Licht sportprotest in de wind

Ik ben nooit een grote sporter geweest. Hoewel ik natuurlijk een perfecte atletische bouw heb, vanzelfsprekend in staat ben tot bovennatuurlijke olympische prestaties en geen grammetje vet aan mijn lijf heb, is sport nooit echt een stuk van mijn leven geweest.
Nee serieus, sport heeft me altijd wel gelegen, maar ik heb het gewoon nooit gedaan. Op school sprong ik wel ver en liep ik het snelst, maar ik deed er verder niks mee. Ik heb in mijn vrije tijd als kind nooit gehandbald of geturnd. Ik zwom braaf mijn brevetten en voor de rest was het plonzen.
En toen ik plots volwassen was besefte ik dat ik mijn jeugd bijna sportloos doorgekomen ben.

Nu ben ik een ‘grote mens’ en merk ik dat ik zelfs nog veel minder sport dan vroeger. Ik heb blijkbaar altijd wel iets beters te doen. Ik heb wel eens een paar maanden gejogd, of een half jaartje gefitnesst, maar het jammere is dat ik die dingen nooit volhou. Na een tijdje vind ik het onnozel dat ik ergens – tegen betaling – ga staan zweten. In mijn rationalisaties en excuses is sport dan plots iets stoms. Ik word dan wat midasdekkeriaans, om het zo te zeggen. ‘Sport is een uitvinding van de moderne mens om geld uit mijn zakken te slaan. Bewegen is gezond, maar sport is schadelijk. Versleten knieën en blessures krijg je ervan!’
Ik weet niet meer wie, maar iemand zei ooit: “Een lichaam dient alleen maar om het hoofd te verplaatsen…” Ik heb dat als puber een tijdje als fanatiek anti-sport-motto en hoenderhokknuppel gebruikt.

Nu kwam het er de laatste jaren vooral op neer dat ik nauwelijks beweeg. Met de auto door de stad vroemen, geen trappen want op ’t gelijkvloers wonen, een (min of meer) zittend beroep. Altijd drukdruk met denken en schrijven en babbelen en andere verstandelijkheden. Ik behoor tot die groep mensen die in feite geen contact hebben met hun lijf en het minimaal gebruiken. Conditie is natuurlijk nulkommanul. Ik weeg gelukkig geen 100 kilo, maar toch. Er is hele waaier aan bewegingen die ik nooit maak…

Maar sinds kort heb ik weer een fiets. Met de auto in de stad is niet alleen milieuvervuilend en weinig sportief, het is ook nog eens reusachtige tijd- en geldverkwisting. Bovendien niet goed voor de zenuwen en het humeur. Nu heb ik een fiets en dus beweeg ik weer een beetje meer. Ik kocht een mooie Gazelle met kinderstoeltje en mandje vooraan. Een echte ‘kijkkijk-ik-ben-een-hippe-jonge-moeder-in-de-stad-fiets’. Het is misschien weer wat typisch, maar wel perfect. Niet alleen mijn imago wordt er groener, maar mijn lijf wordt er ook blijer van. Als ik de brug over de Antwerpse ring oversteek dan zwaai ik altijd eventjes naar de mensen die daar beneden in de file staan… Die twee wieltjes onder mijn lijf hebben al veel plezier opgeleverd.

Vanmorgen was het een beetje anders. Ik moest een tochtje maken, van Antwerpen Zuid naar Antwerpen Noord en terug. Op de terugweg was er wind. Veel wind. Rukwind! En samen met de wind waaide de wanhoop in mijn hoofd. Ik had plots een flashback van uit een ver verleden. Ik voelde het weer net zoals toen: ik wil niet meer, ik ben zot, waarom gaat dit zo traag?! Hoe komt het dat andere mensen zo snel gaan op hun fiets? ’t Moet wel aan die fiets liggen! Ik keek naar mijn banden in de overtuiging dat ze allebei plat moesten zijn. Maar toen begon het te dagen: ’t is niet de fiets die slecht is, neenee, het zijn de benen.
Ik heb een fiets zodat ik kan bewegen zonder dat ik aan sport moet doen. Maar vanmorgen deed ik aan sport, zonder te bewegen. Ik stond stil in de wind…

IMG_1600-1-border

Advertenties

12 gedachtes over “Licht sportprotest in de wind

  1. Wat ik nu vooral onthoud is “een lichaam dient alleen maar om het hoofd te verplaatsen…”. Waarom heb ik dan tijdens mijn jeugdigheid toch zoveel aan sport gedaan? Het sociale aspect had er zeker iets mee te maken. Voor de conditie en de lichaamsbouw zou het zeker niet geweest zijn.
    We blijven er even bij stilstaan, alwaar is het al sportend fietsen en blijven stilstaan.

  2. sporten, de enige juiste manier is langzaam opbouwen, geen heldendaden vanaf de eerste sportdag… maar dat moet ik je helemaal niet vertellen dat weet jezelf… bovendien die foto is best een leuke opname !
    spotieve groeten

    LAMP

  3. Ooit ga je de wind als bondgenoot zien, als je merkt dat je conditie beter wordt door het tegen de wind in rijden. En voor je het weet wuif je ook naar andere fietsers die bijna niet vooruit komen door de wind terwijl jij hen gezwind voorbij steekt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s