#kindjes 2

Ze willen de konijnenwei in Antwerpen tot een idyllische parking omtoveren. Antwerpen op zijn best.
De afgelopen dagen heb ik mij al een paar keer geschaamd. Antwerpen is steeds minder een stad waar ik trots op ben. Ik ben er al heel mijn leven thuis. Maar het verliest wel veel van zijn charme de laatste tijd.

Ik ga zwijgen over het bam-tracé (hadden we dat niet weggestemd?), de gas-boetes, het scholentekort. En nu de konijnenwei… Een parking voor de buurtbewoners? Ik zie die buurtbewoners al met hun boodschappen het terrein overstappen en de singel oversteken. Van het beloofde park is nog maar weinig sprake.

Voor mij is de konijnenwei een stukje grond met veel herinneringen. En wat ook is: er is vaak geweldig licht. Geen idee hoe het komt, maar ik vind het licht er vaak magisch…
Ik maakte er afgelopen weekend onderstaande foto. Ik kan niet kiezen. Zwart-wit of kleur? Wat vinden jullie?
Ja, ik geloof ook dat Boris (het kindje links in beeld) er misschien beter niet had opgestaan.

IMG_2780

IMG_2780-2

Advertenties

Bombastische schilderijtjes

Een mens zou bijna gaan denken dat ik op de school werk, of er toch logeer of zo. Drie postjes over het schoolgebeuren van mijn oudste, het is misschien wat teveel van het goede. Maar niet alleen voor u, ook voor mij is het even veel geweest. De schoolse betrokkenheid zal een tikje minder mogen. Zeker nu het tweede boek in de go-reeks (goLotte, denk ik) van start gegaan is er het vermoedelijk binnen twee maand al af moet zijn (aaargh)… Ik ga serieus in mijn pen zitten, de komende weken.

Maar nog eentje voor het af te leren. Eentje van op het schooltje:
De kostuums waren er (4). En een stoeltje. En of ik geen Rembrandtiaanse of Rubensiaanse portretjes wilde komen schieten. Of toch iets dat er op lijkt. Ik kreeg een uurtje voor de meerdantwintig kleuters. We zochten nog koortsachtig naar hoeden, ceintuurs en veiligheidsspelden. En ik had het warm na afloop.

Ik bokste zelf een ministudiootje ineen. Nog nooit eerder gedaan. Ik heb met kunstlicht gewerkt. Nog nooit eerder gedaan. Toch niet zo. Het moest gelukkig niet allemaal perfect.
maar met die bende kinders ging het eigenlijk bijna vanzelf.

IMG_1227

IMG_1296

IMG_1382

IMG_1527

IMG_1471

IMG_1398

IMG_1324

Privacy

Een lastige bijkomstigheid van publiekelijk bloggen is dat ik sommige foto’s niet online kan zetten.
Tussen de duizenden beelden die ik jaarlijks schiet zijn het de foto’s van mijn vrienden, de kinderen van mijn vrienden, kennissen, familie die meestal het interessantst zijn.
Maar dat mag niet. dat doe je niet, het hoort niet; hun gezichten zomaar te grabbel gooien op het internet.
In een tijd waar privacy een kostbaar goed geworden is en waar er geen krantenpagina zonder het woord meer bestaat, moet je twee keer nadenken. Da’s ook goed, vind ik. Het internet is immers te groot en te eeuwig, en het misbruik tiert welig.

Ik heb in het verleden een paar keer fratsen voorgehad van mensen die knorrig waren omdat ik, zonder er echt bij stil te staan, hun beeltenis op mijn blog of facebook had gezet. Of op personeelsfeestjes mensen die nadien kwaad waren omdat ze er lelijk opstonden en omdat de foto’s wel op het werk verspreid waren.
Er zijn mensen die – onder geen enkel beding! – willen dat er iets minimaal herkenbaar op facebook staat. Ze vinden het al lastig dat er een fototoestel is waar zij op staan en waar ze geen controle over hebben. Anderen interesseren zich dan weer niet in kleine publicaties, zolang het zonder naam is. Soms krijg ik vragen om dingen te verwijderen. Ik heb daar respect voor. Veel zelfs. Ik verwijder die foto’s dan vanzelfsprekend. En ik post zo weinig mogelijk herkenbare beelden.

Maar ik vind dat wel heel ambetant. Heel.
Want zo kan ik veel dingen niet tonen. Mensen die ik mooi vind. Beelden waar ik trots op ben. Rimpels die me ontroeren. Zonde dat zo’n beelden dan op een harde schijf verstoffen…
En zo lijkt het of ik maak alleen maar beelden van mijn kinderen. Alsof ik volledig geobsedeerd ben door hen en van niemand anders foto’s wil maken.
Een nieuw gezicht, een andere glimlach, de diepte van iemand anders ziel, die peil ik nochtans graag.

Soms vraag ik mensen of ik foto’s mag posten. Maar meestal vind ik het de moeite niet. Ik laat het dan maar zo. Of ik moet eerst de beelden mailen, en dan geven ze wel toelating voor die, maar niet voor die en die foto. Ondertussen zijn er weer een paar dagen overheen. Het moment is voorbij.

Daarom ga ik weer op zoek naar foto’s van andere dingen. Dieren. Deurbellen. Vage mensen. Botsauto’s. Gelukkig reclameert mijn stoel niet dat ie herkenbaar in beeld kwam. Landschapjes. Ik ben ondertussen bedreven in het kiezen van dat soort beelden bij het bloggen. En ik kan ondertussen ook vrij goed bijna alles schrijven zonder mezelf daarmee in de problemen te brengen.
Maar ik blijf het moeilijk vinden om levenloze dingen te fotograferen. Ik krijg daar moeilijk spanning in. Geef mij maar gezichten.

En dan vervloek ik soms de ‘privacy’…

De zoektocht naar oplossingen is op zich natuurlijk ook wel boeiend… Ik ben in de klas van Tadeusz het Kerstfeestje gaan fotograferen. Eigenlijk is geen enkele foto echt voor publicatie te gebruiken. Tenzij misschien deze… Hopelijk krijg ik hier al geen reclamaties op!

IMG_8624

Dieren. Die malen ook niet zo om hun privacy.IMG_9951-border

Landschapjes. Vaak saai. Ik kan dat niet goed. En hopelijk herkent niemand zich in een schaduw.
IMG_9431

Of iemand die hier toch nog een nummerplaat gelezen krijgt:
d3cd9a2856d411e2ad6922000a1fa410_7

Dan maar botsauto’s.
a9c33f4e67c311e2892d22000a1fb72b_7

En uitzichtjes.
df33278247bd11e291a022000a9f13ef_7

Of de plastieken vrienden van de jongens.
c70473e43ee611e28c8422000a1f931c_7

Het schiet allemaal niet echt op.
Dus komen we al snel terug bij de kindjes. Die snappen het concept privacy nog niet. Maar in feite is dat niet fair van mij. ’t Is niet omdat ze het concept niet snappen dat ik hun gezichtjes maar moet gebruiken om mijn eigen hobby mee te voeden. IMG_9491
Maar langs de andere kant denk ik ook dat het goed is dat ze met dat soort zaken leren omgaan en de fijne grens tussen ‘blootgeven’ en ‘uitgekleed’ leren kennen. Ik heb in ieder geval nog nooit negatieve ervaringen gehad door het bloggen/blootgeven. Maar ik denk wel altijd heel goed na over wat ik blog. Maar goed. Ondertussen doe ik dus maar voort met kinders en vage beelden…

Zij die dus ooit per ongeluk voor mijn lens lopen en er geen probleem mee hebben, mogen altijd spontaan hun toelating geven!

Tellen maar

Soms moet een mens zich even tot de dankbaarheid dwingen. Ik toch.
Omdat ik anders afdrijf naar een continu gevloek. En naar zelfmedelijden. Zelfmedelijden is voor pussy’s. Ik geloof er niet in. Het is vergif.
Maar als ik soms niet oplet, dan zwicht ik soms toch een beetje.

Want de verwarming in mijn auto is kapot. Dat maakt mij gelijk tot de meest zielige chauffeur in Antwerpen en omstreken.
Want het snot in mijn hoofd benevelt mij zo en als ik nies dan gaat dat zo diep dat het davert in de hel.
Want mijn kinderen produceren alleen maar decibels om mij op mijn paard te krijgen. En ze hebben alleen snotneuzen op momenten dat ik geen zakdoek kan pakken. En hoe zwaarder de doos in mijn handen, hoe trager zij de trap op gaan.
Want de nachten zijn te kort.
Want mijn linkerschoen laat teveel kou door en ik zal straks ongetwijfeld naar het ziekenhuis moeten om mijn tenen operatief terug warm te krijgen.
Want onze tv heeft geen scartkabeluitgang meer.
Want niemand begrijpt mij
en ga zo maar door.

Zilverblauw heeft een blog met daarin een rubriekje ‘count your blessings.’ Af en toe op een rijtje zetten wat er mooi is, kan louterend werken. Dus, als tegengif voor het zelfmedelijden een klein dankbaarheidslijstje…

Wat mij deze week blij maakte:
– De koude die de wereld mooi maakt op een wandeling in het park.
IMG_9426

– Natuurlijk is mijn grootste blessing mijn kroost. Ondanks snot, decibels, brutaliteiten, etensresten overal. Het blijven fantastische jongens. Gezond, creatief, grappig, sterk.
IMG_9412

IMG_9391

– Ik was ook weer blij met ons appartement deze week. Het is nog een chaos en we zijn bijlange nog niet georganiseerd, maar het is mooi en als al onze noodoplossingen plaats zullen ruimen voor ‘goede oplossingen’ dan zal het geweldig worden. Maar nu nog even het torentje chaos in de badkamer aanvaarden.
badkame

– Samenleven met kinderen. Zij maken van ieder hoekje een avontuurlijke plek.
tijger

– Een instagramboekje. Wat leven we toch in een speciale tijd. Ik maak een foto, doe een paar klikjes en even later valt het instagramboekje in je brievenbus als je wil. Zo’n gemak.
instagramboekje hema

– En wat ook weer indrukwekkend was, was de kerstboomverbranding. Maar die avond was de koude meedogenloos. Als ijsblokjes gleden we na twintig minuten al weg.
Zoveel moois in mijn leven. Het is in feite hartverwarmend…
IMG_9379

De reis

Ik fiets in feite graag. Zij die mij een beetje kennen zullen dat raar vinden, want ik hop nogal vlotjes in mijn wagen voor verplaatsingen. Dat daar enige gemakzucht de oorzaak van is, dat geef ik toe. Mijn geweten is al behoorlijk groot ten aanzien van het milieu, maar in veel gevallen nog bijlange niet groot genoeg. Want ik zit toch nog vaak in de auto.

Maar gaan werken, dat doe ik tegenwoordig met de fiets. En omdat ik voor een stuk in shiften werk, is dat vaak bij aanvang of op het einde van de nacht. In een zweem van duisternis fladder ik dan fietsend naar huis of naar het werk.
En eigenlijk is dat heerlijk. Geen kindersnot, geen koekjesgezeur, geen andere verplichtingen dan de verdere verplaatsing, zoveel te zien en te ruiken, te beluisteren, zoveel meer dan alleen verkeer en rode lichten. En de mogelijkheid tot makkelijk stoppen. Stoppen, snuffelen, rondkijken.
Af en toe maak ik dan een fotootje. Als ik spoken bedenk onder de brug van het station bijvoorbeeld…

De kwaliteit van de foto is ondergeschikt aan de kwaliteit van het moment. Dat moment is van goud.

IMG_8879

Stress

De zomer moet zich verslikt hebben bij mijn ziekezomerpost (ervanuitgaande dat seizoenen ook blogs lezen) want opeens was ie daar. In vol ornaat. Glorieus. En samen met de zomerzon kwam bij mij ook allerlei stress. Niet gerelateerd aan die zon, maar gewoon door het leven.

1. De
help-ikmoettegenvolgendeweekeenboekafhebbenstress.
Opeens waren de dagen om #goLisa te volbrengen bijna op. Op één hand te tellen. Ondertussen al te benoemen met woorden zoals ‘overmorgen’ en zo. Overmorgen! Dat is een dag waarvan ik al zou kunnen weten wat ik dan ga eten! Dat is zo griezelig dichtbij dat ik mij er ‘iiiiiiih!’ van begin te voelen.
Gelukkig is het af! Zo goed als alle letters staan op hun plaats. De personages hebben hun avonturen beleefd. Ze namen af en toe een loopje met me, zeiden soms dingen waar ik zelf van schrok, maar ik kon ze toch binnen de bladzijdes houden.
Door de aanwezigheid van de kinderen hier in huis was ik wel soms genoodzaakt om op nachtwerk over te stappen. Dat is immers het enige moment dat er geen speelgoed naar mijn kop geslingerd wordt, er geen rijstkoek tussen mijn tenen gestoken wordt, geen kleurrijke pleisters uitgezocht worden om opengereten knieën of minuscule schrammetjes te verhullen. ’s Nachts weerklinkt er ‘getokkel’. Overdag kan er tussen de vele MAMAAAA!’s al eens een sporadische letter getypt worden. Kinderen en het schrijversschap: een combinatie met vele uitdagingen.

Ik hou er niet zo van om mezelf te tonen op mijn blog. Maar het illustreert mijn nachtwerk wel. Of toch de kleine pauze die ik nam om een foto te maken van mezelf weerspiegeld in het raam aan mijn bureau.

2. De help-wehebbengeenhuisstress.
Een aantal maanden geleden kregen we te horen dat we moeten verhuizen. We kijken daar wel naar uit. Zij die deze blog al een tijdje lezen, herinneren zich misschien dat wij in een huis wonen dat niet zo geschikt is voor onze gezinssituatie. Het heeft namelijk geen deuren. En ook niet echt muren. ‘Ga naar uw kamer!’ is van povere betekenis als die kamer dezelfde is als van waaruit de roep weerklinkt. Kinderen en een loftachtig huis; eveneens een combinatie met vele uitdagingen.
Maar ondertussen tikt de tijd vrolijk weg, en we hebben nog steeds geen alternatief. Op 31 september moeten wij verhuisd zijn. En we weten totaal niet waarheen. Een tuin of een groot terras lijkt ons aangewezen met die twee springbonen in ons kielzog. Ik vind dat we de zonen af en toe moeten kunnen ‘luchten’. Ik weet trouwens niet of toekomstige onderburen echt blij zullen zijn met onze komst. Ze zijn nog klein, die kinders, maar ze hebben de tred van twee olifanten. Elks. Een gelijkvloers zou mooi zijn.
Maar het verhuizen op zich is een goede zaak. Ik wil weer alles weggooien. Mezelf lichter maken. Ontmaterialiseren. Minimizen. Ontstoffen. Nu alleen nog weten naar waar… Als iemand iets weet, stuur maar een mailtje. We willen wel in het Antwerpse blijven. En we willen huren. Niet kopen.

Weet wel wat mijn kinders met een huis kunnen doen:

3. De oei-ikbengeengoeimoederstress.
Om de zoveel tijd krijg ik dat. Ik word dan uiteengerukt door tegenstrijdige gevoelens. Enerzijds wil ik die kleine brulaapjes aan mekaar vastbinden en aan een haakje hangen, en de anderzijds wil ik graag geduldig zijn, liefde uitstralen en met een glimlach de kwelduivels spontaan tot gehoorzaamheid brengen. Ik ga dan van motivatie naar stimulatie naar adaptatie naar dominantie, en uiteindelijk naar apathie of gewoon waanzin. Motivatie en stimulatie is prachtig als het werkt, maar dat doet het niet altijd. Ik herinner me het moment dat ik naar mezelf keek en besefte dat ik in kringetjes liep: ‘als je dit doet, dan krijg je dat…’ of ‘als je nu zus, dan kunnen we straks zo..’ Afschuwelijk. Heelder dagen! Onderhandelen met kinderlogica. Tsss.
Ze moeten tegenwoordig weer gewoon komen eten, gewoon hun kleren aandoen en gewoon opruimen zonder stickers, koekjes of beloningsactiviteiten. Niet dat ze nu beter luisteren, maar ervoor deden ze het ook niet. In feite nog minder. Nu krijgen ze ‘gewoon een kus’ als ik vind dat ze dingen goed gedaan hebben. En ze krijgen toch wel veel kussen.
Maar ik blijf me vaak opboeien. Mateloos. Als ze al eens gewoon zouden stoppen met constant bewegen (echt constant!), dan zou ik gewoon een keigoei moeder zijn…
Kinderen an sich. Ook een combi met vele uitdagingen.

Hier ziet u Boris op een zeer zeldzaam moment dat hij even niet ergens van afspringt, en zich niet als een bliksemflits gedraagt.

4. De aah-wemoetengenietenstress.
Als de zon schijnt dan wil ik daar graag van profiteren. Ik zat al aan de zomerbar (stress alom met die kinderen. Als ik ze niet kwijt was, dan waren ze wel met zand aan het gooien of ergens af aan het vallen..). Ik ben al gaan zwemmen (vijfentwintig keer die euro erin en eruit. Ja, zo’n locker in het zwembad is een heel avontuur voor een vierjarige). En we trokken naar vrienden in Zoersel (eindelijk een dagje vakantie. Op reis in Zoersel.). Daar had ik voor het eerst met de Canon 5D Mark II een gevoel van vriendschap. We hebben elkaar eindelijk gevonden, denk ik. Het is nog een beetje zoeken en aftasten, maar ik was voor het eerst content van de foto’s. Ik vond mijn eigen stem weer wat. Mooie kinderen, dat helpt natuurlijk. Allee, dan zijn ze toch ergens goed voor, die schavuiten. Ik was erg blij met de scherpte van de foto’s. Wimpertjes haarscherp, de zandkorreltjes op de handjes, waterdruppels in de lucht. Het was een mooie dag…

Instameet

Hoe het precies komt weet ik niet, – ik vermoed dat mijn chaotische geest daar voor iets tussenzit – maar ik ben hier vergeten te melden dat er morgen, 7 juli 2012, een instameet georganiseerd is door een paar vrienden van me en ikzelf. Onder het mom van ‘beter laat dan nooit’ gooi ik het bij deze dan toch bloggewijs de wereld in…

Ik ben al, sinds ik een iPhone heb, helemaal weg van het instagramconcept. Verbondenheid met vreemden door middel van vierkante beeldjes. Hoewel het misschien ‘makkelijke fotootjes’ zijn, vind ik dat er ware instagramkunstenaars zijn die het instagrammen tot een kunst verheven hebben, terwijl anderen met dezelfde middelen er niks van bakken. Omdat instagram me al een paar goede vrienden opleverde, was ik geprikkeld en nieuwsgierig naar nog meer mensen achter de vele vierkantjes. Daarom besloten Donald, Tinka en ik een instapicknick te organiseren in het Antwerpse. We doen niks speciaal, we geven geen feestje, we hebben alleen een plek en een datum geprikt en we hopen zoveel mogelijk leuke instagrammers bijeen te krijgen om zo tot een uitwisseling te komen en de wereld dichterbij te brengen.

We maakten een facebookpagina, een facebookevent. Er kwamen flyers (de hoofdcreatie is van Tinka en ik vind ‘m super) en een website en een interview met Tinka op Noordlink, smosblog schreef.
Instagramt u ook? In de buurt van Park Spoor Noord morgen? Breng uw eigen hapje en drankje mee en wees welkom! U kan er de straffe verhalen horen van Donald, de mooie ogen van Tinka komen bewonderen, de zenuwachtigheid van mijn kroost komen vaststellen of gewoon een berg andere toffe instagrammers ontmoeten!

Ik herinner me nog dat ik niet zo lang geleden met Donald koffie zat te drinken en dat we dit bedachten. Ben eens benieuwd wat het morgen zal worden!

Hieronder nog een paar van mijn instagrammetjes van de laatste tijd…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.