Prijs

“Ik vind jou niet leuk! Jij bent mijn vriend niet meer!”
Woorden die hier regelmatig door het huis geslingerd worden.
“Jij ben stom! Ik vind het geen leuke dag!”
Soms al drie minuten nadat de wekker afliep.
De redenen van al die verwijten zijn legio en ze zijn natuurlijk allemaal heel gerechtvaardigd. Omdat iemand het licht aanstak. Omdat de verkeerde jeansbroek uit de kast gehaald werd. Omdat er met een washandje in de richting van het ‘verkeerde’ gezicht gewezen werd.
Dat dit geen conversaties zijn die ik met mijn lief voer, dat had u hopelijk wel al door…

Ik kom er meestal nog goed vanaf. De meeste vervloekingen zijn aan het adres van de vader gericht.
“Want die is altijd boos op mij…”
“Maar nee, floeki. Ge hebt een hele leuke papa.”
“Nee, nee. Papa niet. Die is heel stom. Die krijgt geen kus… En ik wil nuuuuu water. Ik had dat toch al gezegd!”

Mateloze opoffering voor arrogant klein grut. We hebben ze gemaakt, dus we moeten ze grootbrengen, verantwoordelijk maken, respect bijbrengen en zichzelf laten zijn. Enzovoort.
Die van mij hebben volgens mij een promotiepakket decibels meegekregen, want ze brullen alsof het niet opkan. Het moet zoiets zijn als ‘bij iedere herlaadbeurt krijg je duizend decibels bij!’ Ik kan prijzen en rozetten winnen met de luidruchtigheid van mijn jongens.

Sventikov en ik zeggen dan ‘We mogen al blij zijn dat ze zo goed eten, want dat is ook niet overal zo. En ze eten nog vrij proper ook…”
Magere troost. Geen magere kindjes. Stevige luidruchtige jongens. Momenteel hoorde ik het nog niet, maar het zal niet lang meer duren voor Tadeusz voor een ‘andere mama’ vraagt. En wij maar boterhammetjes smeren, hun lievelingskostje gereedmaken, verhaaltjes voorlezen met liefdevolle stem. Met de glimlach gaan we de worsteling aan om ze in hun jas of hun slaapzak te krijgen.

Ik weet nog niet precies hoeveel we ze zullen factureren, maar ik denk dat ze tegen hun achttiende toch wel al een stevige rekening zullen hebben…

8 gedachtes over “Prijs

  1. Heel erg herkenbaar. Ik word iedere morgen begroet met ‘ga weg, gij stomme kak, ik wil nog slapen’. En verder ook: papa is mijn vriend, jij niet – jij mag niet naar mijn feestje komen – laat mij gerust – ik hou niet van jou – …
    Al chance dat ze soms wél lief kan zijn en dat Grote Pruts bewezen heeft dat dat er wel uit groeit.

    • @ prutsen: ocharme jij! stomme kak. Leuk om dat ’s ochtends in je gezicht te krijgen. wel frappant hoe het bij de meisjes blijkbaar tegen de moeder gericht is, en bij de jongens tegen de vader…

  2. Jij schrijft gewoon over mijn kroost. Al heeft de jongste beduidend meer een rokje aan dan het jongste exemplaar waar jij het over hebt.
    ‘Neen, ik wil geen zoen. Ik gooi hem terug naar jouw hoofd. Vieze zoenen.’
    Ook goeiemorgen, meisje …

  3. mijn pagadder is nog maar bijna een jaar, en het begint stilletjesaan, af en toe genuk en geneut. Hum, het wordt er dus alleen maar beter op! toppie

  4. eigenlijk grappig hoe we allemaal, los van elkaar, dezelfde verwijten naar het hoofd geslingerd krijgen. Dat van dat vriendje en het niet meer op mijn feestje mogen komen, goed gevonden toch (zegt een mama bij wie de oudste er al uitgegroeid is en de jongste nog over te weinig woordenschat beschikt om ook maar in staat te zijn iets kwetsend te kunnen zeggen).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s