Blancquaert en de geboorte van een handschoen…

Het bloggen leverde me al heel wat leukigheden op. Zo heb ik ondermeer een aantal vrienden/kennissen cadeau gekregen door de tijden heen. Je hebt namelijk allerlei bijeenkomsten van gelijkgezinde bloggers. Ik weet dat er bijvoorbeeld naaikransjes ontstaan, of wandelgroepjes, kookclubjes enz. Ik was zelf al een paar keer op stap met andere fotografen-bloggers. Meestal is dat logischerwijs gelinkt aan fotografie. Zo was dat vorig weekend ook weer het geval. Ik ging met ondermeer Stephanie en Carola naar de overzichtstentoonstelling van Lieve Blancquaert. Een tentoonstelling waar verschillende meningen over bestaan. Veel mensen vinden haar foto’s geweldig, anderen vinden ze maar zus en zo. Sommigen doen zelfs smalend over de hele opzet in Gent.

Ik wist niet goed wat te verwachten; ik vind sommige van haar beelden heel ‘vlak’ en een beetje saai (vooral haar studiofoto’s), maar ze heeft ook heel knappe aangrijpende foto’s (bijvoorbeeld de Kraambed Congoreeks). Soms is het me allemaal wat te gemakkelijk, maar op veel foto’s ben ik toch echt jaloers. Bovendien vind ik het een sympathieke vrouw. Alleja, dat denk ik toch. Ik ken haar natuurlijk niet persoonlijk.

Het leuke aan de tentoonstelling was dat ik er met fotografen was. De gesprekken gaan dan echt over de foto’s. Hoe zijn ze gemaakt, welk licht, waarom koos ze voor die houding, stijl, kleur… Razend interessant vind ik dat. En de ‘portrettenkamer’ vond ik toch wel erg leuk. Al bij al vond ik het weer een erg leerrijke ervaring.

Als ik met zo’n bende vrouwen op stap ben hoor ik trouwens ook altijd wel leuke verhalen. Zo was er eentje die de nacht voordoen gedroomd had dat ze bevallen was van een handschoen. Als dat niet intrigerend is!

Boris was wat stuurs omdat ie zijn tut niet bijhad. Hij kreeg dan maar een giraf te leen van Wolf, de andere baby in het gezelschap.

De mooie (door de moeder) zelfgemaakte muts van Wolf:

Advertenties

7 gedachtes over “Blancquaert en de geboorte van een handschoen…

  1. Ben ook naar die tentoonstelling geweest, en Lieve Blanquaert is waarschijnlijk de meest overschatte en door de media gehypete fotograaf van de eeuw. Ik vond het een afknapper.
    De enige foto’s die ik echt goed vond waren de enkele polaroids die er te zien waren, die waren wel knap. Het ‘bv-kamertje’ is volledig mislukt. teveel in een te kleine ruimte. Niets heeft me echt aangegrepen.
    Als je haar werk naast de ‘grote 3′ zet (voor mij: De Keyzer, Kets en Vanfleteren), dan komt ze er toch maar heel bleekjes uit… De Congo-foto’s van De Keyzer zijn echt aangrijpend.

    En als je dan naar de 2 foto’s ziet die je er zelf onder zette, wel die zijn toch van een veel hoger niveau dan wat Lieve B maakt… Jij bent zelf heel goed bezig!

  2. Nog maar zonet even op je blog verzeild geraakt en ben meteen onder de indruk van je eigen stijl van fotografie. Zeer dromerig en met die diepe kleuren toch voorbij het je-ne-sais-quoi ;-).
    Voor ik je ga vragen over je studies en achtergrond-verhaal zal ik me maar eerst even wenden tot de ‘over mij’.

    Een pluim. Op je hoed!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s