Rommelig

Een rommelig blogpostje. De boog kan niet altijd gespannen staan. Mijn ogen prikken van de slaap. Mijn hoofd gonst nog van de dagdrukte. Ik heb een hete kop thee nodig om mij af te remmen. Want het leven met twee kinderen is een leven aan hoge snelheid. Stofwolkjes achter mij. Zo rap. Ik ben soms blij dat ik kan gaan werken. Daar is het tempo nog overzichtelijk. Pas na het werk moet er een versnelling of acht hoger geschakeld worden. En ’s nachts zijn het nog steeds kleine hompjes slaap tussen lange momenten van wakker zijn. Baby Boris is nog niet van plan om een nachtje door te slapen…

Een vriendin van mij heeft drie (!) kinderen (respect!). Eentje is nog klein. Miller heeft nu de leeftijd van een weglopertje als hij uitgekleed moet worden. Er is een leeftijd dat dat grappig is. Wat de evolutionaire functie daarvan is is mij een raadsel. Drie kinderen – ik moet er niet aan denken – dan krijg ik voorzeker snelheidsboetes en zenuwinzinkingen.

Tadeusz is gelukkig wat uit zijn ik-loop-lekker-weg-fase. Hij wil graag tellen. Maar daar begrijpt ie echt nog niks van. Een twee vier zes zeven tien!
En hij experimenteert nu eerder met verbale effecten. Hij roept tegen jan en alleman: “Nee! dat mag jij niet doen! Jij moet braaf zijn! Ik seg nee.” Hij roept dat tegen grote kinderen en tegen kleine kinderen. Tegen Boris “Jij moet dese auto vasthouden!”. Of tegen mij. “Mama! Stop ermee! Ghoh! Jij moet nu teeve opzetten!” Hij krijgt soms kleine woedeaanvallen omdat ik niet inga op zijn commando’s. En dat resulteert uiteindelijk in aandoenlijke huilbuien in de hoek. En dan roept hij snotterend: “Ik wil braaf zijn!”

Maar gelukkig experimenteert hij evenveel met de effecten van lieve boodschappen. Vanmiddag ging Sventikov hem ophalen van school. Onderweg was er volgend gesprek:
Papa Sven: Amai Tadeusz, papa is moe. Boris was veel wakker vannacht. We hebben slecht geslapen.
Tadeusz: Jij mag thuis in zetel slapen, papa. Ik zal aaien. En teeve kijken.
Even later in de tram:
T: Papa. Jij mag ook al op dese stoel slapen hoor.

En deze avond toen ik hem in bed stopte:
T: Jij van mij houden he mama.
Y: Ja, heel veel schatteke.
T: Ik ook fan jou houden mama. Jij heel drietig zijn als ik weg is hé. Ik sal jou kusje gefen nu. Jij nu mijn fingertjes tellen?

Al die snelheid van de dag is de moeite waard als hij zo tegen mij spreekt. Ik vind het al geweldig dat hij kàn spreken. Toch formidabel zo’n kind. Hoe ze de taal in zich opnemen, ze kneden en eigen maken. En dan maar spelen met die woorden. Alsof het knikkers zijn. Ik sta iedere dag te kijken van de nieuwe woorden die hij leerde. Waar hij ze oppikte is mij soms een raadsel. Woorden als ‘stuiterbal’ en ‘dikke bult’.
Ja, het valt weer op: alle cliché’s over kinderen zijn waar…

Nog een paar fotootjes van de afgelopen week. Allemaal plekken waar de tijd een beetje stilstaat en waar er niet zo snel geleefd hoeft te worden…
Het strand en de zee:

De rustige interessante kapel bij ons op het werk:

En van ’t weekend gaan zwemmen. Tadeusz had pret voor tien met zijn vriendje Lennert. Het lijkt alsof mijn leven keirustig is. Niet?

Advertenties

9 gedachtes over “Rommelig

  1. Ziet er idd heel rustig beheerst leventje uit, maar ‘k kan me voorstellen dat dat niet zo is… Succes nog met je gejaagd leventje. En rommelige posts mogen zeker en vast hoor. Moet je niet mee inzitten! 🙂

  2. Dat is een heel mooi stukje. Ik heb 4 kinderen, waaronder 1 baby die ’s nachts feest viert! Hier gaat alles dus twee keer zo snel als bij u 😉 Mijn oudste wordt in mei 10 jaar en ik weet niet hoe dat gebeurt is.

    Wacht maar tot uw zoontje naar school gaat dan komen er pas interessante woorden mee naar huis!

    k

  3. Pff, herkenbaar. Bij ons zit er straks niet voor niets vierenhalf jaar tussen. Ik red het amper met één baby, laat staan twee, of een baby en een dreumes. Hopelijk lukt een baby en een kleuter me wel. 😉
    Mooie foto’s weer!

  4. ’t Zijn toch die woordjes die het em doen hé. Ik kan nog zo kwaad worden op hen omdat ik weer maar eens mijn geduld verlies, maar dan komen ze met hun armpjes open aangelopen met een “jij bent de liefste van de hele wereld” …

  5. Uw leven lijkt keirustig!!! En uw huis ligt waarschijnlijk ondanks de twee kleine kinderen steeds mooi en netjes op orde. Nergens slingert er speelgoed. Altijd alle tijd ’s avonds om eten te maken en de kinderen rustig in bed te steken. En daarna heb je in alle rust nog een ganse avond om te lezen of om massa’s culturele activiteiten te doen! En ’s morgens moet u nooit vroeg opstaan om alles op tijd klaar te krijgen (that is uzelf en kinderen) Yeah right!! Maar als het een troost mag wezen, zo is het overal wel! Het wordt rustiger met de jaren. De drukte verlegt zich dan in het vervoeren en begeleiden van de kinderen naar activiteiten. Maar op die manier krijg je ook tijd om honderduit met ze te praten. Het wordt een andere drukte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s