Magische papa

Kinderen hebben een onbegrensd voorstellingsvermogen. Dat het in de loop der tijd afgebakend wordt door realiteitsbesef en inzicht in natuurwetten kan handig zijn bij het opgroeien, maar vaak is het ook een verlies. Een groot verlies. Want de wereld wordt er minder magisch door.

Als je doorhebt dat die krokodil slechts in zeer onwaarschijnlijke omstandigheden onder je bed terecht kan komen, spring je van minder ver en minder hoog in bed.
Ik herinner mij nog heel helder de dag dat de maan tegen ons sprak. We stonden met ons drietjes – vriendinnen van een jaar of vijf – naar de maan te kijken, toen die – overduidelijk – naar ons riep. Heejoo.
We hebben het gehoord. Echt. En we hebben het jarenlang verdedigd tegen onze ouders. Want we hadden het gehoord. Maar het waren niet de ouders die ons ervan overtuigden dat het een kreet van een buurtbewoner geweest moest zijn. Nee, het was ons eigen realisme dat ons dat magisch moment ontnam.

Afgelopen weekend waren we gezinsgewijs naar de Kalmthoutse heide afgezakt. Beetje bomenklimmen, verstoppertje spelen, dennenappels sprokkelen. Sventikov is een leuke verstoppapa. Hij gaat ervoor. Op een gegeven moment ging hij er weer vandoor en verstopte zich. Ik zocht mee. Ik maar rondkijken. Waar is papa toch? En de kinderen achter iedere steen gaan zoeken.
Sventikov, het superlief en toppapa, had zich in zo’n onooglijk onnozel boompje verstopt, en zo dichtbij dat niemand dit verwacht had. Ik spotte hem vrij snel, maar deed alsof mijn neus bloedde. En toen fluisterde Sven:
Booooris. Heel zachtjes.
Boris hoorde papa wel, maar zag hem niet… Tadeusz kwam erbij.
Boooooris….
Zacht gefluister.
Tadeeeeejuuuusz
De kinderen zagen ze vliegen. Ze dachten dat het geluid uit het zand kwam. Ze bleven maar naar beneden kijken. Het scheelde niet veel of ze waren gaan graven. Boris stak zijn vingertje op iedere keer als hij zijn naam hoorde en dan pierde hij in het zand.
Het duurde makkelijk vijf volle minuten dat de schavuiten daar in het zand stonden te staren, luisterend naar de stem van hun vader die blijkbaar als bij wonder opgeslokt was door de aarde, of zich in zandkorrels veranderd had.
En toen ze hem uiteindelijk ontdekten werd de magie nog niet verbroken. Want ze waren zo verrast. Papa was eigenlijk op een manier onzichtbaar geweest. Ik heb een toplief dat ook een toverpapa blijkt te zijn.

Op de foto wisten de jongens écht nog van niks.

En een huis, dat hebben we nog niet gevonden. ’t Is daarom dat we er dan maar eentje hebben gebouwd:

Maar misschien heeft Tadeusz ons probleem opgelost. Hij wilde wel in een boom gaan wonen. Handig eigenlijk. Kinderen die kunnen toveren in een wereld waar alles nog kan…

13 gedachtes over “Magische papa

  1. En ik ben weer terug naar de dag dat ik toch zeker en heus een kabouter zag. Niemand wilde me nadien geloven, maar ik was een jaar of 5 en zag hem. Hij zag mij ook. Maar ik zat bij mijn vader achterop de fiets, we reden door het Laantje van Lazonder en mijn vader fietste verder. De kabouter keer me na. Daarna nooit meer een kabouter gezien.

  2. Pingback: Een Heide voor Hulkjes… | Ysabje's Blog

  3. Pingback: Tuin zonder huis | Ysabje's Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s