Plamuren voor vrouwen

Vroeger was ik zo’n griet met vooral mannelijke vrienden. Ik kon daar beter mee praten en die maakten betere grapjes. Vrouwen konden me onmogelijk boeien. Ik vond het allemaal trezen. Al dat flauw gedoe, dat geleuter en gegiechel. Ik vermoed dat er onbewust ook altijd een pak rivaliteit bij kwam kijken. In het bijzijn van mannen ging ik namelijk helemaal in flirtmodus. Ik was me daar toen niet zo van bewust, maar een man in de kamer was wel altijd veel leuker. Nu ik erop terugkijk moet ik mij onuitstaanbaar hebben aangesteld, maar indertijd deed dat er niet toe. Als ik de man maar binnenhaalde. Mannen – of ze nu mooi of lelijk waren, slim of dom – die naar mij keken gaven me het gevoel dat ik een betere vrouw was. Mijn haar begon dan spontaan te krullen en mijn glimlach werd er symmetrischer van. Ik wilde dé vrouw onder de mannen zijn: een beetje stoer, maar ook verleidelijk. Ik had bijgevolg altijd flirts, affaires, issues en flings en crushes . Dodelijk vermoeiend.

Maar dan kwam er (gelukkig) een ideaal lief. En dat ideaal lief, Sventikov, maakte andere mannelijke blikken overbodig. En toen kwamen er kinderen. Zonen. Zij ontnamen mij de slaap, de jeugd en de tijd. En de mannen konden me hoe langer hoe minder boeien. En de vrouwen werden leuker en leuker.
Momenteel heb ik vooral vriendinnen. Hier en daar vertoeft er nog een ‘goeie vriend’ in mijn telefoonlijst, maar ze worden in feite steeds zeldzamer.

Wat vroeger gruwelijk saai en vervelend leek (een hele avond onder vrouwen zijn), dat is nu al echt het uitje van de maand geworden. Ik ben al tollend enthousiast als ik naar de Tapas & Ropas ga. Als er iemand in mijn omgeving zwanger is, wil ik daar instant mee koffie gaan drinken om over allerlei onnozeliteiten te keuvelen. Een vrije dag wordt dolletjes met een hoopje madammen. Niet dat ik zo’n schminkgriet ben of dat ik mij per se in roze jurkjes wil wikkelen. Ik ken bovendien geen recepten. Ik ben nog altijd redelijk plomp en onelegant, ik laat scheten en ik ben zeker niet fijngevoelig gebekt.

Toen een vriendin me een tijdje geleden uitnodigde voor een vrouwenmeeting met een tv-visagiste/schminkster (hoe heet dat in feite?!) die ons de knepen van het vak aan de hand kon doen, tekende ik zonder enige aarzeling in. Ik kan namelijk wel wat onderricht gebruiken. Ik schmink mij al sinds mijn dertiende op dezelfde manier (heel basaal) en ik zou een eyeliner nog niet van een lippenstift kunnen onderscheiden. Het beloofde dus een hoogdag te worden.

Een tiental vrouwen zaten daar helemaal oor en oog te wezen. Heel wat oooh’s en aaah’s. Termen en jargon vloog over de tafel en er werd heftig genoteerd. Zinnen als: ‘Een touche eclat is een echte must!’ (zij die nu lachen mogen het als straf vijf dagen niet gebruiken). ‘Voor een feestje moet ge uw t-zones matzetten’. En: ‘Een arcadeboog moet je niet inschaduwen.’ Ik kribbelde bizarre codes op papiertjes (studio fix nc30, yoghurt mat, 03 soie) en begon te blozen van de opwinding. En misschien ook wel van een poederke hier en daar.
Ik zag bij een hoop mooie dames prachtige resultaten met een minimale inspanning.

Dat ik nu wat armer ben dan voordien omdat ik ondertussen een aantal ‘essentials‘ in huis heb gehaald maakt me alleen maar blij. Ik wist voor het eerst eens echt wat ik kocht. En het was een leerrijke en hoogst aangename avond. Geef mij maar een pakket madammen!

Dit toestel had iemand bij, we hebben het niet gebruikt. Het ziet er verschrikkelijk uit, vind ik, zo’n wimperkrultang:

Advertenties

14 gedachtes over “Plamuren voor vrouwen

  1. Ah, ik weet nog goed toen een vriendin tegen mij zei “ik doe u toch geen pijn hé, want je hebt nogal korte wimpers”. Bij mijn tweede oog was’t zover. Auw auw auw. Verschrikkelijk. Een foltertuig, dat is het.
    Ik heb al enkele keren model gespeeld voor iemand die een opleiding visagie volgt. Dat was best fijn, maar om dat elke dag te doen, daar kruipt te veel tijd in. Geef mij maar naturel.
    Uw foto’s zijn alweer fantastisch.

  2. Wel, ik denk dat ik nog eerder in de fase ‘amai, zo allemaal trezen’ ben. Nu ja, intussen heb ik ook al een ander soort vrouwen leren kennen. Maar toch, er zijn trezen genoeg en ik blijf altijd wel efkes afstand houden, want trezen, pff, daar heb ik geen tijd voor. Noch voor schminken. Alhoewel ik ook wel al gedacht heb dat ik dat misschien eens moet leren. Want als ik mij later ooit wil beginnen schminken (volgens het motto van mijn mama “oude dozen moeten versierd worden”), ga ik écht niet weten waar te beginnen. Allez, ik zou alleen weten dat ik absoluut geen ongezonde, kankerverwekkende, op dieren geteste brol op mijn huid zou smeren. Maar verder, no idea! Maar allez, alles op zijn tijd zeker?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s