Een bakelieten ziel

De koele gladde rug van een albasten hond. De geur van een blikken doos. Het verhaal van vrouwen met te hoge kraagjes op vage foto’s in een vals decor. Een autootje dat zestig jaar geleden bij het vallen al zijn eerste stukje verf verloor. Hoe ouder het voorwerp, hoe interessanter het gesprek… Zo fijn om de tijd met je vingers te kunnen aanraken.

In deze tijd van kil fluo design, de focus op praktisch ontwerp, vind ik vaak troost in voorwerpen met verhalen. Echte spullen. Waar stof op ligt of roest in groeit.
Als ik per ongeluk nog eens bij ikea binnenkom, dan overvalt me – steeds meer – een tristesse. De kasten zijn daar nog leger dan elders. De kussentjes op de zetels daar lachen je dwangmatig en manisch toe met hun toppie patroontjes en vrolijke kleurtjes. Ze hypnotiseren je, die kussentjes. Je denkt dat ze gezellig zijn, dat ze je gelukkiger zullen maken, dat je leven incompleet is zonder. En het strafste van al aan die kullabulla woppakussens is: je denkt dat ze goedkoop zijn. Alles lijkt goedkoop. De prijsjes op de ikealabels zijn zo ontworpen, volgens mij. Maar goedkoop is het allesbehalve. Meestal is het gewoon vezelplaat zonder ziel.

Maar ook de dure moderniteiten bedroeven mij soms. Duizelingwekkende bedragen voor poepsjieke interieurs. Strakke tafels op strakke vloerkleden in strakke huizen. Huizen waar ingebouwde kasten geen handvaten meer hebben en waar het speelgoed van de kinderen in een delicate gulden snede staat opgesteld. Dit alles mooi vastgelegd in perfect zacht licht en gedrukt op glanzend papier. Aanschouw de stijlvolle leegte! Alsof de kilte benijdenswaardig is. We verwarren het met rust. Ik toch althans. Soms.

Ik ben heel blij dat mijn lief een nieuwe wending zal inslaan in zijn leven en dat voorwerpen met een ziel weer een prominente rol zullen gaan innemen in ons leven. Het brengt veel rommel, chaos en plaatsgebrek met zich mee, maar ook ontroering en vreugde. En het houdt ikea en consorten buiten.
Het licht mag nog eens vallen op de voorwerpen met geschiedenis. Terug wat meer krullen en goudletters. Bakeliet en been…

IMG_7864

IMG_7867

IMG_7916

IMG_7882

IMG_7753

IMG_7810

IMG_7819

IMG_7846

De meeste van bovenstaande voorwerpen komen uit de nalatenschap van mijn vader die in augustus overleden is. Er zal vermoedelijk een deel van zijn spullen geveild worden om wat kosten te dekken…

Coole wtf’s en swag…

Sommigen onder jullie weten het misschien nog, anderen niet, maar momenteel wordt er hier weer hard gezwoegd aan boek nummer twee. Na goLisa ben ik nu bezig aan goLotte. Voor een groot stuk op de golisa-facebookpagina, en op een blogje. Ik zou daar weer heel wat verhalen over kunnen brengen. Boeiende verhalen, mooie verhalen, maar het ontbreekt me een beetje aan tijd. En daarom gewoon een paar grepen uit de jongerentaal waar ik de afgelopen dagen mee te maken kreeg.

– Veel Engels dat te pas en te onpas in zinnen gebruikt wordt. Bijvoorbeeld: “But ja mannen zijn moeilijk met aandacht True jep.”
– “Dan worden ze boos like dafuq.”
– “Me daddy is wel cool.”
– Dan zijn er ook de omgedraaide smileys (:
– En zelfs kleine omgekeerde smileys c:
– Het woord ‘swag’. Ondertussen heb ik de betekenis gevonden, maar ben ik nog niet zeker genoeg om het ook ‘correct’ in de jongerentaal te gebruiken (:
(Swag volgens The urban Dictionary = The way in which you carry yourself. Swag is made up of your overall confidence, style, and demeanor. ”I’m digging that tie dude, I like your swag”)
– De omg’s, wtf’s en rofl’s vliegen mij weer rond de oren
– Ik communiceer met meisjes die zich pakweg ‘disaster97’ noemen. Of ‘xx-maFKees-xx’. Of <3-zuremelk12.
– Ik ben blijkbaar voor sommigen een noob (nobody). Dat blijft zo. Dat was vorig jaar ook al zo.
– Twilight, JB, 1D. Ik ben er weer helemaal in thuis…

Enfin. Nadat ze mij hadden uitgekozen om de cyberpesten (grappig als je net een boek schrijft over cyberpesten), had ik in ieder geval wel weer even mijn introductie in de leefwereld van de jongeren. Dat is toch supervet.

En naast al dat geschrijf draait dat huishouden ook maar door, hoppen die twee energiebommetjes hier rond, heb ik ook nog een aantal nieuwe hobby's waar te weinig tijd voor is (later meer), en zijn er nog tal van andere besognes. Slapen bijvoorbeeld. En och ja, 't is waar: ik heb ook nog een job!

Ik zou er zot van draaien. Omdat daar geen beeldmateriaal van is, krijgt u een draaiende Tadeusz. Veel verder geraakte ik vandaag niet qua fotografie. Excuus.

IMG_8738

IMG_8740

IMG_8759

Dieren

Zieke slappe zaagmannen in een krokusvakantie, dat is als extra shiften draaien na de werkuren. Er was altijd wel iemand van de heren wat warm en zeurderig.
Ik voel mij ondertussen een pannenkoek.
Maar de pannenkoekengesteldheid geeft geen mogelijkheid om mezelf flauwtjes in de zetel te draperen. Toen ik vanmiddag thuiskwam leken de zonen in topvorm en stond manlief te knorren.
We moesten naar buiten of het zou nog een hele zware dag worden.

In de jaren dat ik kinderen heb is het woord ‘kinderboerderij’ er eentje geworden dat een zekere radeloosheid uitstraalt. Als er dringend naar buiten gegaan moet worden (om de stoom uit de snelkookjongens te laten) en er zijn niet direct een paar topideeën, dan is ‘kinderboerderij’ altijd een soort van laatste redding. Zolang het niet iedere week is tenminste.

Mijn kinders zijn stadsmensen. Ze groeien op in een jungle van auto’s en huizen. In de betonnen bossen zijn dieren vaak niet meer dan prentjes in een boek. En in de curverboxen leven giraffen en leeuwen samen en zijn schildpadden soms groter dan olifanten. Af en toe een vleugje echte koeienstront doet hen dus zeker geen kwaad. De vorige keer – een maand of twee geleden – zag ik de schok in onze tweejarige Boris. Hij bleef nog uren nadien zeggen dat ‘deze koe niet leuk’ was. Hij wilde liever zijn kleine exemplaren. Die waren hanteerbaarder…

Vanmiddag was ik, na mijn vroege shift, behoorlijk radeloos en besloot ik om met de bende naar de kinderboerderij in Wilrijk te gaan. Mopperlief Sventikov bromde wat achter me aan, maar de kinderen hadden er zin in.
Er zijn altijd kinderen die schapen staan te knuffelen. Dat er niet vaker kinderen met afknabbelde jasjes zijn, dat begrijp ik niet. Dat knuffelen, dat zullen die van mij niet gauw doen… Maar het werd toch een succes vandaag. Boris reed zelfs een stukje paard. En Tadeusz dan ook maar. Boris deed of hij dapper was, en riep bij de ezels dat hij naar de sapen (schapen) wilde, en bij de schapen wilde hij naar het vakker (varken). Bij de nonijntjes! (konijnen) had hij veel praat. De nonijntjes zaten in kooitjes. Tadeusz streelde marmotten en dat was een primeur. We lieten een kalkoen gullegullegulle doen. Hilarisch. En Boris riep steeds: ‘tjug koe! Boe!’ (terug naar de koe!).

Toen we buitenliepen vroeg ik of ze het leuk gevonden hadden. ‘Jaaaah’ riepen ze allebei. Toen ik aan Boris vroeg wat hij het leukst gevonden had in de kinderboerderij, moest hij lang nadenken. En dan zij hij vastbesloten: ‘Zzijaf’ (Giraf)…

IMG_0007

IMG_0030

IMG_0034

IMG_0011

IMG_0055

IMG_0073

IMG_0100

Go!

Ik ben een gelukzak.
De uitgeverij wil dat ik er nog eentje schrijf. Na goLisa leek het voor de uitgeverij wel een leuk idee om er nog eentje te schrijven. Een reeksje dus.
Ik ben een gelukzak.
Nu maar hopen dat ik erin slaag om het er een tweede keer goed vanaf te brengen. De titel staat nog niet vast, dat zullen we waarschijnlijk aan de meisjes van goSupermodel overlaten. Maar dat het een ‘go-reeks’ wordt is wel al zeker.
De tijd die ik krijg om dit nieuwe jeugdboek te schrijven is zo mogelijks nog korter dan de vorige keer en het thema vraagt ook wat meer research. Ik heb al een paar keer vertwijfeld in mijn haar gekrabd.
Maar een gelukzak blijf ik.

Mijn nieuwe schrijfplek in ons nieuwe stulpje begint vorm te krijgen. Maar ik heb mij wel een chique bureaustoel gekocht (waar ik nog op wacht). Ik wil mijn rug niet nog eens zo op de proef stellen. En ik wil nog een prikbordje. Ik hou van prikbordjes. Ik heb dat nodig. Ik wil nog een ipad met een toetsenbord om in koffiebarretjes aan niet-thuis-werken te kunnen doen. En ik wil mijn doos vol personages en verhaallijnen wat uitbreiden.

Ik heb er zin in!
IMG_9354

Roze Tina

Als ik door de foto’s van de afgelopen maanden scroll, dan schrik ik er van hoeveel er gebeurd is op weinig tijd. Het was ‘gaan’, zonder nadenken, in volle galop, van het ene avontuur in het andere. Boekpromotie, verhuis, werken, kinderen, noodreizen regelen, logeeradressen bezoeken, sociale verplichtingen nakomen enz enz…

In dat soort stresssituaties lukt het me meestal nogal goed om in het ‘hier en nu’ te leven. Ik kan maar het trucje van het moment uitvoeren. Als ik al denk aan de toekomstige circustoeren, dan komt de stoom al gauw uit mijn oren en loopt de ‘act’ van het moment geheid fout.
Ik had heel wat agendapunten af te werken en behoorlijk wat katten te geselen.

Eén daarvan was de ‘Tina-dag’. In Nederland is dat een begrip, maar voor mij was het redelijk nieuw. Nu ik plots een auteur van jeugdboeken blijk te zijn kom ik soms echt oog in oog te staan met mijn doelgroep.
Wat een prachtige bevreemdende fase in een mensenleven toch, die puberteit. Pubermeisjes zijn eigenlijk alles. Ze zijn prachtig, soms lelijk, scherpzinnig en soms oneindig dwaas. Ze hebben de slechtste huid en maar tegelijkertijd ook de mooiste. Zo onhandig in hun grote lichaam, maar toch ook zo sierlijk in hun onwetendheid. De puberteit is een soort poort naar ‘alles’. Dwalend in de grotemensenwereld is hun energie machtig en verfrissend. Maar soms ook verontrustend…

De uitgeverij had twee dagen Tina-dag voor me geregeld (22 en 23 september – zo lang geleden alweer!). Met ‘roze’ als dresscode werd het hele evenement een onmiskenbaar meisjesding. Soms deed het een beetje pijn aan de ogen, en na het weekend had ik echt wel een overdosis, maar dat mocht de pret niet drukken.
Ik mocht bovendien twee dagen signeren naast de charmante Meysam Noori. De aanwezigheid van Meysam maakte dat er soms met trillende wimpers naar adem werd gehapt, dat er kreetjes werden gelost of zenuwachtig gegiecheld door de rozige massa.

Nu is Tinadag wel een beetje een grabbelfeest. De meisjes kunnen er heel wat goodiebags en gadgets krijgen en velen staan urenlang aan te schuiven voor wat staaltjes en kleine cadeautjes. Jammer dat dat graaien en consumeren al zo vroeg wordt aangewakkerd, maar gelukkig was er ook een podium met muziek en allerlei workshops en knutselmomenten (pimp je roze tina-hoed en zo…)

En voor de promotie van goLisa had de uitgeverij 1500 zonnebrillen per dag om gratis uit te delen. Die zonnebrillen gingen in ieder geval vlotter weg dan het boek. 🙂
In de meeste gesprekken met de meisjes zei ik vooral: “de zonnebrillen zijn op. Om 13u delen ze weer uit…”

Gelukkig mocht ik ook wel wat boeken signeren. En notitieblokjes. En goodiebags. Sommigen wisten helemaal niet wie ik was, maar een handtekening wilden ze wel…
Het was in ieder geval een hele ervaring, die Tina-dag. Volgend jaar misschien weer. Want een opvolger voor goLisa behoort tot de mogelijkheden…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Stress

De zomer moet zich verslikt hebben bij mijn ziekezomerpost (ervanuitgaande dat seizoenen ook blogs lezen) want opeens was ie daar. In vol ornaat. Glorieus. En samen met de zomerzon kwam bij mij ook allerlei stress. Niet gerelateerd aan die zon, maar gewoon door het leven.

1. De
help-ikmoettegenvolgendeweekeenboekafhebbenstress.
Opeens waren de dagen om #goLisa te volbrengen bijna op. Op één hand te tellen. Ondertussen al te benoemen met woorden zoals ‘overmorgen’ en zo. Overmorgen! Dat is een dag waarvan ik al zou kunnen weten wat ik dan ga eten! Dat is zo griezelig dichtbij dat ik mij er ‘iiiiiiih!’ van begin te voelen.
Gelukkig is het af! Zo goed als alle letters staan op hun plaats. De personages hebben hun avonturen beleefd. Ze namen af en toe een loopje met me, zeiden soms dingen waar ik zelf van schrok, maar ik kon ze toch binnen de bladzijdes houden.
Door de aanwezigheid van de kinderen hier in huis was ik wel soms genoodzaakt om op nachtwerk over te stappen. Dat is immers het enige moment dat er geen speelgoed naar mijn kop geslingerd wordt, er geen rijstkoek tussen mijn tenen gestoken wordt, geen kleurrijke pleisters uitgezocht worden om opengereten knieën of minuscule schrammetjes te verhullen. ’s Nachts weerklinkt er ‘getokkel’. Overdag kan er tussen de vele MAMAAAA!’s al eens een sporadische letter getypt worden. Kinderen en het schrijversschap: een combinatie met vele uitdagingen.

Ik hou er niet zo van om mezelf te tonen op mijn blog. Maar het illustreert mijn nachtwerk wel. Of toch de kleine pauze die ik nam om een foto te maken van mezelf weerspiegeld in het raam aan mijn bureau.

2. De help-wehebbengeenhuisstress.
Een aantal maanden geleden kregen we te horen dat we moeten verhuizen. We kijken daar wel naar uit. Zij die deze blog al een tijdje lezen, herinneren zich misschien dat wij in een huis wonen dat niet zo geschikt is voor onze gezinssituatie. Het heeft namelijk geen deuren. En ook niet echt muren. ‘Ga naar uw kamer!’ is van povere betekenis als die kamer dezelfde is als van waaruit de roep weerklinkt. Kinderen en een loftachtig huis; eveneens een combinatie met vele uitdagingen.
Maar ondertussen tikt de tijd vrolijk weg, en we hebben nog steeds geen alternatief. Op 31 september moeten wij verhuisd zijn. En we weten totaal niet waarheen. Een tuin of een groot terras lijkt ons aangewezen met die twee springbonen in ons kielzog. Ik vind dat we de zonen af en toe moeten kunnen ‘luchten’. Ik weet trouwens niet of toekomstige onderburen echt blij zullen zijn met onze komst. Ze zijn nog klein, die kinders, maar ze hebben de tred van twee olifanten. Elks. Een gelijkvloers zou mooi zijn.
Maar het verhuizen op zich is een goede zaak. Ik wil weer alles weggooien. Mezelf lichter maken. Ontmaterialiseren. Minimizen. Ontstoffen. Nu alleen nog weten naar waar… Als iemand iets weet, stuur maar een mailtje. We willen wel in het Antwerpse blijven. En we willen huren. Niet kopen.

Weet wel wat mijn kinders met een huis kunnen doen:

3. De oei-ikbengeengoeimoederstress.
Om de zoveel tijd krijg ik dat. Ik word dan uiteengerukt door tegenstrijdige gevoelens. Enerzijds wil ik die kleine brulaapjes aan mekaar vastbinden en aan een haakje hangen, en de anderzijds wil ik graag geduldig zijn, liefde uitstralen en met een glimlach de kwelduivels spontaan tot gehoorzaamheid brengen. Ik ga dan van motivatie naar stimulatie naar adaptatie naar dominantie, en uiteindelijk naar apathie of gewoon waanzin. Motivatie en stimulatie is prachtig als het werkt, maar dat doet het niet altijd. Ik herinner me het moment dat ik naar mezelf keek en besefte dat ik in kringetjes liep: ‘als je dit doet, dan krijg je dat…’ of ‘als je nu zus, dan kunnen we straks zo..’ Afschuwelijk. Heelder dagen! Onderhandelen met kinderlogica. Tsss.
Ze moeten tegenwoordig weer gewoon komen eten, gewoon hun kleren aandoen en gewoon opruimen zonder stickers, koekjes of beloningsactiviteiten. Niet dat ze nu beter luisteren, maar ervoor deden ze het ook niet. In feite nog minder. Nu krijgen ze ‘gewoon een kus’ als ik vind dat ze dingen goed gedaan hebben. En ze krijgen toch wel veel kussen.
Maar ik blijf me vaak opboeien. Mateloos. Als ze al eens gewoon zouden stoppen met constant bewegen (echt constant!), dan zou ik gewoon een keigoei moeder zijn…
Kinderen an sich. Ook een combi met vele uitdagingen.

Hier ziet u Boris op een zeer zeldzaam moment dat hij even niet ergens van afspringt, en zich niet als een bliksemflits gedraagt.

4. De aah-wemoetengenietenstress.
Als de zon schijnt dan wil ik daar graag van profiteren. Ik zat al aan de zomerbar (stress alom met die kinderen. Als ik ze niet kwijt was, dan waren ze wel met zand aan het gooien of ergens af aan het vallen..). Ik ben al gaan zwemmen (vijfentwintig keer die euro erin en eruit. Ja, zo’n locker in het zwembad is een heel avontuur voor een vierjarige). En we trokken naar vrienden in Zoersel (eindelijk een dagje vakantie. Op reis in Zoersel.). Daar had ik voor het eerst met de Canon 5D Mark II een gevoel van vriendschap. We hebben elkaar eindelijk gevonden, denk ik. Het is nog een beetje zoeken en aftasten, maar ik was voor het eerst content van de foto’s. Ik vond mijn eigen stem weer wat. Mooie kinderen, dat helpt natuurlijk. Allee, dan zijn ze toch ergens goed voor, die schavuiten. Ik was erg blij met de scherpte van de foto’s. Wimpertjes haarscherp, de zandkorreltjes op de handjes, waterdruppels in de lucht. Het was een mooie dag…

Jeugdigheid

Stil hier. Dat komt omdat ik het heel erg druk heb met allerlei activiteiten op forums en in chatrooms waar ik met een duizendtal meisjes probeer te communiceren over een boek dat we samen gaan schrijven. Dat alles speelt zich af in de wondere goSupermodel-wereld. #goLisa is ondertussen een stevig project aan het worden. Het boek vordert ondertussen gestaag en ik betreed de wondere internetwereld van de hedendaagse adolescenten. Er vielen al heel wat zaken op:
– Zoals die chatten, dat hou ik niet bij. Zo rap dat dat gaat.
– Ze zijn keihard online. Ze schrijven vlakaf wat ze denken, en soms ook zonder nadenken. Ze noemden me al noob en nurtje en zo.
– Ze schrijven blijkbaar bijna allemaal boeken :-). Veel toch. Eentje zei ook dat ze tien boeken per week leest. Wie zei er iets over de ontlezing van de jeugd?
– Een label ‘beroemdheid’ en een beetje aanzien maakt dat ik vandaag vijfhonderd mails kreeg. In sommige stond wel alleen maar ‘hoi’.
– Er zijn meisjes bij die echt wel iets kunnen! Toch een aantal leuke vlotte pennen gezien.
– Codetaal is codetaal. Ik vraag niet makkelijk waar bepaalde codes voor staan, maar ik zag er al intrigerende passeren. ‘Record’. Hh.
– Om bijna middernacht zijn er nog steeds meer dan 500 minderjarige meisjes online. Op een weekdag.
– Ik vind het eigenlijk keileuk om te doen…

En voor de rest is het een beetje aanmodderen. De propere was geraakt niet opgevouwen in de kleerkast. De warmte ontneemt mijn kroost de honger. Heel af en toe denk ik er eens aan dat mijn belastingsbrief nog ingevuld moet worden en dat er dienstencheques besteld moeten. Misschien gebeurt het wel vanzelf als ik er maar hard genoeg aan denk…

Gelukkig ben ik tijdens het weekend nog eens bij vrienden geweest buiten de stad en heb ik mateloos genoten van de vrijheid van een tuin. En foto’s gemaakt natuurlijk. Een beetje vrijheid en geluk in beeld…

Door het speciale zonlicht lijkt het wel of Stella de hond valt op stripfiguurderige wijze uit de lucht… 🙂

Maar meestal is het zo: