog lang? Want ik sta hier met een hete ovenschotel in mijn handen en ik hoor dat Boris roept om zijn poep te komen afkuisen.’
‘Jij luistert nooit naar mij!’ *stampt weg*

Even later begint ie met hetzelfde enthousiasme aan hetzelfde verhaal. Met een ongebreideld talent voor langdradigheid.
Het duurt soms vier dagen vooraleer iets uitgelegd is. 🙂

Een ander voorbeeld:

B: ‘Lalalaaaalaaa pipi kakakaaaahaaa! Hihihihiiiihiiihiii…’
T: ‘Amai, Boris wat een mooi liedje. Nu ik. Protjeeeprotjeprooooootje!’
*uitbundig gelach*
B: ‘Pipipipipipipipipipipiiiiiiii!’
T: ‘Protje pipi boterhaaaaaam!’
*Rollen over de vloer van de pret*

Of:
De kinderen lopen de trap op naar boven.
Tadeusz: Ik ga eerst zijn!’
Boris: Nee ik ga eerst zijn!
Tadeusz trekt zijn schoenen uit op de laatste trede, gooit zijn jas de lucht in, beukt de deur in en brult
‘Ik ben eerst!’
Boris wordt kwaad, doet zijn schoenen uit, gooit die naar mijn hoofd. Hij trekt zijn jas uit, springt er eens op, loopt naar binnen en roept dan:
‘Ik ben ook eerst!’
Tadeusz brult vol verontwaardiging: ‘Nee, Boris ik was eerst!!!’
‘Ikke ook!’ schatert Boris.
‘Neeeheeeneeeheee!’ Tadeusz begint te huilen. Tranen all over the place.
Ik zucht en lach even.
‘Jij mag mij niet uitlachen!’ roept het roodaangelopen gezicht…

Kinderachtigheid is er op vele niveaus. En het betert wel een beetje, maar sommige volwassenen kunnen er ook nog altijd wat van…

Op foto lijken ze altijd groter dan in het echt. Als ik er eentje aan de telefoon heb lijken ze altijd kleiner dan in het echt.
En hun kinderachtigste momenten zijn altijd leuker achteraf dan op het moment zelf…

Gisteren aan zee, hebben ze zich nog eens stevig kunnen uitleven. Vanaf dat ze het strand zien staan ze geen seconde meer stil. Rennen, springen, huppelen, vechten. Maar één stap op de dijk en het begint: ik ben moe, is het nog ver… Toch is de zee een perfect uitstapje met kinderen voor ons. Het is de trip zeker waard. We hoeven ze niet te entertainen, dat doet het strand wel…

zee-2

De doosjes die ik bijhad om schelpjes in te doen werden vooral gebruikt als een soort werpbalrammeldingen:
zee-3

zee-4

Hier ontdekt Boris dat er een plasje water op de bank staat: 
zee-5

Hier heeft ie al een nieuwe broek aan:
zee-6

zee-7

zee-9

zee-10

zee-13

Het tunneltje werd overigens niet eigenhandig uitgegraven of zo. Het werd wat geperfectioneerd zeg maar…

zee-16

zee-14

En deze meneer zal ook wel een natte broek hebben:
zee-15

Zomer van dieren

Het bleek – onverwacht – ook een zomer te zijn waarin dieren een belangrijke rol bleken te spelen.
Omdat onze oudste de fuzz about animals niet echt begrijpt, hebben we lang geen Zoo-abbonement gehad. Maar Boris bracht daar verandering in.
Boris, bijna drie jaar, is een dierenman. In de Zoo is hij gelukkig. Daar kent zijn energie geen grenzen en taant zijn enthousiasme nimmer. Huppelend gaat hij van kooi naar kooi. Hij voert even serieuze gesprekken met een fuut als met de giraffen. Hij is even blij met een slak als met een zeeleeuw. Dit wonderbaarlijk kind trekt de dierenwereld dicht naar ons toe, doordat hij er zelf zo intens naar kijkt. Nog zo klein, maar hij heeft de hele familie mee op sleeptouw.

Mijn lief is wel allergisch tegen alles wat haar of pluimen heeft, maar de Zoo ontlokt geen enkele waterige nies van hem. Toch bevreemdend, dat wij mensen allergisch kunnen zijn voor dieren. Alsof we onze eigen dierlijke kant verloochenen en de natuur waarin wij ooit leefden nu afstoten.

Dieren bleven een hele zomer een rol spelen.
Wat mij bijblijft:
– Ik zag voor het eerst een insect met een motortje. Ik dacht eerst dat het een kolibri was. Het bleek een kolibrivlinder.
– Struisvogels hebben hersenen zo groot als een walnoot. Kleiner dan hun oog. Er zijn boerderijen in de Ardennen.
– Koekoeken leggen hun eieren niet alleen in nesten van andere vogels. Ze zijn blijkbaar ook nog in staat om hun jongen er precies hetzelfde te laten uitzien als de jongen van het gastgezin. Van zoiets kraakt mijn verstand even als een walnoot. Ik vind dat straf.

f459447a0f6811e3aaa822000a1fb0dd_7-1

– De Zoo is een geweldige plek. Tegenwoordig zien de jongens hier documentaires in plaats van dwaze Dora. En Boris kent zijn dieren.
– Tadeusz kan als een rups in een hangmat hangen.
– Luizen zijn ook dieren, maar ik had ze toch graag zien uitsterven.
– Er woont een hele grote spin in La Roche Rigault in Frankrijk.

IMG_5456

IMG_5196

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.