De afspraak

Dat we minder boos gaan zijn op elkaar.
Da’s de afspraak.
Heel vaak glijd ik af naar een soort continue staat van kwaadheid. Dan staat mijn voorhoofd in een standaardfrons, en knor ik meer dan ik praat.
Alsof ik al zit te wachten tot ze weer stoute dingen gaan doen. En ik ga er bij voorbaat al van uit dat ze me toch niet horen.
Los van het feit dat ze inderdaad toch nooit naar mij luisteren, en dat ze liefst dingen doen die ik hen verbied, wil ik niet heel hun jeugd een kwaai moeder zijn.
We zijn nu weer twee dagen in de afspraak. Momenteel lukt het me nog. 🙂
De oudste zoon daarentegen vond het daarstraks ongehoord dat ik hem zo boos maakte… (Ik vroeg om zijn sokken aan te doen…)

Als ik ze zo op foto zie dan vraag ik me af waarom ik er toch vaak zo boos op ben.
Maar vergis u niet, deze twee schavuiten lijden aan een ernstige selectieve doofheid, doen over het algemeen hun zin, en er komt de grootste onzin uit. De oudste is verder ook nog totaal niet in staat om zijn eigen aandeel te zien en krijgt snel woedeuitbarstingetjes waarbij hij met een heel hoog stemmetje begint te praten. De andere lult en mompelt maar door, trekt zich eigenlijk van niks iets aan.
Ik ben gelukkig niet de enige die er soms moeite mee heeft. Want anders zou ik serieus aan mezelf beginnen twijfelen.

Oh wacht, dat doe ik ook. Eeuwig twijfelen…

IMG_7367

IMG_7362

IMG_7363

IMG_7364

IMG_7365

IMG_7366

IMG_7368

De Sint kwam met het vliegtuig.

‘Wij zijn de mannen.
Wij wachten op de Sint.

Ze houden mij niet meer voor de zot. Ik weet alles al.
Van dat paard, de snoep, de brieven. Ik weet het allemaal…
Ik heb het helemaal uitgedokterd hoe hij binnenkomen zal.
En dat zal ik bewijzen ook. Ik blijf gewoon wakker dan.’
IMG_3759

In Berchem kwam hij aan met het vliegtuig.
Hij zei dat er geen stoute kinderen waren.
Ze wachtten geduldig in de regen. Ik kreeg een snoepje in mijn oog. Tadeusz verzamelde een kilo snoep. Boris at een appel…

Ik hoorde van een kleutertje, dat een drumstel wilde van de Sint. Hij was zo slim om alleen maar dat op zijn lijstje te zetten…
Nu vraagt zijn moeder een tuinhuisje aan de Kerstman…

’t Is misschien wel laat om nog over de Sint te spreken, maar ik loop wat achter met mijn posts…

De vergissing

Grijs ochtendlicht tekende driehoekige schaduwen op de muren. Het geluid van een bus passeerde.
Ik maakte me zorgen.
Het ging ‘allemaal’ niet goedkomen. ‘Alles’ liep mis. Ik doorleefde al helemaal de rechtszaak bij de vrederechter, ik hoorde de stemmen al bijna. Ik bevocht al de armoede die op mijn gezin afstevent, en alle bijbelse catastrofes die ons huis in verbouwing nog te wachten staan. Het ritme van mijn hart liep in een stevige draf door de muizenissen en de verbeelde demonen. Stress kriebelde achter mijn oren.

En opeens. Het leek of er knetterde iets in mijn hoofd. Ik voelde opeens precies iets stromen, een gekke chemische verbinding die een verkeerde route nam in mijn hoofd. Een hapering, een trilling, een bijna tastbaar of hoorbaar hersenfenomeentje.
Zou ik een hersenbloeding krijgen of zo? Een infarct? Misschien kan ik straks niet meer praten. Lig ik subiet in het ziekenhuis. Word ik iemand wiens tong altijd uit zijn mond hangt. Wiens linkerhelft verlamd is, waardoor er altijd een straaltje speeksel langs mijn mondhoek naar mijn kin stroomt.

Ik wachtte…
Er gebeurde niks meer. Het geknetter had zich niet verdergezet.
En toch had ik de hersens in mijn schedel voelen zitten. Als gebraadje in een stoofpot.

Ik besefte.
Stel dat ik inderdaad ‘iets’ had gekregen. Dan had ik mijn laatste bewuste en gezonde ogenblikken verspild aan dwaze zorgen. Aan nodeloos gepieker over zaken die ik onmogelijk kon oplossen daar in dat bed, tussen de schaduwen van het zondaglicht. Wat had dat een triestig aspect aan mijn hersenbloeding geweest. Dat ik niet van het leven had genoten tot het moment daar was. Dat ik mijn gezondste momenten gratis had weggegeven aan mijn idiote angsten.
Ik ging rechtop zitten.
Mijn man lag naast me, in een heerlijke ontspanning en zacht, nog een beetje verder te slapen.
Mijn jongste zoon kwam binnengeslopen. Met een stralende lach op zijn gezichtje. ‘Dag lieve mama,’ fluisterde hij.

Ik zou weer wat dankbaarder zijn. In het hier en nu blijven. Wat er nu is, is het enige dat er echt is. en in dat nu zijn het vooral licht, natuur en kinderen. En de liefde van mijn lief. Gezegend ben ik. Ik zag het weer even niet door dat dik lelijk gordijn van zorgen. Ik had me bijna vergist in wat belangrijk is en wat niet. Wat een vergissing…

IMG_3169

IMG_3224

IMG_3257-3

IMG_3324

IMG_3325

IMG_3331

IMG_3338

Bos

‘Mama, ik verveeeeel mij…’
‘Wat gaan we vandaag doen, papa?’
‘Ah, we gaan vandaag een hele dag op een stoel zitten!’
Vader kijkt vrolijk.
‘Hoooo, echt heel de dag of wat?! Op een stoel?!’
We maken er soms grapjes over. Dat ze zich nog zo slecht kunnen vervelen. Kinderen worden soms echt overspoeld door prikkels, Wii’s, workshops en speeltuinen. Ouders die ieder ogenblik van het weekend vullen met ‘quality time.’
Ik ben zelf ook een voorstander van ‘iets doen met de kinderen.’ Niet omdat ik er niet tegenkan dat ze zich vervelen, maar ik laat hun energie graag eenmaal daags buitenshuis los, omdat mijn zenuwen niet zo bestand zijn tegen binnenshuis jongensgeweld.

Maar – een kleine bekentenis – ik HAAT binnenspeeltuinen. Ze noemen het vaak ‘kinderparadijzen,’ maar het is voor mij een ‘ouderhel’. Lawaai! Drukte, duur, lelijk, en kinderen worden er vaak helemaal kierewiet. Ze worden wat agressiever, opgejaagder, competetiever en hebberiger. Ze willen snoep. Ze maken ruzie. Ze dringen voor.

Als ouder zit je dan aan een plastieken tafel, in een oorverdovend gekrijs, met zes bekertjes fristie, een berg truien en schoenen te bewaken. Omringd door alleen maar basiskleuren: fel groen, fel rood, fel geel en fel blauw. Af en toe moet je zwaaien, ooh roepen of er eentje gaan redden uit een net waarin ie verstrikt geraakte. In het slechtste geval belandt je zelf ergens in een smalle doorgang waar je alleen maar uit kan ontsnappen door de dwaze glijbaan te nemen waardoor je rok naar boven schuift en je je vinger ook nog pijn doet. Om de drie minuten worden er aankondigingen gedaan: ‘de kindjes van het feestje van Thomas mogen nu naar de tafel gaan, want de pannenkoeken zijn er!’
Bij het woord pannenkoek beginnen er al een paar te krijsen. Want zij willen er ook eentje en ze kennen Thomas niet.
Vertrekken is ook altijd heerlijk. De worsteling om de schoenen terug aan te krijgen. Toch eentje die zijn t-shirt heeft uitgedaan in het ballenbad en die daar vervolgens vergeten is. Er zijn er altijd een paar die niet mee naar huis willen. Snot en tranen.
Ik kom er soms voor het werk, maar ik kom er in feite nooit met mijn kinderen. Ik probeer hen dat te besparen.

De laatste maanden zijn onze uitstapjes heel sec. En ik hoor de kinderen nooit klagen.
We gaan op zoek naar bos.
Alles wat op een redelijke afstand ligt rond Antwerpen of vaak zelfs nog in Antwerpen.
Kinderen in een bos, dat is een waar genot.
Ze wandelen, ontdekken, klimmen in bomen, plukken bloempjes, prikken in paddenstoelen, verzamelen stokken. Zelden zijn ze lastig. Huilbuien komen voort uit een prik van een brandnetel of een voet in het slijk. Maar dat zijn andere tranen. Dat zijn natuurtranen. Louterend en lief.
We zagen de laatste weken al prachtige stukjes groen:
– Klein Willebroek, domein den Bocht. Vogelspothuisjes. Wild. En nauwelijks volk.
– Het Mechels Broek.
– Sint Anna Bos. Zo dicht bij de stad.
– Noordkasteel. Jeugdsentiment. Een drop groen en water in de oksel van de Schelde. Avontuurtjes als je wil.
– De fortengordel rond Antwerpen. Kleine lieftallige wandelingen rond het water.
– Zoerselbos, aan het boshuisje.
– Het Rivierenhof, meer bos dan je zou denken.
– Het Middelheim, maar dan wegblijven van de speeltuin. De boskant.
– Hobokense Polder
Enzovoort.
Het land van Saaftinge staat nog op het lijstje.

‘Waar gaan wij naartoe, mama?’
‘Wij dachten vandaag eens naar het bos te gaan…’
‘Jeeeeuj!
‘Mamaaaa, kijk kijk! Daar zijn bomen, daar is het bos!’

Noordkasteel:
IMG_0477

Zoersel:
IMG_0600

Klein Willebroek:
IMG_9909

Middelheim:
IMG_0120

Sint Anneke: (Met vriendinnetje K. in een put.)
IMG_0183

Mechels Broek:
IMG_1120

Wat zand met jongens doet

Zand en zee maakt hen tot schuppers, bouwers, vikingen, pootjebaders, grachtengravers. Ze praten met de zee. Als volwassenen ondereen. Zij begrijpen elkaar.
Het zand roept hen. Ze kunnen niet van elkaar afblijven. Er was zelfs een fase waarin Boris het zand opat.
Wat zeker is: aan het strand worden het allemaal helden. En ze spreken een universele tijdloze taal daar…

IMG_0305

IMG_0318

 

IMG_0369

IMG_0384

IMG_0425

De foto’s zijn van de paasvakantie. Het was verdorie koud toen. Maar de lokroep van zand tussen de tenen bleek sterker…

Raadsels op Chinese vazen

In het kader van onze glansrijke toekomst probeert mijn lief lief Sventikov zich om te scholen tot kenner van antiquiteiten, designdingskes, schilderijtechnieken enzovoort. Dit maakt dat onze kinders soms meegesleurd worden naar kijkdagen van veilingen, musea…
Zij zuchten vaak.
Zij spelen angry birds op de iPhone.
Zij mogen nergens aankomen.
Zij willen koekjes en liggen op de grond.
De kleine opdrachtjes die ik hen geef nemen ze meestal gelukkig ter harte:
Zoek eens een vaas die je mooi vindt. Bepaal wat je er precies mooi aan vindt. Teken ze nadien na.
Zoek twee schilderijen met bootjes op.
Kijk eens rond en weet eens te zeggen wat papa mooi zal vinden.
Maar meestal liggen ze op de grond. Of spelen ze tikkertje rond de meest breekbare vaas.
En nadien staan ze in de hoek bij één of ander bronzen beeld.
Of smeert Boris zijn snot en tranen aan mijn broek af…

In Gent was het – overigens prachtige – designmuseum gelukkig wat voorzien op dat springboongeweld.
Ze hebben daar een kinderopdracht die in goede aarde viel. Iets met playmobilmannetjes. Dat werkt meestal wel.
En nu zou het fijn zijn als ik ze nog zelf een vaas kon laten beschilderen. Maar ik denk dat er vooral angry birds op getekend zullen worden…

Hier is er nog heel wat aandacht voor de zotte kunstvoorwerpen:
IMG_3261

Maar de lokroep van de angry birds is sterker dan de bombastische voorwerpen:
IMG_3267

Toch blijkt de nabijgelegen vaas interessante, maar moeilijk te begrijpen taferelen te bevatten:
IMG_3271

Echter niet van dien aard dat het de vogels overstemt. Het raadsel dient niet noodzakelijk opgelost te worden:
IMG_3273

Water is ook schoon:
IMG_3276

In het designmuseum was het eerst even duidelijk maken: nergens in gaan zitten!
IMG_3281

De playmobilopdracht was een ernstige zaak:
IMG_3297

IMG_3303

En na het harde werk moest er uitgerust worden. Ook bompa moest rusten, want die had al die playmobilmannetjes moeten vinden.
IMG_3320

Designmuseum met kinderen: een aanrader. Vooral voor kinderen vanaf vijf, denk ik…

En de hoofdact was….

Wat was ik blij dat de vakantie voorbij was.
In ons ongestructureerd leven, met onregelmatig werk en chaotische geesten, geeft de school een aantal voordelen. Die er in de vakanties dus niet zijn. Tijdens de schoolweken kan ik rustig naar de supermarkt. Zonder dat mijn kar omver getrokken wordt door twee vikingen in een veldslag. Dan kan er ’s morgens een kop koffie gedronken worden zonder dat mijn oren eraf vallen.
En als het dan weekend is, dan ben ik een betere moeder.
We plannen dingen, voeren die uit, en kunnen tijd aan elkaar besteden. In vakanties zitten we gewoon vaak teveel op elkaars lip.

Gisteren gingen we met de trein naar Brussel.
De treinreis was de uitstap. De hoofdact van de dag. Waar we naartoe gingen dat was eigenlijk wat bijkomstig.
Het Museum to Scale in het Museum voor Schone Kunsten bleek echter nog een toppie keuze te zijn. (Nog tot februari)

Kunstenaars die museumkamers op schaal vrij mogen vullen, dat gaf een overzichtelijk aangenaam resultaat. De kinderen konden veel zien op korte tijd en moesten niet teveel
afstand afleggen. En we hebben nu ook weer een knutselplan: met vier schoendozen gaan we alle vier onze eigen versie proberen te maken. Een projectje voor als het volgend weekend regent!

———————————–

Hier was meneer Tadeusz al een beetje moe, en hij had geen zin in oude schilderijen. Ik heb geprobeerd hem het verschil tussen oude en moderne kunst uit te leggen. Ik denk dat hij vooral heeft onthouden dat er rond oude kunst altijd gouden kadertjes hangen en dat er vaak mensen opstaan.
IMG_2050

Ze vonden het wel een goed huis, dat museum. Ze vonden dat we het maar moesten kopen om in te gaan wonen.
IMG_2040

Content kind.
IMG_2023

Museum to Scale. Allemaal doosjes op schaal 1 op 7.
IMG_2037

IMG_2035

IMG_2029

Maar de treinreis was toch nog het leukst:
Van bij het vertrek:
IMG_2008

Tot op de terugweg. Alhoewel dat daar even een klein dipje was.
IMG_2090

Maar niet getreurd, met Boris is het altijd plezant. Zeker als hij er al wat dronken uit begint te zien van vermoeidheid:
IMG_2093

En het bleef fun, die trein… Een tikje luidruchtig soms, maar met het oog op maandag, kon ik dat nog aan…
IMG_2102

IMG_2105

IMG_2107

Ik wil me trouwens nog even verontschuldigen. Ik ben maar weinig in blogland, en ik steek minder tijd in de blogstukjes. Normaal gezien zou dat binnenkort weer wat moeten beteren. Als er een paar zorgen uit de weg geruimd zijn. Dat zou toch niet te lang meer mogen duren…