Stellapiep

Of ik even iets met een vogel wilde doen.
Dat kwam de buurvrouw vragen. Want zij is bang van vogels en er zat er eentje in de gang. Gekwetst. Door de kat.
Onderaan de trap zat ie, met bonkend hart, heel klein te wezen. Nog babywenkbrauwtjes. Een mereltje.

Een schoendoos als huisje op ons terras. Tijdelijk. Met een ovenrooster als dak. Wat geweekte kattenbrokken in een kommetje. De kwetsuren vielen op het eerste zicht wel mee. Maar nog te baby om te kunnen vliegen.
Tadeusz zat ernaast.
‘Hoe zullen we haar noemen?’
‘Auto!’
‘Nee zotteke. Dat is toch geen naam!’
‘Oké… Telefoon!’
Goed, het concept van namen kiezen is nog niet helemaal doorgedrongen tot Tadeusz, maar hij denkt wel mee. Dat verdient positieve bekrachtiging. Echter… ‘Telefoon’ dat is er toch een beetje over, vind ik. We strandden op een keuze tussen Stella of Piepje.

Even later zaten Boris en Tadeusz op het terras met Piep te praten. Boris zat op zijn gat gebiologeerd naar het diertje te staren. Tadeusz, als een volleerd dierentemmer zei:
‘Dag Vogeltje. Ik ben Tadeusz.’
‘Dag wogel!’ riep Boris terwijl hij zwaaide naar het diertje.
‘Ik ben Tadeusz,’ zei nummer 1 weer.
‘En dat is Boris. Binnen zijn Sven en Ysabel. Wij noemen die papa en mama, maar jij moet wel Sven en Ysabel zeggen.’
Boris knikte heftig om te bevestigen. Het vogeltje zat onbeweeglijk in een hoekje met een schuin kopje naar hen te kijken. Vermoedelijk doodsbang.
‘Ik weet dat jij wel naar Afrika kan vliegen, maar dat gaat nu nog niet, hé. Jij bent nu nog wat te klein. En het is te koud. Wij kunnen onze jas aandoen als we naar buiten gaan, maar jij moet dan in je bloot vel.’
‘Blote vel!’ zei Boris bloedserieus…

Even later hadden we een groter huisje gebouwd. Een platliggende grote curverbox met een afgedankt droogrekje voor. Omdat ik bang was dat ie anders zou gaan flapperen en platgetrapt zou worden door opgeschrikte kindjes. Onder andere. Ideaal is het niet, maar ja, wat moet je met zo’n vogel? Terug in de tuin van de buren? Dan is ie het nagerechtje voor de poes. Dat krijg ik niet over mijn hart. Dan moeten wij hem maar leren vliegen.

Ik legde de kinderen in bed. Ze sliepen net als Sventikov binnenkwam.
‘Ik kan het niet meer aanzien!’ fluisterde hij opgewonden. ‘Zowel de moeder als de vader zitten op ons terras en ze zitten wormen te brengen.’
Mijn gevoel van ‘redder’ veranderde instant naar een gevoel van ‘kidnapper’. Niet leuk.

Het hek ging weg. Ik kon het niet verdragen. Maar hun problemen zijn nog niet opgelost. Stellapiep wil weg. Papa spoort haar aan tot vliegen. Maar ze hebben eigenlijk geen veiligere plek dan ons terras. Stellapiep belandde al eens in een bloempot waar ze met moeite uitgefladderd geraakte. Vadervogel bracht al eens een worm. Moeder circuleerde wat. Kwetterend. Stellapiep hopte van hoek naar tafel.
Nu is het donker. En stil. Sventikov kon het familiedrama niet meer aanzien en ging slapen. En zij, zij zit daar ergens. In haar ‘bloot vel’. Hopelijk zit ze te slapen en zit ze niet te sterven, zo zonder jas.

Ik vind mijn eigen kroost opvoeden al niet simpel, maar zo betrokken partij worden bij een ander gezin. Pfft…

4290dd06c6e911e2a7f322000a1f9a55_7

IMG_1183

IMG_1187

9 gedachtes over “Stellapiep

  1. Ohhh, ik had dat vorig jaar ook! Met een koolmeesje dat ook nog eens groot gebracht was in een nestkastje in mijn tuin, dus ik voelde me enorm betrokken. Hij piepte. Dagenlang, ik hoorde het op zolder nog. En ineens was het stil, na een hele erge onweersbui. Hij was weg. Op internet las ik dat als een kat hem mee zou hebben gepakt, ik veertjes had gevonden. En die vond ik niet! Dus een soort van opluchting..

  2. Hebben wij ook eens gehad op ons minuscule koertje. Een jonge merel die in een overmoedige bui uit het nest gefladderd was, maar terug omhoog bleek niet te lukken. Vader en moeder droegen elke vijf minuten wormen aan. Pogingen om op te vliegen werden luid besupporterd van achter het raam (ik was nog het enthousiastste van al). Na een dag of drie had hij de slag te pakken en weg was hij. Toch leuk, even zo’n stukje natuur voor je neus.

  3. Ik heb hier net als vorig jaar weer een duif die haar nest heeft gebouwd onder mijn dakgoot. Aandoenlijk hoe papa/mama vogel voor hun nageslacht zorgen.
    Succes met Stellapiep !

  4. 2 jaar geleden zat er aan onze deur ook een babyvogeltje, zo in haar bloot vel. Meegenomen naar binnen waar poezen eten te loeren naar een gevederde hapje. Doos klaar gemaakt en in de auto om ze nr een opvangcentrum voor dieren te brengen in Kapellen. Twee maand later kregen we bericht dat ze was verzorg geweest, de nodige rust had gekregen en terug de wijde wereld was ingevlogen. Mooi einde dus.

  5. Echt schoon Ysabel! Ik was net effe aan het ontspannen na een avondje hard werken/studeren en floep er weer middenin: gewoon twee woordjes meer niet (redder en kidnapper/dader)…
    en de volgende ochtend? Beestje weg?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s