Alien versus mama

Als hij zich vandaag dramatisch in een plas gooit omdat hij geen mandarijntje krijgt, of hij zit kwijlend in hyperconcentratie naar tiktak te kijken op een kussentje voor tv, dan sta ik er zelden bij stil waar mijn zoontje ook weer vandaan komt. Het is een mensje dat van overal zou kunnen komen. Maar neenee. Het mag misschien ridicuul klinken, maar hij komt uit mijn buik. Hij begon als 3kilo300, maar na twintig maanden al is hij een hompje van veertien kilo, produceert hij voldoende decibels voor ernstige gehoorschade en binnenkort zijn twee pakjes kroketten in ons gezin echt niet meer voldoende. Dat gekke wezentje komt uit mij. Uit mijn lijf.

Het vreemdste dat ik in mijn leven meemaakte was de geboorte van mijn zoontje.
Maandenlang hadden wij – dat is mijn lief en ik – ons voorbereid op nakende vermenigvuldiging. Van twee naar drie. Logisch dat men daar aan denkt als men zwanger is. Tijdens mijn ‘opzwelling’ mocht ik al een beetje kennis maken met een wezen wiens gezicht ik niet kende. Het kind in mijn buik paste hoe langer hoe minder goed in die buik en bleek al een willetje te hebben, zijn beentjes toen al wild in het rond woelend.

Het idee dat er iets groeit in je lijf is soms wel wat griezelig. De film Alien wijkt in feite niet zo ver af van de werkelijkheid. Nét geen documentaire… Het is gelukkig geen vleesetertje, maar een melksabbelaar die je daar in productie hebt. Ook eng natuurlijk, maar toch iets minder gevaarlijk. Het is echter wel zo dat zo’n pruts je lichaam wel tijdelijk verminkt, je in feite half opeet en dat het heel wat ribben doelgericht weet te raken. Bovendien gooit het de hormonenhuishouding zo door elkaar dat onverwachte hysterie kan toeslaan en soms ook een majestueze debiliteit. Ingrijpend is zwangerschap wel te noemen. En dan hebben we het nog niet over alles wat nadien komt…

Maar goed. Ik dacht toch minimaal voorbereid te zijn op de uiteindelijke ‘geboorte’, het kind. Het lijkt in ieder geval wel of zo’n kind zich effectief een weg naar buiten ‘boort’, maar daar zal ik vandaag niet over uitweiden. Het is al griezelig genoeg…
Enfin, het was een uur of vijf ’s morgens en ik lag – na schijnbaar duizend uur weeën – wat te roezen op mijn heerlijke epidurale (na 30 uur hel vond ik die toch een beetje verdiend). Ik zat nog wat te bekomen van de twee dagen arbeid en dommelde halvelings weg toen het tijd bleek te zijn. Dat de laatste ogenblikken van mijn oude leven ingegaan waren, besefte ik, maar ik wist nog niet wat ik ervoor in de plaats ging krijgen.
Eerst en vooral verscheen daar plots – tadaa – de glimlachende gynaecoloog, letterlijk en figuurlijk de ‘verlosser’. Het werd – met man, dok en verpleegster – een gezellig onderonsje in een verder muisstil ziekenhuis. Uitgeput en groggy trachtte ik mij te concentreren op wat ik geleerd had in de persles. Allerlei opdrachten werden me gegeven: nu ademen, nu persen, nu rechter gaan zitten, enz. Ik vergat wat het eigenlijke doel was en probeerde gewoon uit te voeren wat gevraagd werd. Dat was al aartsmoeilijk. Ik werkte als een paard.
Tot, als bij verrassing, de gynaecoloog zei: ‘neem uw kind…’
Ik begreep hem eerst niet en bazelde iets. Ongetwijfeld iets onnozels.
Hij zei opnieuw: ‘neem uw kind’.
En toen begreep ik hem. Ik ging met mijn handen naar mijn schoot en er werd iets warm en glibberig in mijn handen gestopt. Ik trok er zachtjes aan en het leven viel letterlijk uit mijn schoot. Er had dus echt leven in mijn buik gewoond en nu maakte ik kennis. Zacht gepiep en dwaas gespartel. Ik huilde. Ik was totaal niet voorbereid geweest op dit. Ik vond ‘m geweldig.

Ik vind het niet erg dat hij zoveel kroketten eet. Hij is nog steeds geweldig.

Ps: De dingen die vrouwen soms roepen bij de bevalling kunnen soms grappig zijn. Zo riep mijn moeder, toen ze beviel van mij, niet om god of verdoving. Nee. Ze grabbelde het dichtsbijzijnde slachtoffer vast en riep: “Ik wil een advocaat!

Advertenties

11 gedachtes over “Alien versus mama

  1. Zo mooi, en als je met goeie gevoelens op een bevalling kan terugkijken is het des te plezanter.
    Mijn ma heeft bij mijn geboorte mijn vader buiten gegooid, zijn aanwezigheid ‘stoorde’ haar, het koude washandje dat hij op haar voorhoofd hield had ze weggegooid in een halve razernij en enkel haar gynaecoloog mocht iets tegen haar zeggen. Gelukkig mocht mijn pa op tijd terug binnen 🙂
    En mijn vent was heel content dat ik niet de manieren van mijn moeder heb gehad…

  2. toen De Madame haar spuitje epu kreeg, wachtte ik even op de gang. kan da niet zien. ik ben gek van horrorfilms maar ik kan niet echt naalden zien verdwijnen in lichamen.
    buiten hoorde ik het geluid van een andere aanstaande moeder. geluid ja, want ik het leek op een scene uit the exorsist. ik denk dan haar hoofd net geen 360° maakte. ik kon niets verstaan wat ze net riep maar mochten ze me zeggen dat het een aanroep tot satan was en dus achterstevoren gebrabbeld, ik zou het geloven.
    Enkele uren later werd onze artur geboren. met een zalig lachende mama “ik-voel-er-nix-van-geef-mij-nog-een-shot”.

  3. Ik heb nog geen zwangerschap of bevalling meegemaakt, …maar het lijkt me een heel bevreemdende ervaring. Ik kan me wel iets voorstellen bij wat je beschrijft, alhoewel mijn voorstelling er wel ver naast zal zitten.

  4. Mijn ‘verlossing’ is in zicht en ik krijg tranen in mijn ogen van je verhaaltje… Dat zullen de hormonen wel zijn… Ik weet to-taal niet wat er gaat komen! Het lijkt zo onwezenlijk, dat dat getrappel in m’n buik echt een baby is die binnenkort… Onze kroketten mee gaat verslinden…:)

  5. Ontroerend mooi.
    ps : Mijn hoofd zag helemaal blauw bij mijn geboorte omdat de navelstreng rond mijn hals zat. Het moet een traumatische ervaring geweest zijn want ik draag nooit een das…

    Ik vond het ook fijn u te ontmoeten.

  6. Ik riep nog iets naar de papa in de trant van: “staat hij op ISO 800 en diafragmavoorkeuze?” (hij=fototoestel)
    De gynaecoloog en vroedvrouw moesten erom lachen en riepen me vervolgens tot de orde van de dag: “Allé, pakt uwen baby…”
    Toen ik anderhalf jaar later (ja ik weet het, zot hé) mn tweede naar buiten had geperst kwam de vroedvrouw nog ns terug op wat ik zei tijdens mn eerste bevalling, het was haar altijd bijgebleven 🙂
    Oh, en de nadruk in deze zin ligt op “had geperst” … zie http://www.marijkethoen.be/blog/?p=19

    Ik vind bevallingsverhalen ook altijd prachtig, soms kijk ik er meer naar uit dan naar het zien van de baby als ik bij een vriendin op kraambezoek ga…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s