Fuck the poor

Af en toe moeten we een geweten geschopt worden. Confrontatie met wie we zijn.
In onderstaande filmpje wordt het maar weer eens duidelijk dat we niet altijd de mensen zijn die we zouden willen zijn.

We denken van onszelf dat we humaan zijn. Menselijker dan anderen. Wij staan daar boven. Dat zou ik niet doen.
We denken graag van onszelf dat we boven dat soort psychologietjes staan. Wat zijn dat allemaal voor trieste mensen dat ze die man voorbij lopen?
Maar wees eens eerlijk, zou u de eerste man helpen?

‘Ohnee, een dakloze die op straat ligt. Ohnee, hij kreunt zelfs nog! Erg! How low can you go?’
We denken al snel, dat als wij hem gaan helpen, dat hij ons dan met een ge-alcoholiseerde blik zal aankijken, dat hij ons in verlegenheid zal brengen.
‘Hij zal me niet meer willen loslaten en dan zit ik daar mee. Misschien begint ie wel te huilen. En hij zal wel stinken ook.’
Dakloze groezelige mannen liggen soms op de straat. Die doen dat regelmatig. Dit vinden dat prettig.
Maar een zakenman? Nee, die liggen nooit op de grond. Als die erbij gaan liggen, dan zal er wel iets serieus aan de hand zijn. Die gaat ons niet in verlegenheid brengen. Integendeel! Ik ga vanavond trots zijn op mezelf als ik deze man help!

Het is niet zo vreemd dat we zo denken. Onze ervaringen, het dagelijks leven, onze verwachtingspatronen en gewoontes duwen ons immers in die richting. Vooroordelen die we ondertussen als common sense zien. We hoeven ons daarvoor niet te schamen eigenlijk.
Want vaak is het zo als we denken. Dan brabbelt zo’n dakloze wat dronken woorden en krijg je hem niet rechtgeholpen. En na vijf minuten geef je het op.
Ik herinner mij nog dat een dakloze ooit keikwaad op me werd. Omdat ik ‘m koffiekoek te eten wilde geven. Hij werd woest. Dacht ik misschien dat hij niet wist wat gezond eten was? Hij wilde die rommel niet, en hij wilde al zeker niet door zo’n omhooggevallen trees betutteld worden.
Ik was zestien of zo. Ik was er helemaal niet goed van. Daar kreeg mijn paternalistisch idealisme al een stevige deuk. ‘Goed doen’ was helemaal zo eenvoudig niet. En ik had mezelf er niet beter bij gevoeld, of iemand anders er mee geholpen.
Ik werd voorzichtiger. Argwanender. Een beetje banger zelfs. Omdat ik het niet in de hand had hoe de ander zou reageren.
Dankbaarheid is nooit verzekerd. Resultaat ook niet.

Maar wil dat zeggen dat ik daarom mijn nek niet meer kan uitsteken voor een ander? Is het daarom onmogelijk geworden om goed te doen? Moet ik het niet altijd blijven proberen? Is mijn eigen ongemak niet ondergeschikt?
Ik vind dit soort filmpjes confronterend. Omdat ik, door ernaar te kijken, voel dat ik vind dat ik het goede moet doen, maar ondertussen ook besef dat er een kans bestaat dat ik dat niet zal doen.
Het lijkt misschien dat ze een trieste waarheid tonen. Maar mij geven ze eerder hoop. Want nu ik ze gezien heb, kan ik het morgen misschien een beetje overstijgen…
Het onderstaande filmpje vond ik minstens even sterk. Maar dan vooral voor het principe, het sociaal psychologisch aspect ervan…

Advertenties

Lief fietspad

Beste fietspad,
Daar lig je dan in Antwerpen. Vol putten en gaten, zonder duidelijk begin of eind. Zo is dat in Antwerpen…
Maar, lief fietspad, je kan er niks aan doen. Je bent een verwaarloosd kind. Je hebt ouders zonder visie, zonder plan, én je krijgt te weinig gerichte aandacht.
Je bent al gehandicapt en wordt dan ook nog eens mismeesterd…

Ik befiets jou dagelijks. Vaak hou ik mijn adem in. Ten eerste omdat het soms spannend is. Gevaarlijk om kruispunten over te steken. En dan heb ik het niet over afgelegen hoekjes van de stad. Probeer van de Keyserlei maar eens naar de Meir te fietsen. Dat is een oversteek die ’s morgens, zonder koffie, behoorlijk wat risico’s inhoudt.
Ik hou mijn adem ook vaak in omdat ademen soms gewoon onaangenaam wordt. De lucht in Antwerpen is bij momenten niet te harden. Het stinkt. En soms proef ik het fijne stof gewoon in mijn mond.

Onlangs werd je wat opgefrist, beste fietspad. Aan de buitenkant, daar waar bijna niemand fietst. De Singel kreeg een nieuw fietspad. Ik begreep dat niet zo goed van jouw ouders. Dat fietspad ligt tussen de ring en de Singel en is dus een opvangnetje van fijn stof. Dat fietspad is in bijna alle opzichten een omweg voor een fietser. Er is altijd een kortere weg naar je bestemming. Want de Singel gaat als een grote bocht om alles heen. Je ouders waren er nochtans trots op…
De nationalestraat, een voor stadsfietsers over het algemeen een belangrijke straat, werd ook heraangelegd. Zonder fietspad. De ruimte om te fietsen tussen tramspoor en stoep is er soms wraakroepend smal. Het was er beter vòòr de heraanlegging. En toen was het al om te bleiten.

Mijn kinderen befietsen jou ook. Drie en zes zijn ze. Hoe moet ik ze uitleggen dat jij soms in het midden van een straat, zonder aanleiding, plots verdwijnt? Wat zeg ik als ze in gevaarlijke situaties komen omdat ze door putten, stenen en onlogische stoepranden van jouw pad af moeten?
Qua fietspadlogica is het in Antwerpen triestig gesteld.
En het wordt er blijkbaar niet beter op. De lucht wordt slechter, het groen wordt minder, de weg wordt hobbeliger. Ik had liever wat meer genoten van jouw gladde rozige armen in de stad. Maar nee. We rijden hoestend en slippend de toekomst in.

02ba1b7abe8c11e3be250002c99cf50c_8

2014

2013 was niet ons beste jaar.
Maar ook niet ons slechtste.
Misschien wel een rommelig. Onduidelijk. Zwalpend. Een beetje stuurloos.

Blijkbaar past dat bij het jaar van de Slang. Onrust, plannen, conflicten.

Vanaf 31 januari 2014 begint het jaar van het paard. Naar het schijnt is dat een jaar van werk en actie. Precies wat we nodig hebben…

Het oude jaar werd met plaasteren sterretjes afgelosten (Kerst). In 2014 werden die geschilderd (Nieuwjaar).
IMG_1570

IMG_1573

IMG_1745

IMG_1750

En legomannetjes waren er ook. De kinderen vonden het super. (Je kan die ijsblokvormpjes beter vullen met plaaster, dat schildert makkelijker…)
IMG_1742

Opvoedingsvalletjes

Niks zo tergend moeilijk als het opvoeden van mijn kinderen.

Naast alle leuke geweldige schattige en lieve dingen, zijn er ook heel veel haar-uit-de-kop-trek-dingen.

Ik vind de energie van mijn twee monstertjes bijvoorbeeld echt overdreven vermoeiend, en ik steek dat vaak op hun geslacht. Jongens zijn drukker dan meisjes.
Misschien is dat niet waar, maar toch vind ik dat.
Mijn zonen zijn prototypes. Die roepen en lopen een hele dag. Slaan auto’s tegen elkaar. Spelen ninja. Het zijn kinderen met lange tenen, geen oren en zware voeten. Daar stampen ze mee op de grond als ze boos zijn. Zo hard ze kunnen. Ze weten dat ze mij daarmee de kast opkrijgen.

Iemand vroeg me of ik op deze mooie herfstvakantiedag nog fijne dingen gedaan had met mijn kinderen.
Ik antwoordde:
‘Oh ja natuurlijk! Ze hebben in de hoek gestaan; ze hebben hard en brutaal tegen mij geroepen, en ik tegen hen. Ze hebben eendjes gevoerd in het park. Ik heb ze bijna gewurgd op de dageraadsplaats en ik heb ze net een hele liefdevolle dikke kus gegeven toen ik ze in bed stak.’

Soms lijkt het als de hele opvoeding me door de vingers glipt. Dat hun toekomst vervloekt is omdat ik zo onkundig ben om hen de goede waarden en grenzen mee te geven. Dat ze gedoemd zijn om door het leven te gaan als ambetante jongens. Omdat ze elkaar slaan. Omdat ze brutaal ‘nee!’ tegen me roepen. Omdat ze pas stoppen met ravotten als ik al paars uitsla. Omdat ze soms gewoon staan te lachen terwijl de stoom uit mijn oren komt.

En dan vijf minuten later ben ik zo trots op ze. Omdat ze dank u zeggen zonder dat ik het moet vragen. Omdat ze hun boterhammen zelf smeren. Omdat ze samen conflicten oplossen zonder tussenkomst van een volwassene. Omdat ze me een knuffel komen geven zonder aanleiding. Als Tadeusz aan Boris iets moeilijks uitlegt. Zo verkeerd loopt dat blijkbaar toch niet met die opvoeding.

Ik veronderstel dat iedereen het ouderschap op zijn eigen manier ervaart. Ik heb goeie periodes, slechte periodes en ook periodes waarin ik van het ene uiterste in het andere ga. De laatste drie dagen was ik weer een echte botsbal. Ik voel de frustratie al als ik eraan denk hoe die later op mij terug gaan kijken.

‘Ons moeder, dat was echt zo’n botsbal. Die kon soms zo ineens keivet kwaad worden. Wij lieten die dan maar gewoon doen. Want ocharme…’

Ik ga in ieder geval nog veel kappers rijk maken, zo grijs dat ik binnenkort ga zijn…

IMG_9714

IMG_9716

(Met de zelfontspanner. ’t Was al behoorlijk donker in het park, vandaar de ruis. Maar we hebben niet veel foto’s waar we met ons viertjes opstaan, dus ik ben er toch blij mee. En ’t is ineens een primeur: Sventikov voor het eerst op de blog! En nog iets: voor zij die zich afvragen wat er onder Boris zijn trui zit: er zit een knuffelratje onder, zijn favoriete knuffel, die beschermd moest worden tegen wind en kou.)

’t Is hier naar Links voor de Boekenbeurs

Oktober en november blijken maanden waarin ik mezelf op creatief vlak altijd nogal moeilijk in gang krijg. Ik moet dan uitrusten van de zomer of zo. Er wordt gebroed op vele nieuwe plannen, maar het blijft allemaal nog heel erg in de kop. Er zitten al drie boeken in, maar nog geen letter concreet op papier. Het vuur is heet, maar de speerpunten geraken niet goed gesmeed.
En het zijn ook maanden van andere drukkigheden. Ouderraden, werkdipjes, allemaal stof dat in mijn huis dwarrelt, opvoedingsperikelen, de banden van mijn fiets die opgepompt moeten,…

En dan ook nog:

– Ik vind weer dat ik vaak te boos ben op mijn kinderen. Zij te stout, ik te fout. Geen gemakkelijke mix. Ik overweeg blogstukjes over mijn vastloopmomenten.
– De verrechtsing in onze samenleving houdt mij ook heel erg bezig. Ik lees zo weinig mogelijk reacties onder de artikels over Gas-boetes, want ik word vaak heel bang van de mensen. Veel haat. Alles wordt zo repressief en zo weinig motiverend. Iedereen lijkt het prima te vinden dat de overlastbezorgers streng gestraft worden, maar als er dan een gas-boete rond hun eigen oren flappert dan is er verontwaardiging. Want we denken van onszelf dat wij aan de goeie kant staan en dat de anderen de grote boosdoeners zijn. En ja, geef toe, de mevrouw van het doktersbriefje ziet er echt een onaangepaste crimineel uit, uitschot, waartegen wij, brave burgers, beschermd moeten worden hé.
– Mijn milieubewustzijn is zeker niet hoogontwikkeld, maar zelfs ik begin mij ondertussen toch wat zorgen te maken over een aantal zaken. Luchtkwaliteit, straling, vaccins met antivries in, overbevolking, vleeseterij…

De laatste tijd lijkt het alsof ik aan de voet van een actieve vulkaan woon en dat de uitbarsting louter een kwestie van tijd is. Hoe lang blijft een mens daar aan de voet zitten, zichzelf wijsmakend dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen…
Aangezien ik de opvoeding van mijn eigen kinderen soms niet goed aan lijk te kunnen, is het maar goed dat ik alle wereldproblemen niet hoef op te lossen.

Ik heb zelfs mega-eerstewereldproblemen. Zo moet ik volgende week drie dagen op de boekenbeurs gaan zitten signeren. En ik weet niet wat ik aan moet doen! En ook niet wat ik in die boeken moet kwakken naast mijn handtekening. Bovendien ga ik daar maar weer wat zitten koekeloeren, mogelijks met mooi uitzicht op de lange aanschuifslang bij Jeroen Meus.

Ik ben altijd wel in voor een praatje (zolang het geen gas-boetepropaganda is), dus als je mij zoekt dan zit ik op vrijdag 1 november van 13u tot 15u aan stand 425, en op zondag 10 november van 16u tot 18u aan stand 418

En vertelt mij ook eens
– wat u graag als opdracht in een boek geschreven wil zien. Wat zijn leuke toevoegingen van signerende schrijvers? Wat zouden meisjes van 13 jaar supervet en cool vinden? Een roman gaat me blijkbaar beter af dan zo één onelinertje vooraan op een witte bladzijde.
– wat u een echte pageturner vond dit jaar. Ik wil weer meer gaan lezen, maar de boeken op mijn nachtkastje bijten me niet.
– welke boeken u het liefst voorleest aan uw kroost (tussen drie en zes).

Boekenbeurs2013_affiche_A2.indd

Over meningen en spionnen

Veel meningen geef ik hier niet. Ik ben niet goed in argumenteren, kan niet zo goed onderbouwde opinies formuleren. Ik wijt dat aan mijn chaotische geest en middelmatige intelligentie. Bovendien vind ik een blog met meningen iets anders dan een blog met luchtige levensverslaggeving. Ik hoop dat – met mijn eigen besognes mee te delen aan de wereld – dat er anderen zich erin kunnen herkennen en dat we allemaal dus een beetje minder alleen moeten zijn. Er zijn nog mensen die de worsteling met hun kinderen soms verliezen, die het stof en de kruimels in hun huis als standaardmeubilair beginnen beschouwen. Delen en herkennen dus.

Er zijn mensen die het internet wél als een kadertje rond hun mening gebruiken. Zij kunnen in een vluchtige nevel van scherpe internetwoorden het stof laten opwaaien in plaats van het te laten liggen. Er komen dan voor- en tegenstanders. Soms een hele polemiek in de reacties, soms zelfs een beetje ruzie. Want iedereen heeft meningen. En iedereen wil die uiten. Hoe bouder de uitspraken, hoe feller de tegenstand. Of de instemming. En dan kan je maar geen gebrekkige argumentatie opgezet hebben.
Ik ben blij dat anderen het doen. En vaak genoeg vertolken ze ook mijn mening. Waarvoor dank.

Het dagelijks leven slorpt me al voldoende op. En ik hou ook wel van de simpliciteit van mijn dagelijks leven. De wereld vervat in een huishouden. Ik heb hier in huis alle verontwaardiging, ontroering, blijdschap die perfect in mijn hart past. Soms kan er niet veel anders meer bij…

Bijvoorbeeld:

Tadeusz: Mama, later voor werk ga ik pion worden!
ikke: Pion?
Tadeusz: Ja, dan maak ik geheime foto’s!
ikke: aah, sssspion!
Tadeusz: Ja, dan lopen jullie in het bos en dan maak ik foto’s die ik alleen aan jullie laat zien. *samenzweerderig lachje*

Of:

Tadeusz: Boris, nu moet jij eventjes omdraaien.
Boris: Waarom?
Tadeusz: Ik ga onder de deken zitten en roep dan heel hard ‘boe’! En dan gaan we hard lachen. Oké?
Boris: Oké!!

Meer moet dat voor mij soms niet zijn…

IMG_4781

Tijdreizen

Na de begrafenis van mijn vader, nu een maand geleden – 16 augustus, kregen we de mooie opportuniteit om een paar dagen in een huisje van een vriend te mogen vertoeven. Ver in Frankrijk. Een rit van een dag, dat wel, maar het lag precies op de grens tussen zomer en herfst. Wij zaten nog in de zomer, terwijl Antwerpen op dat moment in een klamme nevel van herfstgeuren en regendruppels zat.

Ik vertoefde nooit eerder in zulks een uniek huisje. Het was als een sprong in de tijd. Honderd jaar terug. Er was wel stromend water, een douche en elektriciteit, maar verder was het huis gespaard gebleven van allerlei lelijke moderniteiten. De aanwezigheid van voorgaande generaties was bijna tastbaar. Het was alsof ze er nog woonden. De sporen van hun leven waren niet weggeveegd door een kille renovatie of herschikking. Alles was er nog. In slechts twee kamers was zoveel geschiedenis bijeen. Ik hoorde er het verleden praten.
Ik dacht veel na over de tijd, de dood, de generaties en mijn plaats daarin. Op die mooie vreemde plek.

Een schuur, een stal, brandnetels, een toilet buiten het huis. Zand en stenen. Geen internetverbinding. Geen tv. Geen luxe. Back to basics.
De kinderen pasten zich moeiteloos aan. Zij hingen in de hangmat, fietsten in de straat, plukten sprietjes gras en verse braambessen en verbaasden zich over de miljoenen zonnebloemen.
Ik sliep met de kinderen op een oude fouton op de grond in slaapzakken. Keihard. Maar Tadeusz lag vaak ’s morgens ergens onder een kast in het stof, zich in de loop van de nacht naar de vreemdste uithoeken gewoeld. Ik herinner me vaag dat ik als kind ook makkelijk op de grond kon slapen. Maar toch ben ik vaak verbaasd als Tadeusz zegt dat hij keigoed geslapen heeft.
Wij pasten ons ook aan. Er werd hout gehakt, gras gezeisd, vuur gemaakt. Heel eventjes stond daar het leven stil.

Ik voelde me even vooraan staan in de cyclus van het leven, in een versteend ogenblik, met ontelbare generaties achter mij. En mijn kinderen voor mij. De generaties die volgen zullen mij op een dag niet meer kennen. Ik zal louter nog een vage schim zijn op een vergeelde foto. Of een beschadigd bestandje op een antieke harde schijf.
Ik was modern, antiek en toch van alle tijden.

IMG_5866

IMG_5892

IMG_6117

19980d0e0b2011e3805c22000a9e0290_7

IMG_6397

IMG_6443

IMG_6460

IMG_6546