Tijdreizen

Na de begrafenis van mijn vader, nu een maand geleden – 16 augustus, kregen we de mooie opportuniteit om een paar dagen in een huisje van een vriend te mogen vertoeven. Ver in Frankrijk. Een rit van een dag, dat wel, maar het lag precies op de grens tussen zomer en herfst. Wij zaten nog in de zomer, terwijl Antwerpen op dat moment in een klamme nevel van herfstgeuren en regendruppels zat.

Ik vertoefde nooit eerder in zulks een uniek huisje. Het was als een sprong in de tijd. Honderd jaar terug. Er was wel stromend water, een douche en elektriciteit, maar verder was het huis gespaard gebleven van allerlei lelijke moderniteiten. De aanwezigheid van voorgaande generaties was bijna tastbaar. Het was alsof ze er nog woonden. De sporen van hun leven waren niet weggeveegd door een kille renovatie of herschikking. Alles was er nog. In slechts twee kamers was zoveel geschiedenis bijeen. Ik hoorde er het verleden praten.
Ik dacht veel na over de tijd, de dood, de generaties en mijn plaats daarin. Op die mooie vreemde plek.

Een schuur, een stal, brandnetels, een toilet buiten het huis. Zand en stenen. Geen internetverbinding. Geen tv. Geen luxe. Back to basics.
De kinderen pasten zich moeiteloos aan. Zij hingen in de hangmat, fietsten in de straat, plukten sprietjes gras en verse braambessen en verbaasden zich over de miljoenen zonnebloemen.
Ik sliep met de kinderen op een oude fouton op de grond in slaapzakken. Keihard. Maar Tadeusz lag vaak ’s morgens ergens onder een kast in het stof, zich in de loop van de nacht naar de vreemdste uithoeken gewoeld. Ik herinner me vaag dat ik als kind ook makkelijk op de grond kon slapen. Maar toch ben ik vaak verbaasd als Tadeusz zegt dat hij keigoed geslapen heeft.
Wij pasten ons ook aan. Er werd hout gehakt, gras gezeisd, vuur gemaakt. Heel eventjes stond daar het leven stil.

Ik voelde me even vooraan staan in de cyclus van het leven, in een versteend ogenblik, met ontelbare generaties achter mij. En mijn kinderen voor mij. De generaties die volgen zullen mij op een dag niet meer kennen. Ik zal louter nog een vage schim zijn op een vergeelde foto. Of een beschadigd bestandje op een antieke harde schijf.
Ik was modern, antiek en toch van alle tijden.

IMG_5866

IMG_5892

IMG_6117

19980d0e0b2011e3805c22000a9e0290_7

IMG_6397

IMG_6443

IMG_6460

IMG_6546

12 gedachtes over “Tijdreizen

  1. Mooi hoe de dood je tot innerlijke reflectie kan dwingen. Hoe verschrikkelijk ook, de dood laat je inderdaad zien dat wij maar tijdelijk zijn en hopelijk liefdevol herinnerd worden. En in zo’n omgeving kan je niet anders dan op jezelf en je kinderen teruggeworpen worden.
    Mooie foto’s!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s