Count your blessings

Ik leerde van thuis uit dankbaar te zijn voor de dingen die ik heb. Toen ik klein was, hadden we het niet echt breed. Jarig zijnde in december was het in mijn tienerjaren soms zo dat ik voor Sinterklaas, mijn verjaardag én Kerstmis één kledingstuk kreeg. Ik herinner me dat ik met mijn moeder naar een winkel (de Sax, oh god, wat een eeuwigheid geleden!) op de Meir ging. Ik koos een zwarte jeansbroek en een zwarte trui. We lieten ze in cadeaupapier verpakken, en dat was mijn hele voorraad cadeau voor december. En ik was daar echt blij mee ook. Oprecht dankbaar.

Er waren dagen dat ik met handschoenen aan mijn huiswerk deed, omdat onze verwarming kapot was en de wind door kieren in de muur naar binnen waaide. Ik schreef daardoor lelijk want mijn vulpen schoof weg tussen mijn gehandschoende vingers. Ik ging doorgaans niet vaak op reis. Een keertje mee op ponykamp omdat een vriendinnetje me meenam. En ik ben ooit met mijn moeder en een vriendin naar Barcelona gelift. Ik denk dat ik negen was. Compleet crazy. De reis van mijn leven.

Ik kwam nooit echt iets te kort. Mijn moeder maakte elke dag (!) puree en verse groenten. Ik dronk een liter melk per dag (Mijn moeder noemde me ‘een melkproduct’). Ik kreeg etiketten om op mijn kaften te kleven, en gekleurde ‘rondelletjes’ om te beletten dat mijn papieren scheurden (Hoe heet dat eigenlijk? Zo van die dingen om rond de gaatjes van je papieren te kleven?). Ik kreeg 40 frank zondag. Net genoeg voor een Joepie elke week (die ik eerst verslond en dan verknipte).

We woonden mooi, stijlvol en redelijk artistiek, maar met beperkingen. De beperkingen maakten me eigenlijk rijker. Want ik was blij met minder.

Geen idee hoe mijn zonen zullen terugkijken op hun jeugd. Ook wij hebben het niet echt breed, maar we komen in feite ook niks te kort. Soms vind ik ons rijk, maar als ik aan onze lekkende dakgoot denk, vind ik ons arm. De kinderen krijgen elke dag eten (wel zelden puree eigenlijk, want dan moet ik te veel patatten schillen…), maar toch budgetbewust.

Tadeusz, de oudste (11), is vastbesloten om later rijk te worden, want hij wil graag veel meer geld uitgeven. Aan de Sinksenfoor, aan iPads, aan een tuin, een helikopter… Over één ding zijn we het eens: we zouden graag een beetje meer geld kunnen uitgeven aan reizen. Ik geloof dat de wereld zien begint op je eigen stoep, maar de jongens hebben eigenlijk nog nooit (bewust) gevlogen en bovendien is er nog wel iets meer dan Zeeland en Frankrijk.

Daarom hadden we besloten om al ons kleingeld opzij te leggen om een soort reisspaarpotje aan te leggen. We gingen wel zien wat het zou opleveren… Het leverde alleszins een loodzware doos metaal op. Al dat koper weegt stevig door. En afgelopen weekend stelden de kinderen voor om de telling eens uit te voeren. Een familiale telling. Als avondactiviteit.

De 1 eurocenten besloten we gewoon te wegen en een schatting te doen. Dat was al anderhalve kilo. Als je weet dat één centje ongeveer 3 gram weegt, dan heb je snel door dat dat nog geen vlucht naar Thailand is. Het leukste was dat we met ons viertjes zeker twee uur hebben zitten sorteren, stapeltjes maken, en tellen. Boris (8) maakte voortdurend wilde inschattingen van hoeveel het allemaal zou zijn. Hij voelde zich eventjes enthousiast rijk met al die kilo’s centen. Met ons getelde eindbedrag zullen we niet ver vliegen, maar het kan dat het tellen van de centen hen mogelijks langer zal bijblijven dan de reis die we ermee zullen maken.

IMG_6162[1]

5 reacties

  1. Verstevigingsringetjes?
    Ik was vroeger aan het begin van het schooljaar zo netjes dat ik alvast een cursus blok vol kleefde.
    Later op het jaar stak dat werkje me weer tegen en liet ik het maar zo.

  2. Good god ! Echt waar. Ik zie al die muntjes liggen en dat was dus wat ik dacht. Good god. Dat heet dan zeker wel “counting”. The result is dan your blessing (maar net iets kleiner dan verwacht).

  3. Versterkingsringetjes!! Zo heb ik er ook nog duizenden op al mijn bladen in mjin ringmappen geplakt. Dat was echt nodig als je wou dat je bladen op het einde van het jaar nog in je map zaten.

    aaah een spaarpotje met een doel. Als kind hebben we zo onze eerste videorecorder met 20frank stukjes bijeengespaard. Mijn kinderen zijn nogal materieel ingesteld : misschien zou het goed zijn als ze ook voor iets specifiek zelf spaarden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.