Wriemelkinderen

Mijn armspieren zijn – sinds de geboorte van mijn zonen – indrukwekkend vooruit gegaan. Vooral de linker dan. Want ik neem die hompjes patatpuree altijd op mijn linkerarm. (Je zou denken dat die linkerarm dan supersterk geworden is, maar ik krijg de sleutel bij onze voordeur niet omgedraaid met mijn linkerhand. Dat moet met rechts. Grappig hé.).

Mijn zonen zijn geen rustige kinderen die braaf op mijn arm blijven zitten, netjes in een hoekje spelen met kleurtjes of stilletjes in een boekje bladeren.
Nee, bij ons wordt er altijd verbouwd, verhuisd, verplaatst, gerend en geroepen. Voor mensen met gevoelige oren of een allergie tegen rommel is mijn gezin niet echt een aanrader. En bovendien zijn mijn twee spruiten echte wriemelkinderen. En daar zou ik soms dus het torenhoogsupersonisch vliegend schijt van krijgen – sorry voor mijn taal.
Als Boris op mijn schoot zit, dan kan dat kind dus geen tien seconden stilzitten. Hij wil staan, hij wil zitten. Hij wil een stift pakken en ermee slaan. Hij wil op de grond staan en eenmaal daar wil ie weer op mijn schoot. Hij wil mijn oorbel opeten. Hij wil zich omdraaien. Oh wacht, hij wil toch maar gaan stappen. Hij wil in de stoel, hij klimt eruit. Hij wil drinken en dat uitspuwen. Hij moet kloppen. Opeens moet ie kloppen. Met een blokje op mijn hoofd. Terug op de schoot. Trappelen met de beentjes. Achterover gaan hangen en naar het plafond wijzen. Tut valt. Oprapen. Beetje wriemelen zonder doel. Eens geeuwen. Tut in mijn oog placeren. Wil weer stappen. Of nee. Toch maar terug op de arm. Oh, leuk! Lang haar! Trekken! iets brabbelen. Benji jump naar de vloer. Belangrijke dingen te doen op het gelijkvloers: kabeltjes uit het stopcontact trekken. Armpjes uitstrekken om gepakt te worden. Reclameren. Moet gepakt worden. Lekker op de arm zitten…
Ik krijg er een lamme arm van, horentjes en een zenuwinzinking.

Echt. Het is gek voor woorden. Dat zo’n kind überhaupt nog energie heeft om een taal te leren of lang genoeg kan wakker blijven om zijn maaltijd te beëindigen, dat begrijp ik niet. En dan moet je weten dat die ’s nachts gewoon doorgaan, die kerels van mij. Hoe die erin slagen om ’s ochtends voor dag en dauw weer opgeladen rond te paraderen dat gaat mijn pet te boven. Dat middagdutje kan toch niet zò straf zijn?!

Ik hoorde iemand vertellen dat ze dat ooit getest hebben: een bende atleten exact dezelfde inspanningen laten doen als een kind. Op stoelen laten klimmen die verhoudingsgewijs even groot zijn. Evenveel rondjes rond de keukentafel met emmertjes blokken die verhoudingsgewijs even zwaar zijn. Wel, die atleten waren naar het schijnt al pompaf voor de dag omwas. En dan moeten die zelfs niet meer groeien of nieuwigheden leren begrijpen en leren spreken enzo.
Al goed dat ik die atleten niet op mijn arm moet houden.

We waren aan zee afgelopen weekend. Ik zette Boris in het zand, wetende dat ie waarschijnlijk het hele strand zou afkruipen en handenvol zand in zijn mond zou steken. Ik wilde hem eens laten doen, eens zien hoe lang hij dat zou volhouden. Wel, ìk kon het niet meer volhouden. Het was niet om aan te zien. Heel dat baby’tje vol zand. Hij vond het niet echt lekker, maar kon er ook niet echt mee stoppen. Begrijpen wie begrijpen kan.

Een zeldzaam moment waarop mijn oudste eens een ogenblikje stilzit. Waarom ze daar zo zitten herinner ik me niet meer zo goed.

En een trap naar beneden voor als je toe bent aan wat stilte en een plekje waar er niet gewriemeld kan worden:

Advertenties

8 gedachtes over “Wriemelkinderen

  1. Oh, suske, ik heb bijna met u te doen. Zet ze hier een keer een dagje af.
    Maar dit is zo hard een blogpost om boven mijn bed te hangen. Die van mij mogen dan wel niet zo hevig zijn, in rommel maken en roepen zijn ze absolute helden. En mijn Lief, die moet dit zeker lezen. Alleen al om te weten dat het op een ander net zo gaat. Wat een geruststelling.
    En die foto van Boris is zo schoon. Uw vader?

    • @ Oontje: Op de foto zie je mijn schoonvader. Mijn vader is op deze blog ook wel al een paar keer gepasseerd.
      En pas maar op met te zeggen dat ik ze mag komen afzetten, want op een dag doe ik dat misschien wel eens! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s