Kutzomer

Doen alsof alles oké is. Ik heb het daar vaak moeilijk mee. Niks mis met een beetje positieve ingesteldheid, wat optimisme hier en daar. Dat ligt me wel. Maar het niet toegeven van onze fouten, onze angsten, onzekerheden, altijd die schone schijn, daar word ik soms duizelig van.

We Instagrammen erop los, op Facebook bedanken we onze kinderen voor hoe geweldig ze zijn en hoe dankbaar we zijn voor alles. We maken foto’s van onszelf, vanuit de slankste hoek. We lachen, we maken selfies met vrienden waar we zelden een echt gesprek mee hebben. We eten lekker eten (kijk maar!); we maken boeiende reizen (zie die zonsondergang!). En we zwijgen erover dat we ruzie maakten, ons slecht voelden, twijfelen, zorgen hebben. Nee, nee, alles is top.

Awel. Dat is niet waar. Alles is niet top. Bij mij niet.

  • Ik vind het tot hiertoe al geen geweldig leuke zomer.
  • Ik maak vrijwel alle dagen ruzie met mijn kinderen. Ik vind ze lui, ondankbaar en ik heb ontzettend het gevoel dat ik door hen geleefd word. Als ik opsta (meestal laat, want nachtwerk maakt van bioritme een stuiterbal), doe ik alles in het teken van hen. Was doen, eten voorzien, zorgen dat ze hun tanden poetsen, over stripboeken vallen. Maar als ik iets vraag, dan trekken ze een vies gezicht of ze negeren mij straal. Ze liggen van ’s ochtends te spelen, maar een trui in de richting van de wasmand gooien is teveel. Ik word daar boos van. En ik ben een hoogst onaangename als ik boos ben. Ik kan heel goed zagen. En kijven.  
  • Daardoor voel ik me op alle vlakken een mislukte moeder. Omdat ik boos wordt, en ook omdat ik natuurlijk al die veel te goede redenen heb om boos te worden. Terwijl ik die niet wil. Je ziet: ik kan vlotjes de ene frustratie boven op de andere enten. Op den duur ben ik zo’n hybride fruitboom met vruchten van allerlei soorten ergernis…
  • Mijn dagen lijken kort. Ik slaap vaak een stuk van de dag weg. Bovendien is onze matras versleten en krijgen we daardoor allebei rugpijn.
  • Geld om nieuwe matrassen te kopen hebben we niet. Ook niet voor de dakgoot. Die lekt. Allez ja, nu natuurlijk niet. Want nu is het kurkdroog natuurlijk. Maar ik ben nu al kwaad. Op de dakgoot. Omdat ze zichzelf nog niet heeft gerepareerd.
  • Ik zat in de auto gisteren om van alles te doen waar ik zelf weinig mee te maken had. Het verkeer gedroeg zich als een debiele struisvogel. Het was warm. Ik werd er niet blij van.
  • Bepaalde vrienden zou ik meer willen zien. Maar deze zomer kidnapt ons allemaal een beetje. Ieder op zijn eigen manier. De één wordt door een vliegtuig weggekaapt, de ander door zijn kinderen.
  • Ik vind de relatie die ik met mijn kinderen heb momenteel maar slappe kost de laatste tijd. De oudste lijkt niks te willen zeggen tegen mij. Als ik hem met zijn vader zie lopen, dan praten ze altijd voluit en erg geanimeerd. Dat lijkt super interessant. Ik ben dan wat jaloers. Tot ik dichterbij kom en hoor waar ze het over hebben. Dan vind ik dat ze net debiele struisvogels zijn, en dan hoeft het al niet meer.
  • Maar ja, daardoor vind ik mezelf weer een mislukte moeder. Zie je? Weer een takje met bitter fruit erbij aan mijn boompje.

Maar…

  • Ik mag nu een paar dagen gaan buitenspelen. In de Ardennen is alles beter. Jammer dat de man niet meegaat. Ardennenardennen. Dat klinkt als een gezellig boemeltreintje. Ik hoor de bijtjes al zoemen.
  • Luidruchtige kinderen kan ik daar aan een boom vastbinden. Niemand die het merkt.
  • Mijn hormonen zullen de komende dagen wel weer wat nivelleren. Dat helpt meestal ook een beetje. Een piepklein beetje maar, hoor.
  • De plannen om nog even op reis te gaan helpen natuurlijk ook. Hoewel het in Engeland natuurlijk pittig kan regenen. Maar daar hoef ik niet naar de dakgoot te staan kijken. Dat mag de housesitter doen…
  • Als ik wat somber ben, dan kijk ik soms naar oude foto’s van mensen die ik niet ken. Ik kan daar erg blij van worden. Wat tijdreizen aan de hand van foto’s. Heel rustgevend. Dat plaatst mijn eigen miserie meestal nogal in perspectief. In het licht van de eeuwigheid is het allemaal erg relatief… Dan zie ik dat deze zomer toch bijlange zo kut niet is als ik eerst dacht. Dank u mooie mensjes uit het verleden…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

3 comments

  1. Merci om dit zo eerlijk te schrijven.

    Ook ik maak me schuldig aan de kijk-eens-naar-m’n-mooi-leven op Insta. Terwijl het echt allesbehalve is. Er zijn ook vaak moeilijke financiële maanden, en ik heb er ongelooflijke stress door. De laatste maanden ben ik veel ziek (buik/maag) en de echte oorzaak is nog niet gevonden, waardoor ik mezelf dan weer opfok.

    Dochterlief wil vaak spelen op haar iPad en als ik rond me heen kijk hebben veel van m’n vrienden datzelfde probleem met hun kinderen. Ook van het fenomeen dat kinderen nu precies veel meer moeten ‘entertained’ worden en zich niet meer eens kunnen vervelen, zoals wij vaak deden, we leken wel wat inventiever om onszelf bezig te houden.

    Gelukkig probeer ik me voor te houden dat het een mindere zomer is, en dat het wel weer makkelijker gaat worden. Dat er na veel regen en tegenslag altijd wel lichtpunten zijn. En ik probeer heel erg te genieten van de kleinere dingen waar ik dan wel energie uit haal, zoals een mooi boek uit de bib, of een fietstochtje waarvan iedereen leek te genieten.

    Zo heeft iedereen wel waarschijnlijk z’n struggles en dat mag zeker ook getoond/gezegd worden.

    Maar Ik wens je in ieder geval een zalige tijd in de Ardennen. 🙂

  2. Leuk geschreven Ysabel. Veel herkenning met de kids, een beetje een ziekte van deze tijd…. een luie jeugd.
    Geniet van de Ardennen en het regenachtige Engeland en heu …. niet vergeten de kindjes terug los te maken 😂😂😂
    Erwin

  3. La vie. Gene simpele.
    Relatie, kinderen, werk hebben en amper rond komen, of geen werk hebben en toch rekeningen betalen.
    Kinderen : ze groeien zo snel, het eigen Willeke komt ook snel.
    Nie gemakkelijk.rank
    Maar moeten we allemaal zo ‘perfect’ zijn ?
    Veel geven en toch ook eens nemen, houdt me positief in het leven.
    Groetjes
    Frank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.